บทที่ 6005 มองไปข้างหน้า ก้าวเดินไปข้างหน้า(2)

โจวเหลียงเวิ่นเห็นเขาไม่ดึงดันอีกต่อไป จึงกล่าวเปลี่ยนหัวข้อสนทนา: “ใช่แล้วคุณชาย ซื่อฟางเป่าจ้วง ก็ถูกผมซ่อนเอาไว้ในสถานที่แห่งหนึ่งเช่นกัน หลังจากที่คุณออกไปจากที่นี่ จะต้องรีบนำมันออกมา รีบนำกลับไปยังหัวเซี่ยให้เร็วที่สุด”

เย่เฉินพยักหน้า ถามเขา: “คุณอาโจว ซื่อฟางเป่าจ้วงนั้นถูกคุณซ่อนเอาไว้ที่ไหน?”

โจวเหลียงเวิ่นกล่าว: “ซื่อฟางเป่าจ้วง ซ่อนเอาไว้ที่ด้านนอกประตูวิลล่าของตระกูลโจวที่นครนิวยอร์กใกล้กับรัฐนิวเจอร์ซีย์”

พูดไป โจวเหลียงเวิ่นกล่าวอีก: “ที่ด้านนอกประตูวิลล่าของบ้านผม มีสิงโตหินที่ค่อนข้างยิ่งใหญ่อยู่คู่หึ่ง ที่ด้านในฐานของสิงโตตัวผู้ มีช่องลับช่องหนึ่ง ซื่อฟางเป่าจ้วงซ่อนอยู่ในนั้น วิธีการเปิดช่องลับไม่ยาก แค่ต้องใช้เครนขนาดเล็กหรือรถยกยกสิงโตตัวผู้ขึ้นมา ฐานก็จะเปิดออก ช่องลับก็อยู่ในนั้น”

เย่เฉินกล่าวอย่างประหลาดใจ: “สิ่งของสำคัญขนาดนี้ วางเอาไว้ที่ประตูบ้านของคุณมาโดยตลอด?”

“ใช่ซิ”โจวเหลียงเวิ่นกล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “ตระกูลรอธส์ไชลด์ได้ค้นหาทรัพสินย์ทั้งหมดของตระกูลโจวของพวกเรา หน้าร้านทั้งหมดรวมทั้งสถานที่ที่มีความเกี่ยวข้องทั้งหมดหลายรอบแล้ว ที่ในวิลล่าของบ้านผม กำแพง หลังคารวมทั้งใต้ดินรวมกัน ทั้งหมดมีช่องลับสิบหกอัน พวกเขาใช้เครื่องมือที่เฉพาะทางที่สุดพลิกแผ่นดินหาตั้งนานแล้ว แต่พวกเขาฝันก็คิดไม่ถึงว่า อันที่จริงสิ่งของอยู่ในสิงโตหินที่อยู่หน้าประตู”

พูดไป โจวเหลียงเวิ่นกล่าวอีก: “ใช่แล้ว ขวดพอร์ซเลนอวี้หูที่ใส่‘ตำราเก้าเสวียนเทียน’ เมื่อยี่สิบปีก่อนก็ซ่อนอยู่ที่นั่นมาโดยตลอด ไม่เคยเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันใดๆ เดิมทีสหรัฐอเมริกาก็พื้นที่ใหญ่แต่ประชากรบางเบา ขอเพียงแค่ไม่อยู่ใจกลางเมือง ขนาดพื้นของแต่ละบ้านมีแต่ใหญ่ๆทั้งนั้น ประตูวิลลาของชาวจีนโพ้นทะเลจะมีสิงโตหินตั้งอยู่ก็เป็นเรื่องที่พบเห็นได้เสมอ มีเพียงแค่ซ่อนเอาไว้ที่นี่เท่านั้น ถึงจะรับรองความปลอดภัยได้มากที่สุด ไม่อย่างนั้นไม่ว่าผมจะซ่อมเอาไว้ที่ไหน ในระหว่างเคลื่อนไหวจะต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้ ขอเพียงแค่พวกเขาติดตามเล็กน้อย จะช้าหรือเร็วก็ต้องหาเจอได้ แต่ถ้าหากของสิ่งนี้ไม่เคยออกจากบ้านของผม ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็จะจับเบาะอะไรไม่ได้”