บทที่ 6009 ดันทุรังจนตาย!(2)

เมื่อพูดถึงตรงนี้ บรูซ ไวน์สไตน์กล่าวด้วยสีหน้าที่เจ็บปวดต่อ: “หลังจากที่ผมตระหนักได้ว่าภรรยาของผมอาจจะทรยศผม จึงแอบติดกล้องวงจรผิดไว้ในบ้าน ตอนที่ผมหมดพักร้อน ตอนที่มุ่งหน้าไปยังสนามบินลาสเวกัสเตรียมตัวจะนั่งเครื่องบินไปนครนิวยอร์ก กล้องวงจรปิดได้จับภาพไอ้ระยำนั่นไปที่บ้านผม!”

เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะกล่าว: “เจ้าหมอนี่กล้ามากเกินไปแล้ว เขาถึงขนาดไม่รอให้เครื่องบินของนายบินขึ้น ก็อยากจะมั่วกับภรรยาของนายอย่างอดรนทนไม่ไหว”

บรูซ ไวน์สไตน์กำหมัดแน่น กล่าวด้วยความคับแค้นใจ: “นี่ก็คือสิ่งหนึ่งที่ผมโมโหมากที่สุด! พูดให้ถูก ผมยังไม่ถึงสนามบินเลย ไอ้ระยำนั่นก็มาถึงบ้านผมแล้ว!”

เย่เฉินกล่าวถามอย่างสงสัย: “หรือว่านายไม่เคยคิด ที่จะทวงคืนศักดิ์ศรีที่ผู้ชายคนหนึ่งพึงมี?”

บรูซ ไวน์สไตน์ร้องไห้ออกมาทันที กล่าวสะอึกสะอื้น: “ผมจะทำอะไรได้ละ......ต่อให้ผมโมโหมากกว่านี้ ก็ไม่มีทางจัดการกับตระกูลรอธส์ไชลด์ได้! พวกเขาร่ำรวยล้นฟ้า แต่ผม ปีหนึ่งก็แค่ทำเงินได้แค่ไม่กี่ล้านดอลลาร์เท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ผมถึงวัยกลางคน เป็นช่วงอายุที่จะหางานใหม่ได้ยากที่สุด ถ้าหากวันใดวันหนึ่งผมออกจากตระกูลรอธส์ไชลด์ ผมอาจจะหางานที่รายรับไม่ถึงสามแสนดอลลาร์ต่อปีได้แม้แต่งานเดียว เพื่อเงิน ผมทำได้แค่เพียงกลืนความโมโหลงท้องเท่านั้น”

เย่เฉินยิ้ม: “ถ้าอย่างนั้นนายก็เป็นพ่อพระจริงๆ”

พูดไป เย่เฉินถามอีก: “ใช่แล้ว ในเมื่อนายติดกล้องวงจรปิดเอาไว้ในบ้าน ก็ต้องบันทึกภาพที่แมตต์คนนั้นไปบ้านนายได้ แล้วนายได้ถ่ายเนื้อหาที่อะไรที่น่าตื่นเต้นกว่านี้เอาไว้บ้างไหม?”

“มี......”บรูซ ไวน์สไตน์กล่าวตามตรง: “ตอนนั้นผมได้ติดตั้งกล้องวงจรปิดขนาดเล็ก ซ่อนเอาไว้ในปลั๊กไฟตรงข้ามหัวเตียงตัวหนึ่ง ถ่ายวิดีโอที่พวกเขาสองคนมั่วกันเอาไว้ได้”