บทที่ 608

บทที่ 608

ตอนที่เข้ามาในเทียนเซียงฝู่ ก็เพิ่งพบว่า พนักงาน และยามก็ได้นอนฟุบที่พื้นหมดแล้ว

เย่เฉินก็เข้าไปตรวจดูข้างหน้า ก็พบว่าพนักงานและยามทั้งหมด ได้สลบไปหมดแล้ว บริเวณหลังต้นคอของทุกคนมีรอยเขียวช้ำ ดูเหมือนว่าจะถูกมือที่ใช้แรงแล้วฟาดให้สลบ

“นี่มันยอกฝีมือเลยนี่！” เย่เฉินก็จับจุดได้ ทันใดนั้น ก็รีบขึ้นชั้นบนไป！

ในตอนนี้ ท่านหงห้าก็กำลังจะตาย ลูกตาได้กลอกเป็นสีขาวออกมาแล้ว

ส่วนอีกด้าน หลิวกว่างและหลิวหมิงเห็นดังนั้น ก็มองตากัน

หลิวหมิงหยิบเอามีดพกออกมาจากเอว แล้วมองไปทางเซียวฉางควนที่หลบอยู่ตรงมุมห้อง แล้วพูดเสียงเย็นว่า “ในเมื่อไอ้หงห้า มีคุณจื่อโจวคอยจัดการแล้ว เช่นนั้นกูก็จะให้ไอ้เซียวฉางควนนี่รับโทษเป็นสองเท่า！”

พูดจบ เขาก็พูดกับพ่อตนเองว่า “พ่อครับ พ่อจับตัวมันไว้ เดี๋ยวผมจะสลักอักษรที่หน้าผากมัน เขียนไปว่า พ่อตาตกอับ สี่ตัวใหญ่ๆเลย”

หลิวกว่างพยักหน้า แล้วพูดนิ่งๆ ว่า “สลักเลย！สลักไปเลย！ลงมือหนักๆ เลย สลักให้ถึงกะโหลกมันเลย！”

เซียวฉางควนก็ตกใจจนวิญญาณแทบจะออกจากร่าง แล้วพูดว่า “ผมไม่มีความแค้นอะไรกับพวกคุณ ทำไมพวกคุณต้องมาทำกับผมแบบนี้ด้วย？！”

“ไม่มีความแค้นกันงั้นรึ？！” หลิวหมิงเดินมาตรงหน้าเซียวฉางควน แล้วก็ตบบ้องหูเซียวฉางควนไปอย่างแรงๆ

“ไอ้แก่！ลูกเขยมึงทำกูขายหน้า มึงยังกล้าบอกไม่มีความแค้นกับกูอีกหรือ? กูจะบอกให้นะ วันนี้กูไม่เพียงจะสลักคำว่า พ่อตาตกอับ ที่หน้าผากมึง กูจะฆ่ามึงด้วย！ให้ไอ้ลูกเขยกระจอกตกอับของมึงมาเก็บศพให้มึง！”

ปลายมีดของหลิวหมิงแหลมคมมาก เซียวฉางควรเห็นแสงที่สะท้อนออกมาจากคมมีด ก็ตกใจจนร้องไห้ออกมา

แต่ว่า เขาก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ได้แต่ร้องเรียกท่านหงห้าว่า “ท่านห้า ท่านห้าช่วยผมด้วย！”

ตอนนี้ท่านหงห้าเองก็กำลังจะตายพะงาบๆ เนื่องจากสมองขาดออกซิเจน ก็เลยหมดสติไป ทันใดที่ได้ยินเสียงร้องให้ช่วยของ

เซียวฉางควน แล้วก็รวมพลังทั้งหมดพูดออกมาว่า “คุณเซียวครับ ผมขอโทษด้วย หงห้าทำให้คุณติดร่างแหไปด้วย หงห้าขอไปก่อนแล้วกัน”

จางจื่อโจวก็พูดอย่างสีหน้าร้ายกาจว่า “ไอ้หงห้า ตั้งนานมึงยังไม่ตายอีกรึ มึงนี่มันไม่ธรรมดาเหมือนกัน แต่กูขอเตือนนะว่า

อย่าอดทนต่อไปเลย ยิ่งมึงอดทน มึงยังจะได้รับความเจ็บปวดทรมานที่มากกว่าเดิม！”