บทที่ 6093 ปล่อยตัว(3)

เมื่อพูดถึงตรงนี้ โจวเหลียงเวิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย: “ผมหวังเป็นอย่างยิ่งที่บรรดาผู้คนจะสามารถจดจำได้ จดจำเอาไว้ว่าบรรพบุรุษของพวกเขา เคยใช้วิธีการที่ไร้เกียรติเป็นอย่างยิ่ง จากตะวันออก จากหัวเซี่ย แย่งชิงทรัพยากรจำนวนมาก ทั้งยังก่อให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายอย่างน่าเวทนานับไม่ถ้วน ผมหวังว่าบรรดาผู้คนจะจดจำ ความชั่วร้าย ที่มากเกินจะบรรยายของบรรพบุรุษพวกเขาเอาไว้ตลอดไป!”

“ฉะนั้น ผมไม่สามารถรับเงินของพวกเขาได้ ยิ่งไม่ต้องการ!”

ผู้พิพากษาลำบากใจทันที ถ้าหากโจวเหลียงเวิ่นไม่รับเงินแม้แต่สตางค์แดงเดียว ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่เขาปฏิเสธเงินค่าชดเชยนี้นั้นจะต้องก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของประชาชนขึ้นอีกครั้ง และเมื่อประชาชนวิจารณ์เรื่องนี้ขึ้นมา ภายในใจจะคิดว่า จะต้องเป็นเพราะตระกูลรอธส์ไชลด์นำพาความเจ็บปวดมาให้เขามากจนเกินไป ดังนั้นเขาถึงไม่สนใจต่อเงินทองที่น่างดึงดูดใจจำนวนมากโดยสิ้นเชิง ยืนกรานไม่รับเงินของตระกูลรอธส์ไชลด์แม้แต่สตางค์แดงเดียว

ถ้าเป็นแบบนี้ละก็ ตระกูลรอธส์ไชลด์จะต้องถูกสังคมวิพากษ์วิจารณ์มากกว่าเดิมแน่นอน

และเวลานี้ เจ้าหน้าที่เรือนจำที่ไม่พูดจามาตลอดที่อยู่ด้านข้างรีบเดินมาข้างหน้า กล่าวอย่างสุภาพ: “สวัสดีคุณโจว ผมคือไบรอัน ไวท์รองพัศดีเรือนจำบรูคลิน ผมเป็นตัวแทนของเรือนจำบรูคลิน ผมขอแสดงความขอโทษอย่างสุดซึ้งสำหรับการปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรมทั้งหมดที่คุณได้ประสบพบเจอตอนที่อยู่ในเรือนจำบรูคลิน สิ่งที่ผมอยากจะพูดก็คือ พวกเราเองก็จะจ่ายเงินค่าชดเชยสำหรับความไม่ยุติธรรมที่คุณได้รับเช่นกัน......”

โจวเหลียงเวิ่นกล่าว: “คุณวางใจ หลังจากเรื่องนี้ผ่านไป ผมไม่มีทางหยิบยกเรื่องเงินค่าชดเชยกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอย่างแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นตระกูลรอธส์ไชลด์ หรือว่าเรือนจำบรูคลิน หรือแม้กระทั่งทั้งระบบตุลาการของสหรัฐอเมริกา”

พูดไป เขาถามไบรอันคนนั้น: “ในเมื่อผมได้ถูกประการว่าได้รับการปล่อยตัวแล้ว ถ้าอย่างนั้นขอถามว่าสิ่งของส่วนตัวของผมจะคืนให้ผมได้ไหม?”

“ได้ได้ได้ ได้แน่นอน!”

ไบรอันพยักหน้าซ้ำๆโดยไม่ลังเล จากนั้นหยิบกระเป๋าเครื่องใช้สำหรับใช้ที่เรือนจำโดยเฉพาะใบหนึ่งออกมา จากในกระเป๋าเดินทางที่พกติดตัว ด้านบนมีผนึก รวมทั้งข้อมูลส่วนตัวของโจวเหลียงเวิ่น

เขานำกระเป๋าเครื่องใช้ยื่นให้แก่โจวเหลียงเวิ่น เอ่ยปากกล่าว: “คุณโจว สิ่งของส่วนตัวของคุณอยู่ในนี้ทั้งหมด คุณโปรดตรวจนับดูว่ามีอะไรสูญหายหรือไม่”

โจวเหลียงเวิ่นเปิดกระเป๋าเครื่องใช้ ค้นข้างในลวกๆ สิ่งที่เขาใส่ใจที่สุดก็คือมือถือของตัวเอง สิ่งของอื่นๆล้วนไม่สำคัญ