บทที่ 613

บทที่ 613

วันนี้ที่งานวันเกิดของคุณท่านซ่ง ท่านหงห้าเห็นยาอายุวัฒนะ และเห็นสรรพคุณของยาอายุวัฒนะนี้แล้ว

แต่ว่า เขาไม่อาจจะหวัง ว่าตนเองจะมีโอกาสเช่นนั้น

ดังนั้น ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าตนเองได้กินยาอายุวัฒนะนี้ไปแล้ว แต่เรื่องนี้ทำให้เขาตกใจมาก ดังนั้น ในใจเขาไม่กล้าเชื่อ ว่าที่ตนเองกินลงไปนั้นจะเป็นยาอายุวัฒนะจริงหรือเปล่า

เย่เฉินก็ยิ้มๆ แล้วก็ส่งสายตาบอกเขาว่าอย่าพูดดังไป แล้วก็พูดเบาๆ ว่า “นี่คือวาสนาของคุณ เสพสุขกับมันเถอะ”

ในตอนนี้ หงห้าก็น้ำตานอง！

เขารู้ความหมายที่อาจารย์เย่พูด ว่าเขาได้ให้โอกาสวาสนาดีๆ กับตนเองแล้ว！

เขาไม่กล้าจะวาดฝัน วินาทีที่แล้ว ตนเองกำลังจะตาย แต่วินาทีต่อมา ตนเองไม่เพียงไม่ตาย แต่กลับได้รับโอกาสวาสนาดีๆ ที่

อาจารย์เย่ให้กับตนเอง！

ยาอายุวัฒนะ！

แม้แต่ฝันก็ไม่คิดว่าจะได้โอกาสเช่นนี้ ได้มาเองโดยไม่ร้องขออะไรเลย！

ในเวลานี้ ความภักดีในใจของหงห้าที่มีต่อเย่เฉิน ก็เพิ่มขึ้นพูลทวี！

เขาถึงขนาดคิดว่า ชีวิตของตนเองนี้ก็เพราะเย่เฉินเป็นคนให้มา ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ตนเองมีชีวิตต่อไปได้หนึ่งวินาที ทั้งหมดก็เพื่ออาจารย์เย่

ดังนั้น หลังจากนี้ตนเองยอมรับใช้อาจารย์เย่อย่างหมดใจ เพราะว่าถ้าไม่ได้อาจารย์เย่ ตนเองก็กลายเป็นคนตายไปนานแล้ว！

จากนั้น ร่างกายของหงห้าก็ฟื้นตัวอย่างเร็วมาก ถึงขั้นพยุงตัวดันพื้นลุกขึ้นได้เลย แล้วก็คุกเข่าต่อหน้าเย่เฉิน โขกหัวคำนับว่า “หงห้า ขอบคุณอาจารย์เย่ที่ช่วยชีวิต！ตั้งแต่นี้ไป ชีวิตของหงห้า เป็นของอาจารย์เย่！”

เย่เฉินก็ยิ้มเล็กๆ “ลุกขึ้นเถอะ！”