บทที่ 655

บทที่ 655

ตรงระเบียง เซียวชูหรันกอดหม่าหลันเอาไว้ ร้องไห้และกล่าวว่า “แม่ ตอนนี้พ่อกำลังโกรธอยู่ ให้เวลาพ่อหน่อย พ่อหายโกรธแล้วจะดีขึ้นเอง แม่อย่าคิดสั้นเด็ดขาด!”

หม่าหลันปีนขึ้นไปบนหน้าต่าง ร้องไห้เสียงดังและกล่าวว่า “ลูกสาวที่ดีของแม่ อย่าห้ามแม่เลย คืนนี้เป็นวันตายของแม่ หลังจากนี้หากมีเทศกาลอะไรก็อย่าลืมเผากระดาษเงินให้แม่ด้วย ลูกอย่าอกตัญญูเหมือนเย่เฉิน เขาไม่เคยเผากระดาษเงินให้กับพ่อแม่ที่ตายไปแล้ว! พ่อแม่ที่อยู่ในยมโลกไม่มีเงินใช้จ่าย พวกเขาก็จะมาเข้าฝันเพื่อจะให้เขาเผากระดาษเงินไปให้.........”

เมื่อเย่เฉินได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที!

หม่าหลันน่ะ หม่าหลัน คุณสุดยอดมาก คราวก่อนที่โรงพยาบาล เขาไม่ระวังบังเอิญทำเช็คมูลค่าหนึ่งร้อยล้านที่ซ่งหวั่นถิงให้ไปตกอยู่ในมือคุณ คุณเกือบจะได้โชคครั้งใหญ่!

โชคดีที่คุณไม่เชื่อ นำเช็คกลับมาหาเรื่องผมอีก ถ้าหากคุณนำไปแลกเปลี่ยนเงินสดหนึ่งร้อยล้านได้จริง ๆ คุณไม่โอ้อวดไปจนถึงบนฟ้าเลยหรือ?

สิ่งนี้พิสูจน์ได้ว่า คุณเป็นคนที่ไม่มีวาสนาจะเป็นคนรวย

ดังนั้น เขาจึงอดไม่ได้ที่จะอธิษฐานในใจ พ่อตาน่ะ พ่อตา คุณต้องใจแข็งสักครั้ง คุณต้องหย่ากับผู้หญิงปากร้ายคนนี้ให้ได้!

เมื่อคุณหย่าแล้ว ผมจะดูแลคุณเอง เพราะผมมีเงินมากมายอยู่แล้ว เพียงแค่เจียดเงินเล็กน้อยให้คุณ มันก็เพียงพอแล้วสำหรับที่จะทำให้คุณอยู่อย่างสบายไปตลอดชีวิต บางทีคุณอาจจะได้พบกับผู้หญิงที่ดี มีรักครั้งใหม่!

ตอนนี้ เซียวชูหรันรู้สึกเสียใจมาก ร้องไห้และกล่าวว่า “แม่ มีเรื่องอะไรทำไมไม่พูดกันดี ๆ ทำไมต้องพยายามคิดฆ่าตัวตาย? ถึงจะหย่ากับพ่อจะจริง ๆ ชีวิตมันก็ต้องดำเนินไปไม่ใช่หรือ? ทำไม่แม่ถึงคิดสั้น?”

หม่าหลันร้องไห้เสียงดัง แล้วกล่าวว่า “ฉันติดตามพ่อของลูกตั้งแต่ตอนสาว ๆ ฉันท้องก่อนแต่งงาน ถูกคนนินทาต่าง ๆนานา แต่ฉันไม่โกรธหรือไม่เคยบ่น แค่อยากใช้ชีวิตกับพ่อของลูกเท่านั้น ไม่คาดคิดว่าหลังจากที่ผ่านความทุกข์และความเหนื่อยมาแล้ว ตอนนี้พ่อของลูกจะหย่ากับฉัน......”

ขณะพูด เธอตะโกนด้วยความสิ้นหวัง “ฉันยังจะมีมีชีวิตอยู่ไปทำไมกัน ให้ฉันตายเสียจะดีกว่า!”

เสียงหม่าหลันตะโกนอยู่ที่หน้าต่าง ทุกคนในชุมชนเกือบจะได้ยินหมด

จากนั้น ชั้นล่างก็มีคนตะโกนว่า “สาวใหญ่ อย่าคิดสั้น มีอะไรสำคัญไปกว่าการมีชีวิตอยู่หรือ!”

“ใช่แล้ว สามีของฉันเลี้ยงเมียน้อยอยู่ข้างนอก ฉันยังไม่เคยคิดสั้นที่จะกระโดดตึกเลย!”