บทที่ 66 ประธานบริษัทผู้ลึกลับ

บทที่ 66 ประธานบริษัทผู้ลึกลับ

ฉินกางยิ้มด้วยความเคารพ：“ท่านอาจารย์เย่ คุณมีบุญคุณใหญ่หลวงต่อตระกูลฉิน ผมไม่มีวันลืม วันนี้เร่งรีบไปหน่อย ไม่ทันได้เตรียมพร้อม พรุ่งนี้ขอเชิญท่านอาจารย์เย่มารับประทานอาหารที่ตระกูลฉินได้ไหมครับ ผมจะจัดงานเลี้ยงขึ้นที่บ้าน เพื่อต้อนรับท่านอาจารย์เย่เป็นการส่วนตัว ขอบคุณในบุญคุณของท่านอาจารย์"

"ไม่ต้องหรอกครับ ผมยังมีธุระ"

เย่เฉินส่ายหน้าด้วยความเย็นยะเยือก พูด：“เรื่องวันนี้ ผมเห็นแก่ความดีที่คุณทำเอาไว้มากมายจึงยื่นมือไปช่วย ไม่อยากให้เปิดเผยต่อสาธารณะมากเกินไป เข้าใจไหมครับ?"

ฉินกางหยุดชะงัก พยักหน้าติดต่อกัน：“ผมเข้าใจแล้วครับ！ วันข้างหน้าถ้าอาจารย์เย่มีอะไรให้ตระกูลฉินรับใช้ มาหาผมได้ตลอดเลยครับ"

พูดจบ เขาก็ยื่นนามบัตรสีทองออกมาหนึ่งใบ ด้านบนมีเบอร์โทรส่วนตัวของเขา

เย่เฉินรับเอาไว้โดยไม่แม้แต่จะดู หมุนตัวหันหลังพาพ่อตาออกไปจากที่นี่

ทางด้านฉินกางมองจนกระทั่งแผ่นหลังของทั้งสองหายไป จากนั้นมองค้อนฉินเอ้าตง พูดดุด่า：“คราวหน้าอยู่ในเมืองจินหลิง เห็นท่านอาจารย์เย่ให้โน้มตัวลงทำกล่าวทักทาย อย่าสร้างปัญหาให้ฉัน！”

ฉินเอ้าตงพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ：“ผมเองก็ไม่รู้ว่ามาซื้อของที่ตลาด จะมีเรื่องกับท่านอาจารย์ได้......"

ฉินเอ้าเสวี่ยนที่อยู่ด้านข้างสีหน้าเย็นยะเยือก กัดฟันมองดูแผ่นหลังของเย่เฉินที่เดินออกไป

ถึงแม้เธอจะนับถือเย่เฉินมาก แต่ภายในใจของเธอยังเจ็บใจที่เย่เฉินเตะบั้นท้ายของเธอ

สำหรับผู้หญิงที่หยิ่งในศักดิ์ศรี เรื่องแบบนี้ ไม่สามารถอภัยให้ง่ายๆ

ฉินกางถอนหายใจ พูดปลอบ：“ลูกรัก ลูกอย่าคิดแก้แค้นท่านอาจารย์เย่เลย ตอนนี้ตระกูลของเราทั้งตระกูลตั้งความหวังเอาไว้กับท่านอาจารย์เย่......"

"เขาทำได้จริงๆหรอ?" ฉินเอ้าตงบึนปากแล้วเอ่ยพูด

ฉินกางด่าทอ：“ขืนยังพูดจาเหลวไหลฉันจะหักขานาย！”

ฉินเอ้าตงหดคอลง ไม่กล้าพูดอะไรอีก

ฉินเอ้าเสวี่ยนกระทืบเท้าด้วยความโมโห พูดขึ้น：“หนูเข้าใจแล้วค่ะพ่อ......หนูไม่หาเรื่องเขาหรอก......"

แค่นึกถึงบั้นท้ายก็ยังเจ็บเล็กน้อย เธอโมโหจนทรมานไปทั้งตัว

"น่าเสียดาย......" ฉินกางส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ

ฉินเอ้าเสวี่ยนถามด้วยความแปลกใจ：“เสียดายอะไรคะ?"

ฉินกางชำเลืองมองเธอ แล้วจึงเอ่ยพูด：“เสียดายที่ท่านอาจารย์เย่แต่งงานแล้ว ไม่อย่างนั้น พ่อรู้สึกว่าพวกลูกสองคนเหมาะสมกันดี......"

"พ่อคะ！พูดอะไรเนี่ย！”ฉินเอ้าเสวี่ยนทั้งเขินทั้งโมโห

......

ระหว่างทางกลับไป สีหน้าของเซียวฉางควนเต็มไปด้วยความแปลกใจ

หัวหน้าตระกูลฉิน ให้ความเคารพลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านตนขนาดนี้！

"เย่เฉิน สิ่งที่นายพูดกับฉินกาง เป็นเรื่องจริงหรอ?"

เซียวฉางควนถามด้วยความสงสัย ลูกเขยคนนี้ของตน ยิ่งอยู่ก็ยิ่งเหมือนสิบแปดมงกุฎ

เย่เฉินหัวเราะ พูดขึ้น：“จริงครึ่งหนึ่งเท็จครึ่งหนึ่งครับ พวกสิบแปดมงกุฎชอบสร้างเรื่องโกหกแบบนี้ไม่ใช่หรอครับ！”

หลังจากเซียวฉางควนฟังจบก็ตกใจทันที รีบต่อว่าด้วยความกระวนกระวาย：“ให้ตายสิ แม้แต่ตระกูลฉินนายก็กล้าหลอกลวง ทั้งยังรับกำไรราคาแพงของคนอื่นมาแล้วด้วย ถ้าเกิดเรื่องเปิดเผยออกไป คนอื่นมาหาจะทำยังไง? นายอย่าทำให้ครอบครัวของเราต้องเดือดร้อน！”

เย่เฉินส่ายหน้า พูด：“ถึงเวลานั้นอย่างมากก็คืนกำไรให้พวกเขาก็จบ ในสังคมมีกฎหมาย พวกเขาสามารถฆ่าผมได้หรือไงครับ?"

เซียวฉางควนเอาแต่ถอนหายใจไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเป็นกังวล แต่เมื่อคิดดูให้ดีก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ทำได้เพียงเดิมพันดูสักครั้ง บางทีการโกหกหลอกลวงของเย่เฉินอาจจะเป็นผลก็ได้?

หลังจากกลับไปถึงบ้าน เย่เฉินเดินเข้าไปในห้องนอน หยิบก้อนหิน"แคล้วคลาดปลอดภัยมั่งคั่งร่ำรวย" ที่ซื้อมาจากจางเอ้อเหมาออกมา

และในเวลานี้เอง เฉินเฉินสัมผัสได้กะทันหัน พลังงานพลุ่งพล่านขึ้นมา จากก้อนหินแผ่ซ่านเข้ามาในร่างกายของตน

เย่เฉินรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที ทั่วทั้งหน้าอกและท้อง รู้สึกสบายจนพูดไม่ออก

อย่างรวดเร็ว เหงื่อไหลออกมา เปื้อนไปด้วยของสกปรกสีดำ ขับออกมานอกร่างกาย ร่างกายผ่อนคลายอย่างไม่อาจเทียบได้