บทที่ 664

บทที่ 664

ซ่งเทียนหมิงพ่อของซ่งหรงวี่ เมื่อได้เห็นก็ถึงกับตกตะลึงจนตาค้างอยู่ข้างๆ ในใจของเขาหดหู่มากกว่าซ่งหรงวี่อีก

การเป็นทายาท สิ่งที่กลัวมากที่สุดคือพ่อของตัวเองมีชีวิตอยู่นานจนเกินไป

ตอนแรกที่คังซีครองราชย์ครบ 61ปี เจ้าชายอ้ายซินเจว๋หลัว ยิ่นเหริง ก็เป็นแค่เจ้าชายนานถึง 30-40ปีเลย จนกระทั่งสุดท้ายรอไม่ไหวแล้ว จึงตั้งใจก่อกบฏเพื่อแย่งชิง

ตอนนี้คุณท่านซ่งยังคงกุมอำนาจของตระกูลซ่งไว้อยู่ ยิ่งเขามีชีวิตนาน ตัวเองก็ไม่ยิ่งจะน่าสมเพชเหรอ？

ถ้าหากเขายังมีชีวิตอยู่ต่ออีกสิบกว่าปี ตัวเองก็อายุเจ็ดสิบแปดสิบปีแล้ว จะมีโอกาสได้เป็นผู้ครองตระกูลซ่งได้ที่ไหนกันล่ะ？

ขนาดที่ว่าไม่แน่ ตัวเองก็อาจจะตายก่อนเขาก็ได้……

คิดมาถึงตรงนี้ ในใจของซ่งเทียนหมิงก็หดหู่มาก

ซ่งหวั่นถิงที่อยู่ข้างๆ เห็นคุณปู่มีร่างกายที่กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก ในใจกลับว่ามีความสุขมาก

เมื่อเห็นว่าคุณท่านรำไทเก๊กตั้งนานแล้วถึงจะรู้สึกเหนื่อย ซ่งหวั่นถิงก็รีบยื่นผ้าขนหนูที่เตรียมมาให้ทันที พร้อมพูดว่า : “คุณปู่คะ ไม่งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้เถอะค่ะ พรุ่งนี้ค่อยมารำไทเก๊กต่อ”

“โอเค！” คุณท่านซ่งพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น รับผ้าขนหนูมาเช็ดๆเหงื่อ ถอนหายใจพร้อมพูดว่า : “คนแซ่ซ่งจะเคยคิดได้อย่างไร ชีวิตที่กำลังจะตาย จู่ๆก็ได้รับโอกาสเช่นนี้ ต้องขอบคุณอาจารย์เย่อย่างมากเลยจริงๆ……”

พูดแล้ว คุณท่านซ่งก็พูดกับซ่งหวั่นถิงอีกว่า : “หวั่นถิง เรื่องของแกกับอาจารย์เย่ ก็รีบๆหน่อย ความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของปู่ในตอนนี้ ก็คือรอให้แกได้แต่งงานกับอาจารย์เย่ ส่งมอบแกให้อาจารย์เย่ด้วยมือตัวเอง！”

เมื่อซ่งหวั่นถิงได้ยินคำนี้ ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

ในเวลานี้ซ่งเทียนหมิงก็เอ่ยปากพูดว่า : “พ่อ เรื่องของหวั่นถิงกับอาจารย์เย่ พ่อลองคิดทบทวนก่อนนะ！”

“คิดทบทวนอะไร？” คุณท่านซ่งถามย้อนว่า : “หรือว่าแกไม่เห็นความสามารถที่สุดยอดของอาจารย์เย่งั้นเหรอ และยังเป็นมังกรที่แท้จริงบนโลกมนุษย์ ？ถ้าแกมีลูกสาว เกรงว่าแกก็คงจะฝันอยากให้อาจารย์เข้ามาเป็นลูกเขยในตระกูล！”

ซ่งเทียนหมิงพูดอย่างเก้ๆกังๆว่า : “พ่อ ที่คุณพูดก็ไม่ผิด แต่สิ่งสำคัญก็คืออาจารย์เย่แต่งงานแล้ว คุณให้หวั่นถิงไปไล่ตามจีบอาจารย์เย่ นี้จะไม่ใช่เป็นการสนับสนุนให้ซ่งหวั่นถิงเป็นมือที่สามเหรอ？”