บทที่ 676

บทที่ 676

แต่เพื่อให้มีชีวิตรอด เพื่อไม่ให้ถูกตี ไม่ให้หิว เฉียนหงเย่นเลือกได้เพียงแค่การประนีประนอมเท่านั้น

แต่ว่า ตระกูลเซียวในตอนนี้ จะรู้ได้อย่างไร ว่าเธอได้รับความเจ็บปวดและการดูถูกเช่นนี้

ยังคิดว่าเธอนอนอยู่ในโรงแรมห้าดาวสักแห่ง ได้รับการปรนนิบัติอย่างเต็มที่จากหนุ่มคนรักที่อายุน้อยกว่าเธอยี่สิบปี

ดังนั้น นายหญิงใหญ่เซียวดุด่าเฉียนหงเย่นอย่างรุนแรง เซียวฉางเฉียนและลูกชายและลูกสาวของเขาได้ยิน ไม่เพียงแค่ไม่โกรธ แต่กลับกลายเป็นว่าถูกกระตุ้นจนทำให้โกรธและเกิดความไม่พอใจขึ้นมาแล้ว

ถ้าหากพูดว่าคนที่ถูกเฉียนหงเย่นทำร้ายน่าสังเวชที่สุด ก็ยังเป็นครอบครัวของเซียวฉางเฉียน

สำหรับเซียวฉางเฉียน สูญเสียทุกสิ่งอย่าง วันทั้งวันก็คิดว่าเฉียนหงเย่นเอาเงินกว่าสิบล้านไปหาหนุ่มอายุน้อยข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง สวมเขาให้เขาเองนับครั้งไม่ถ้วน

เซียวไห่หลงและเซียวเวยเวย เหตุผลที่เขาทั้งสองเกลียดเฉียนหงเย่นนั้นง่ายมาก นั่นก็คือเงินยังไงล่ะ!

เมื่อไม่มีเงิน ตระกูลเซียวปากกัดตีนถีบ นำพาให้พวกเขาทายาทเศรษฐีทั้งสอง ตกอับเหมือนหมา ใช้ชีวิตอย่างลำบากอย่างไม่เป็นธรรม ทุกข์ทรมานมากแค่ไหน

“แม่งเอ๊ย นังสารเลวเฉียนหงเย่น ถ้าวันไหนฉันจับตัวเธอได้ จะหักขาของเธอ ไม่งั้นฉันไม่สามารถปลดปล่อยความโมโหนี้ไปได้！”

เซียวฉางเฉียนกัดฟันดุด่าเสียงดัง ด่าจบ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมา กล่าวด้วยความแค้นใจว่า: “หารถมาคันนึง พรุ่งนี้เช้า นำเฟอร์นิเจอร์เหล่านี้ไปขายที่ห้างเฟอร์นิเจอร์ด้วย ให้เขาประเมินราคาดู ถ้าเหมาะสมแล้ว ก็ขายไปเลย”

นายหญิงใหญ่เซียวมองดูเฟอร์นิเจอร์ที่จัดแสดงในบ้านด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

ตอนนั้นที่คุณท่านใหญ่เซียวยังมีชีวิตอยู่ ครั้งหนึ่งตระกูลเซียวเคยมีหน้ามีตามาก่อน เฟอร์นิเจอร์เหล่านี้ต่างทำมาจากหวางฮวาหลีชั้นดีเลย อย่าพูดถึงมูลค่าเลย แม้แต่ความหมายก็ต่างกัน

แต่ว่า ทำใจไม่ได้และไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ขายไป ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตกเป็นของธนาคารอยู่ดี