บทที่ 679

บทที่ 679

เซียวฉางควนสับสนกับคำถามของเถ้าแก่

เห็นชัดๆว่าตัวเองมาซื้อเฟอร์นิเจอร์ แล้วมาขายได้ยังไง?

ดังนั้นเขาจึงพูดกับเถ้าแก่ว่า: “ผมมาซื้อเฟอร์นิเจอร์ เข้าใจที่ผมพูดไหม?”

พนักงานแนะนำสินค้าก็รีบพูดขึ้นมาว่า: “เถ้าแก่ครับ คุณผู้ชายท่านนี้อยากมาซื้อชุดเฟอร์นิเจอร์ไม้พะยูงไหหลำ”

เมื่อพูดจบ ก็ชี้ไปที่เซียวฉางเฉียน แล้วพูดว่า: “คุณผู้ชายคนนี้ต่างหากที่จะขายเฟอร์นิเจอร์”

จู่ ๆเถ้าแก่ก็เข้าใจได้ และรีบพูดกับเซียวฉางควนว่า: “โธ่เอ๋ย ขอโทษจริงๆ ผมเข้าผิดใจแล้ว”

จากนั้นก็มองไปที่เซียวฉางเฉียน และถามเขาว่า: “คุณผู้ชายครับ คุณจะขายเฟอร์นิเจอร์เหรอ?”

เซียวฉางเฉียนได้ยินที่เซียวฉางควนบอกว่ามาที่นี่เพื่อจะซื้อเฟอร์นิเจอร์ เขาคิดอยากจะหันกลับและเดินออกไปตอนนี้จริงๆ

สุดท้ายแล้ว เขาก็ไม่อยากให้เซียวฉางควนมาเห็นเรื่องที่น่าอาย

แต่ว่า ร้านนี้ เป็นร้านขายเฟอร์นิเจอร์ไม้พะยูงไหหลำที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจินหลิง และเป็นร้านค้าที่ราคาดีที่สุดสำหรับเฟอร์นิเจอร์ไม้พะยูงไหหลำมือสอง ของตลาดในตอนนี้ ถ้าตัวเองหันหลังและเดินจากไป บางทีไปร้านอื่นแล้วอาจขายได้น้อยกว่าเป็นแสน

ดังนั้น เขาก็ทำได้เพียงฝืนใจและพูดกับเถ้าแก่ว่า: “ถูกแล้ว ผมเอง ผมมีโซฟาไม้พะยูงไหหลำชุดหนึ่ง เก้าอี้ที่อยากจะขาย ล้วนแล้วเป็นของเก่าทั้งหมด”

เถ้าแก่รีบพูดและยิ้ม: “ดีเลย เราต้องการเฟอร์นิเจอร์ไม้พะยูงไหหลำ สินค้าของคุณอยู่ไหนเหรอ? สะดวกเอามาให้ดูหน่อยไหม?”

เซียวฉางเฉียนมองไปที่เซียวฉางควนอย่างเก้ๆกังๆแวบหนึ่ง และพูดเสียงต่ำ ๆว่า: “สินค้าอยู่บนรถ รถจอดอยู่ที่ลานจอดรถ คุณไปดูกับผมได้”