บทที่ 699

บทที่ 699

พอเห็นนายหญิงใหญ่เซียวเป็นลมไป เซียวฉางเฉียนก็รีบพุ่งเข้าไป แล้วจับคอเสื้อของนายหญิงใหญ่ จากนั้นก็เขย่าอย่างแรงด้วยความโกรธ！

นายหญิงใหญ่เซียวเพิ่งจะสลบไป แล้วก็ยังถูกเขย่าอย่างแรง พอลืมตาขึ้นมา เซียวฉางเฉียนก็กล่าวโทษอย่างโมโห โดยไม่มีทีท่าจะหยุดหย่อนเลยว่า “ไหนแม่บอกว่า จะไม่มีใครหาของโบราณพวกนั้นเจอ นอกจากแม่ไง? ตอนนี้เราไม่เหลือของโบราณพวกนั้นแล้ว！ไม่เหลือแล้ว！！！แม่จะให้ครอบครัวผมมีชีวิตอยู่กันอย่างไร？！”

นายหญิงใหญ่เซียวก็ปวดใจอย่างมาก ในตอนนี้ก็ร้องไห้จนเลอะเลือนไป เจ็บปวดอย่างสิ้นหวัง ตะโกนอย่างเศร้าสร้อยว่า “แม่จะไปรู้ได้อย่างไรเล่า ถ้าแม่รู้ว่าเป็นเช่นนี้ ให้ตายแม่ก็ไม่เอามันไปซ่อนไว้ในบ้านหรอก.......”

พูดถึงจุดนี้ นายหญิงใหญ่เซียวก็ร้องไห้จนน้ำตาไหลไม่หยุด “จบแล้ว ครั้งนี้จบสิ้นจริงๆ แล้ว ไม่มีอะไรเหลือแล้ว น้ำพักน้ำแรงของฉันทั้งชีวิต มันจบสิ้นหมดแล้ว！”

เซียวไห่หลงก็สิ้นหวังเหมือนกัน ร้องไห้พูดว่า “ตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว แม้แต่อาหารมื้อค่ำก็ไม่มี.........ตอนเย็นไม่มีข้าวกัน แถมอาจจะยังท้องหิว แต่ว่าคืนนี้จะนอนที่ไหนกันล่ะ? จะให้ไปนอนตามถนนไม่ได้หรอก！”

เซียวเวยเวยได้ยินดังนั้น ก็แทบจะแหลกลาน ร้องไห้โฮพูดว่า “ฉันก็ต้องเร่ร่อนตามท้องถนนน่ะสิ? ฉันไม่เอาหรอกนะ！”

ในตอนนี้ พนักงานก็เริ่มคนย้ายสิ่งของภายในบ้านขึ้นรถ

นายหญิงใหญ่เห็นของโบราณของตนเองถูกติดประกาศยึดทรัพย์ แล้วถูกขนย้ายไป ก็ร้องไห้โฮอยู่ที่สวนหน้าบ้าน จะเข้าไปแย่งหลายครั้ง แต่ก็ถูกตัวแทนด้านกฎหมายห้ามไว้

เซียวฉางเฉียนก็ยิ่งดูยิ่งโมโห โมโหจนอยากจะถีบนายหญิงใหญ่เซียว นายหญิงใหญ่คนนี้เป็นคนเห็นแก่ตัวเกินไป！เห็นแก่ตัวถึงขีดสุด！

จุดสำคัญคือ เธอเห็นแก่ตัวไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้อะไรดี ของพวกนี้ถูกยึดเป็นของหลวงหมดแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย ชีวิตนี้ก็คงไม่สามารถเอากลับมาได้แล้ว

ของมีค่าถูกขนย้ายไป เสื้อผ้าที่ไม่มีราคาของทุกๆ คน และพวกเฟอร์นิเจอร์ที่ผุพังก็ถูกพนักงานขนย้ายออกมา ติดหมายเลขแล้ววางไว้ข้างทาง

รอสิ่งของถูกขนย้ายไปเกือบหมด ตัวแทนของศาลก็ปิดผนึกประตูตัวบ้าน ตัวแทนคนนั้นก็มายังที่สวน แล้วพูดกับคนตระกูลเซียวทั้ง4ว่า “ตอนนี้พวกเราก็จะขอทำการปิดผนึกประตูรั้วของที่นี่ด้วย ขอความร่วมมือด้วยครับ เชิญออกไปด้านนอก ที่นี่ถูกสั่งห้ามเข้าด้านในแล้ว”