บทที่ 714

บทที่ 714

หลี่ตงเทากล่าวทันทีว่า “ฝั่งของผมกำลังเตือนว่าเงินถูกโอนออกไปแล้ว”

หม่าหลันรีบเปิดโทรศัพท์ แล้วก็มองแอปพลิเคชันธนาคารแวบหนึ่ง แล้วถามด้วยความประหลาดใจ “ทำไมฉันยังไม่ได้รับเงิน?”

หลี่ตงเทารีบกล่าวว่า “คุณไม่ต้องกังวล นี่คือเงินจำนวน 21,900 ล้านหยวน เงินจำนวนเยอะขนาดนี้ ระบบของธนาคารต้องทำการยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

หม่าหลันรู้สึกกระวนกระวายใจ แล้วถามว่า “แม่งฉิบหายคุณจะมาพูดพล่ามกับฉันทำไม? ยังต้องรอนานอีกนานแค่ไหน?!”

หลี่ตงเทากล่าวว่า “เรื่องเวลายังไม่แน่ใจ ถ้าเร็วก็ไม่กี่สิบนาที ถ้าช้าก็หนึ่งวันทำการ”

หม่าหลันกล่าวด้วยความโมโหว่า “ทำไมถึงใช้เวลานานขนาดนี้! ให้มันเร็วกว่านี้ได้ไหม ไม่งั้นฉันจะบอกให้ธนาคารซิตี้แบงค์ไล่คุณออก!”

หลี่ตงเทากล่าวอย่างจำใจว่า “นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมสามารถควบคุมได้ ทางธนาคารกลางเป็นผู้ตัดสินใจ แม้ว่าคุณจะไปฟ้องผมที่ศาล ผมก็ทำอะไรไม่ได้.......”

หม่าหลันเห็นว่าหลี่ตงเทาไม่สามารถควบคุมเรื่องนี้ได้ จึงกล่าวอย่างโมโหว่า “ถ้ารู้ว่ามันช้าขนาดนี้ ฉันจะโอนเงินหนึ่งล้านก่อน แล้วจึงโอนส่วนที่เหลือออกไป น่าโมโหจริงๆ!”

หลี่ตงเทารีบกล่าวว่า “คุณรออยู่ที่นี่สักครู่”

ตอนนี้เธอรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก

21,900 ล้านน่ะ!

เงินเข้าบัญชีช้าสักวินาทีเดียวก็รู้สึกทรมานแล้ว

แต่ตนเองก็ไม่รู้จะทำยังไงดี จึงทำได้เพียงแค่รอ

ดังนั้นเธอจึงกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็นว่า “ฉันจะรออยู่ตรงนี้ ไปเอากาแฟให้ฉันถ้วยหนึ่ง! เอาที่ดีที่สุด!”

หลี่ตงเทารีบกล่าวว่า “ผมจะไปเอาให้คุณเดี๋ยวนี้เลยครับ!”

……

ขณะนี้เอง

เย่เฉินเดินออกมาจากห้องครัว เซียวฉางควนโบกมือเรียก ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ลูกเขยสุดประเสริฐ รีบมานั่งดื่มชา”

“ได้ครับ” เมื่อไม่มีคนอื่นอยู่ในบ้าน เย่เฉินก็ไม่ได้เกรงใจเซียวฉางควนแต่อย่างไร จึงนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเขา