บทที่ 731

บทที่ 731

ตอนกลางคืน เซียวชูหรันแทบจะไม่ได้หยิบตะเกียบกินข้าวเลย

เธอหยิบโทรศัพท์โทรหาและวิดีโอคอลหาหม่าหลันอยู่ตลอด แต่ทุกอย่างก็ไร้ผล ไม่ได้รับการตอบรับกลับมา

ส่วนเซียวฉางควนก็ยังคงทำหน้าตาสบายๆ เพราะเขาคิดว่า หม่าหลันหนีไปได้ยิ่งดี หนีไปให้เหมือนกับเฉียนหงเย่นเลยยิ่งดี แบบนี้ ชีวิตตนเองจะได้ปลดปล่อยจริงๆ เสียที

เซียวชูหรันก็บ่นว่าจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ เซียวฉางควนก็พูดอยู่ข้างๆ ว่า “เฮ้อ ชูหรัน แม่แกน่ะโตแล้ว บางทีแม่แกอาจจะมีอะไรที่ต้องทำก็ได้ จะไปยุ่งกับเธอทำไม? บางทีแม่แกอาจจะออกไปจากบ้านนี้ก็ได้ แกก็ไม่ควรจะไปแจ้งความตามแม่แกกลับมาหรอกนะ?”

“เป็นไปได้หรือคะ?” เซียวชูหรันตั้งใจพูดว่า “แม่หวังมานานว่าจะได้อยู่ที่Tomson Riviera ในที่สุดตอนนี้ก็ได้เข้ามาอยู่แล้ว ถ้าแม่อยากจากไปบ้านนี้ไป ตามนิสัยแม่แล้ว คงไม่รีบออกไปในเวลาแบบนี้หรอก！พ่อก็อยู่กับแม่มาตั้งหลายปี พ่อจะไม่รู้นิสัยแม่เลยหรือคะ?”

เซียวฉางควนก็เริ่มครุ่นคิด

คำพูดของลูกสาว เตือนใจเขา

หม่าหลันเป็นคนแบบไหน?

เธอเป็นคนที่รักศักดิ์ศรีมาก จนแทบบ้า

อีกอย่าง แม้แต่ฝันเธอก็หวังอยากที่จะสบาย

เธอจะออกจากบ้านตอนก็ได้ แต่คงไม่ใช่ตอนที่คนทั้งบ้านได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่Tomson Rivieraแล้ว มันไม่ใช่นิสัยการกระทำของเธอ

พอคิดถึงจุดนี้ เขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมา ในใจก็คิดว่า หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรกับหม่าหลันจริงๆ งั้นหรือ?

จริงๆ แล้วต่อให้เซียวฉางควนจะไม่พอใจหม่าหลัน แต่ถึงอย่างไรก็ได้ใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายปี อยู่ดีๆ มาบอกเกิดเรื่องกับเธอ ในใจเขาก็ใจหายเหมือนกัน ถ้าจะให้มานั่งจิบชาอยู่ที่บ้าน ก็คงจะไม่เหมาะ

ดังนั้นเขาก็เลยถอนหายใจ แล้วพูดว่า “กินข้าวกันก่อน กินเสร็จพ่อจะออกไปตามหาพร้อมแกเอง”

เซียวชูหรันเห็นว่าท่าทางของพ่อตนเองเริ่มดีขึ้น ก็เบาใจขึ้นมาหน่อย เลยรีบพูดว่า “พ่อคะ งั้นเดี๋ยวพวกเราแยกกันตามหา หนูจะไปแจ้งความ พ่อก็ไปตามแถวๆ บ่อนที่แม่ชอบไปเล่นไพ่นกกระจอก”