บทที่ 737

บทที่ 737

หม่าหลันก็นอนอยู่บนเตียงอย่างน่าสงสาร

ตนเองไม่ได้กินอะไรมามากกว่า24ชั่วโมงแล้ว ยังจะถูกรุมตบอีก ท้องก็หิวจนกิ่วแห้งแฟบแนบแบนหมดแล้ว ต่อให้ตนเองสามารถทนอดไม่กินไม่ดื่มได้ แต่อดให้ท้องไม่ร้องไม่ได้

แต่ว่า เธอไม่กล้าหาเรื่องจางกุ้ยเฟิน

เพราะอีผู้หญิงพวกนี้ ลงไม้ลงมือขึ้นมาก็ร้ายไม่เบา

พอกำลังจะข่มตานอนหลับ ใครจะรู้ว่า ไอ้ท้องของตนเองก็เสือกร้องขึ้นมาอีก

จางกุ้ยเฟินก็รีบลุกขึ้นมา เดินมาตรงหน้าหม่าหลัน แล้วก็ตบไปยังบ้องหูของเธอ ตบออกไป เล่นเอาใบหน้าที่บวมแดงอยู่แล้วของหม่าหลัน ยิ่งเจ็บปวดมากกว่าเดิมอีก

หม่าหลันก็ได้แต่ร้องขอว่า “ขอโทษๆๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ........”

เนื่องจากฟันหน้าหักไปสองซี่ ตอนนี้หม่าหลันก็พูดแล้วลมมันออกตามร่องฟัน ดังนั้นเลยพูดไม่ชัด ฟังเธอพูดก็เหนื่อยหู

จางกุ้ยเฟินก็ตบเธอไปอีก แล้วด่าว่า “แม่งเอ้ย ลิ้นมึงถูกตัดไปรึไงวะ? พูดไม่รู้เรื่องเลย? พูดดังๆ หน่อย พูดชัดๆ ！”

หม่าหลันรีบพูดเสียงดังว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจ！ฉันขอโทษ！”

พอตะโกนออกไป ช่องว่างที่ฟันหน้าหลุดออกไป ก็มีน้ำลายกระเด็นออกมา มันก็ดันกระเด็นไปที่ใบหน้าของจางกุ้ยเฟินพอดิบพอดี

จางกุ้ยเฟินเอามือมาลูบดู แล้วก็จิกหัวหม่าหลันด้วยความโกรธ ลากเธอลงมาจากเตียง แล้วกระชากหัวเธอลากไปยังห้องน้ำ

หม่าหลันก็ตะโกนดิ้นไปตลอดทาง แต่ก็ไม่มีใครเห็นใจเธอ กลับกัน ทุกคนก็มองเธอด้วยความสนุก