ตอนที่ 82
บทที่ 82 วิกฤตตระกูลฉิน
October 21, 2026
บทที่ 82 วิกฤตตระกูลฉิน
หม่าหลันตื่นเต้นจนแทบแย่!
ของขวัญที่เอามาให้พวกนี้คือเงินทั้งนั้น!
วัตถุโบราณมูลค่าเท่าไรเธอไม่รู้ แต่เหล้าหมาวถายระดับคอลเลคชั่นกล่องนั้นหนึ่งขวดมูลค่าสามสี่แสน กล่องนี้มีอยู่ถึงยี่สิบขวดก็เท่ากับหลายแสน!
ยังมีบุหรี่หวงเห้อโหลวระดับคอลเลคชั่นนั่นอีก หนึ่งมวนราคาห้าพันหยวน หนึ่งกล่องมีห้าสิบมวน สองแสนกว่าหยวน ของสองอย่างนี้รวมกันก็มีมูลค่านับล้านแล้ว!
ให้แล้วก็อย่าเสียของ!
อีกอย่าง ถือบัตรรอยัลวีไอพีสองใบนี้ เธอยังมีหน้ามีตาไปอวดต่อหน้าเหล่าเพื่อนสนิทได้ด้วย!
เซียวชูหรันเห็นท่าทีหลงใหลในความมั่งคั่งของหม่าหลัน ก็พูดอย่างจนปัญญาว่า “แม่คะ.....”
หม่าหลันถลึงตาใส่เธอ “ทำไม? คนให้ของขวัญมาฉันจะรับไว้ไม่ได้เหรอ?”
เซียวชูหรันพูดว่า “ความหมายของหนูคือไม่ควรรับนะคะ ยังไม่รู้เลยว่าเรื่องอะไรกันแน่ จะรับของขวัญชิ้นใหญ่แบบนี้มาได้ยังไงกัน”
ในตอนนั้นเอง เย่เฉินก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆว่า “ของขวัญขอโทษพวกนี้ ควรรับไว้”
ชายวัยกลางคนถอนหายใจอย่างโล่งอก
ก่อนจะมา เจ้าสำนักได้กำชับเอาไว้ด้วยตนเองว่าถ้าหากคุณชายเย่ไม่รับของพวกนี้ งั้นเขาก็ไม่ต้องกลับไปแล้ว
เมื่อเย่เฉินหันมองกลับไป ก็เห็นหม่าหลันขนย้ายเหล้าและบุหรี่เข้าห้องอย่างเบิกบานใจ ก่อนจะทั้งดูทั้งลูบคลำแจกันโบราณนั่นอยู่ใต้โคมไฟ เขาทำได้แค่ส่ายหน้าในใจแล้วพูดกับชายวัยกลางคนว่า “พวกคุณกลับไปก่อนเถอะครับ”
“ก็ได้ครับ กระผมขอไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณชายเย่แล้ว”
เย่เฉินปิดประตูแล้วหันหลังกลับ ก่อนจะต้องพูดอย่างอึ้งๆว่า “พวกคุณมองผมทำไมกันครับ”
เขาเห็นคนสามคนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นพร้อมกับดวงตาหกดวงที่กำลังจ้องเขม็งมาที่เขา
แม่บุญธรรมหม่าหลันไอแห้งๆก่อนแสดงใบหน้าปะรอยยิ้ม แล้วถามขึ้นว่า “เย่เฉิน นายไปผูกมิตรกับสำนักเจินเป่าเก๋อตั้งแต่เมื่อไรกัน? ทำไมพวกเขาต้องวิ่งเอาของขวัญขอโทษมาให้ถึงบ้านเราด้วยล่ะ?”
เย่เฉินส่ายหน้า “แม่เข้าใจผิดแล้วล่ะครับ ผมไม่ได้มีมิตรภาพกับพวกเขาหรอกครับ เหตุผลที่พวกเขามอบของขวัญขอโทษเป็นการชดเชยน่ะ หลักๆคือการให้บริการที่ดีของสำนักเจินเป่าเก๋อ พนักงานของพวกเขาทำผิดพลาด เถ้าแก่เองก็เป็นคนที่ผู้คนสรรเสริญมาก เพราะงั้นถึงได้ชดใช้มามากขนาดนี้....”
หม่าหลันโกรธขึ้นมาอีกในพริบตา เธอตึงหน้าพร้อมพูดว่า “ฉันก็นึกว่าแกจะมีอนาคต ประจบสอพลอคนใหญ่คนโตได้สำเร็จ ไม่คิดเลยว่าที่แท้เป็นพวกเขาบริการดีอยู่แล้ว....”
เซียวชูหรันที่อยู่ข้างๆมีความสงสัยเล็กน้อย ทางนั้นส่งของขวัญราคาแพงหรูหราขนาดนี้มาแค่เพราะมีบริการที่ดีกับต้องการชดเชยให้เย่เฉินจริงๆเหรอ?
แต่ว่า การได้รับของขวัญกองใหญ่นี่มา ก็ทำให้อารมณ์ของหม่าหลันดีขึ้นมาไม่น้อย ในที่สุดก็เลิกเล็งเป้าเล่นงานเย่เฉิน แล้วคิดวิธีการเอาเหล้าบุหรี่ไปขายด้วยความเบิกบาน
หลังจากทานอาหารเสร็จ เย่เฉินที่กำลังเก็บจานและตะเกียบอยู่ในครัว จู่ๆก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง
สายนั้นที่โทรมา เป็นคนที่เขาเคยเจอมาแล้วสองครั้ง อีกทั้งยังเคยช่วยเหลือฉินกางไว้
กำไลข้อมือหยกจักรพรรดินั่นก็เป็นของขวัญจากฉินกาง
ในสายโทรศัพท์ ฉินกางพูดอย่างนอบน้อมว่า “ปรมาจารย์เย่!”
เย่เฉินเอ่ยเรียบๆว่า “มีธุระเหรอครับ?”
ฉินกางรีบพูดทันทีว่า “ครั้งก่อนต้องขอบคุณท่านเย่ที่ชี้แนะ สองสามวันนี้ตระกูลฉินดีขึ้นมาก ยังต้องขอบคุณคุณชายเย่จริงๆที่แนะนำทางออกให้ ไม่อย่างนั้นหายนะก็คงจะมาถึงตระกูลฉินของเราแน่”
เย่เฉินพูดเรียบๆว่า “ผมว่าคงไม่ดีขนาดนั้นมั้งครับ? ถ้าดีมากขนาดนั้นจริงๆ เวลานี้คุณจะยังโทรมาหาผมเหรอครับ?”
ฉินกางสำลักแล้วพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “คุณชายเย่นี่เป็นราวกับเทพพยากรณ์จริงๆ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ปิดบังสายตาของท่านไม่ได้เลยนะครับ”
เย่เฉินยิ้มน้อยๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น
เป็นไปตามคาด ฉินกางเริ่มพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “คุณชายเย่ครับ ขอให้ท่านได้โปรดช่วยตระกูลฉินของเราอีกสักครั้งเถอะนะครับ เป็นพระคุณอย่างยิ่งเลยครับ ตระกูลฉินของเราจะสลักเอาไว้ในใจ”