บทที่ 827

นายหญิงใหญ่เซียวเห็นความหวังที่ตัวเองจะได้ไปอยู่Tomson Rivieraพังทลายลงอีกครั้ง เธอแค้นหม่าหลันมาก

แถม เมื่อกี้หม่าหลันยังกล้าเหิมเกริมต่อหน้าเธอขนาดนั้น พูดจาไร้สัมมาคารวะสิ้นดี ทำให้เธอยิ่งแค้นหนักขึ้น

สำหรับนายหญิงใหญ่เซียว สิ่งที่เธอไม่อยากเห็นมากที่สุดคือ หม่าหลันหลุดพ้นห้องขัง และตอนนี้หม่าหลันกลับจะโดนปล่อยตัวไปจริงๆ? !

ถ้าหม่าหลันโดนปล่อยตัวออกไป นี่จะเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้สั่งสอนมันแน่นอน! ถ้าพลาดโอกาสนี้ ต่อไปคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว!

ดังนั้นนายหญิงใหญ่เซียวเลยไม่แคร์อายุมากของตัวเอง ยกขาขึ้นเหยียบลงไปที่แข้งหม่าหลันอย่างแรง

เสียงของแตกดังขึ้น หม่าหลันร้องโหยหวนขึ้นมาทันที

เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมาจากขาตัวเอง ขาหักแล้วแน่ๆ!

นายหญิงใหญ่เซียวจัดการไปหนึ่งดอก กำลังตื่นเต้นดีใจ แต่ไม่คิดว่าสังขารกลับไม่อำนวย ยืนไม่นิ่ง เลยลื่นล้มลงพื้น

ล้มคราวนี้ทำกระดูกก้นกบคราด เจ็บจนร้องโอดโอยไม่หยุด

แต่หม่าหลันแย่กว่า เธอเห็นกระดูกแข้งด้านขวาของเธอหักออกเป็นองศาไปในทิศตรงข้าม เจ็บเสียดใจ ปากได้แต่ร้องโหยหวน “อ๊า...ขาฉัน! ขาฉันหักแล้ว!”

ผู้คุมได้ยินเสียง ตะโกนจากด้านนอกเข้ามา “เกิดอะไรขึ้น? พวกแกทำอะไรกันข้างในหา?”

ทุกคนได้ยินคำนี้ พากันหยุดมือ ยืนข้างๆ

จางกุ้ยเฟินมอง และแกล้งหัวเราะว่า “ต้องเป็นยัยบ้านี่แน่ เห็นตัวเองกำลังจะได้ออกไปแล้ว ยังกล้าผลักนายหญิงใหญ่เซียว ไม่คิดว่าจะทำขาตัวเองหักซะงั้น สมน้ำหน้า!”

พูดจบ เธอรีบเข้าไปพยุงนายหญิงใหญ่เซียว และเดินออกจากห้องน้ำ