บทที่ 830

“กินเลี้ยง?!” หม่าหลันย้อนถาม “นายเซียวฉางควนน่าตายนั่นตอนนี้ยังมีแก่ใจไปกินเลี้ยง? เขาไปกินเลี้ยงกับใครล่ะ?”

เย่เฉินบอก “กับเพื่อนนักเรียนเก่าๆครับ ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ หรือให้ผมโทรหาพ่อดี?”

หม่าหลันพูดอย่างโกรธๆ “แกมารับฉันก่อน! ตอนนี้ฉันได้รับบาดเจ็บ ต้องไปโรงพยาบาล!”

เย่เฉินถาม “แม่ครับ บาดเจ็บตรงไหนหรอ? หนักหนาหรือเปล่า?”

หม่าหลันโกรธตะคอก “ขาฉันหัก! แกจะมาพล่ามอะไรอยู่ฮะ รีบมารับฉันได้แล้ว!”

เย่เฉินตอบ “ครับ งั้นตอนนี้ผมไปเลยนะ”

วางสายเสร็จ เย่เฉินก็ออกจากบ้านทันที เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง มายังสถานกักขังจินหลิง

ระหว่างทางที่มาสถานกักขัง เขาโทรบอกเซียวชูหรันว่า “เมียจ๋า แม่โทรหาผมแล้วนะ ผมกำลังจะไปรับเธอ”

เซียวชูหรันได้ยินอย่างนั้นก็ถามรัวๆอย่างตื่นเต้น “จริงหรอ? แม่โทรหาคุณหรอ? เขาอยู่ที่ไหนน่ะ? แม่โอเคไหม?!”

เย่เฉินบอก “แม่บอกว่าอยู่ที่สถานกักขังจินหลิง ส่วนเหตุผลผมถามแล้ว แม่บอกว่าเพราะสองวันก่อนโดนคนหลอกไปขายของ จากนั้นก็โดนตำรวจจับ ดังนั้นเลยโดนเข้าห้องขัง นี่พึ่งพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้เลยโดนปล่อยตัวออกมา”

เซียวชูหรันถึงบางอ้อ!

ตอนแรกเธอเองก็สงสัยว่า แม่น่าจะโดนพวกหลอกขายของหลอกไป แต่ไม่คิดว่าจะโดนตำรวจจับด้วย!

ดูท่าไว้แม่กลับบ้านมาแล้ว ต้องพูดกับแม่ให้รู้เรื่องละ ต่อไปอย่าไปหลงเชื่อคำพูดพวกที่บอกว่าจะรวยได้ในคืนเดียวอีก

พอคิดถึงตรงนี้ เธอรีบบอก “งั้นฉันไปด้วยละกัน พวกเราเจอกันที่สถานกักขัง”

เย่เฉินรีบบอก “เมียจ๋า อย่ามาเลย แม่บอกผมว่าแม่ได้รับบาดเจ็บ ผมรับแม่แล้วจะรีบพาไปโรงพยาบาล คุณไปเจอที่โรงพยาบาลเลยละกัน!”