บทที่ 871

คนชื่อจิ้งเสียงที่เจี่ยงหมิงพูดถึง ก็คือหนึ่งในลูกน้องที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายเขา

เย่เฉินก็ถามอย่างสงสัยว่า “ทำไมล่ะ เจิ้งเสียงอยู่บริษัทเดียวกับนายหรือ? ”

“ใช่” เจี่ยงหมิงก็ยิ้มพูดว่า “เจิ้งเสียงเป็นหนึ่งในผู้ช่วยของผมเอง”

พูดไปดังนั้น เขาก็พูดกับเย่เฉินอีกว่า “นายมาช่วยงานผมเถอะ ไม่ต้องการประสบการณ์ทำงานอะไรหรอก มาช่วยงานทั่วไป ยกน้ำยกท่ามาเสิร์ฟก็พอ เพราะถึงอย่างไร งานที่ต้องไปบริการคนอื่นแบบนี้ นายถนัดนัก เงินนเดือนก็เดือนละ3000หยวน เป็นไง? ”

ยกน้ำยกท่ามาเสิร์ฟงั้นรึ?

เงินเดือนแค่3000หยวน?

เย่เฉินก็ยิ้มพูดว่า “เงินเดือนสูงขนาดนี้ ผมจะเหมาะกับงานนี้หรือ ไม่ไปดีกว่า”

เจี่ยงหมิงพยักหน้า แล้วพูดอย่างได้ใจว่า “ไม่ได้โม้นะ มาอยู่กับผม ต้องมีสักวันที่สามารถทำเงินได้เยอะ อย่างเช่นเจิ้งเสียง ถ้าไม่ได้ผม เขาก็อดตายไปแล้ว”

พูดไป เขาก็พูดอย่างโอ้อวดว่า “เป็นไง สนใจล่ะสิ ถ้านายสนใจล่ะก็ ก็บอกผมได้เลย ผมพูดเพียงคำเดียว วันพรุ่งนี้คุณก็เข้ามาเริ่มงานได้เลย！”

พอเจิ้งเสียงได้ยินดังนั้น ก็ทำหน้าไม่ถูก แต่ก็ไม่กล้าคัดค้านอะไร

พอได้ยิน “คำเชิญ” ของเจี่ยงหมิง เย่เฉินกลับส่ายหัว แล้วพูดว่า “ขอบใจนายมาก แต่ว่าผมชอบเกาะผู้หญิงกินเสียจนชินแล้ว ดังนั้นก็ไม่เอาดีกว่า”

ใบหน้าเจี่ยงหมิงก็ไม่พอใจเล็กน้อย แล้วก็พูดอย่างเก็บอารมณ์โมโหว่า “เย่เฉิน นายนี่มันไม่สนใจความหวังดีของคนอื่นเลยหรือไง ไอ้เราก็อุตส่าห์หวังดีจะหางานให้ แล้วนายมาทำแบบนี้หรือ? ”