บทที่1260

ดังนั้น เขาร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง:"คุณครับ ฉันยินดีให้เงินคุณ! เงินจำนวนมาก! ฉันจะให้เงินออมทั้งหมดของฉันแก่คุณ ขอแค่ครั้งนี้คุณปล่อยฉันไปเถอะ!"

เย่เฉินยิ้ม:"ต่อให้คุณรวยแค่ไหน คุณจะรวยเท่าฉันเหรอ?"

ยามาโมโตะ คาซึกิรีบพูดว่า:"มีเงินเก็บเกือบ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ถ้าคุณยอมปล่อยฉันไป ฉันสามารถให้เงินทั้งหมดแก่คุณได้ ซึ่งเท่ากับอย่างน้อยห้าหรือหกพันล้านหยวน!"

อิโตะนานาโกะที่อยู่ข้างๆ ก็รีบพูดว่า:"คุณคะ ถ้าเป็นเรื่องเงิน ฉันจะให้ตัวเลขที่ค่อนข้างมากแก่คุณได้ ถ้างั้นฉันนะให้เงินคุณเพิ่ม 100 ล้านเหรียญด้วย คุณว่ายังไง......"

เย่เฉินมองไปที่ยามาโมโตะ คาซึกิ แล้วมองอิโตะนานาโกะ จากนั้นชี้ไปที่โคบายา ชิจิโร่ที่กำลังหวาดกลัวอยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า:"พวกคุณทั้งสอง ถามไอ้เตี้ยนี้สิ ว่าฉันมีเงินเท่าไหร่"

ขาของโคบายา ชิจิโร่ยังคงสั่น และพูดตะกุกตะกักว่า:"เย่…...คุณเย่ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณมีเงินเท่าไหร่…..."

"ไม่รู้?"เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม:"ถ้าอย่างนั้นก็บอกพวกเขาโดยตรงว่า แค่ตระกูลโคบายาของคุณ เอาใจฉันมาเท่าไหร่แล้ว?"

โคบายา ชิจิโร่รีบพูดว่า:"คือ...... คุณยามาโมโตะ คุณอิโตะ แค่ตระกูลโคบายาเอาใจคุณเย่ ก็หมื่นล้านแล้ว…..."

"เท่าไหร่?"เย่เฉินขมวดคิ้ว:"ทำไมมันถึงกลายเป็นหมื่นล้านได้ล่ะ?"

โคบายา ชิจิโร่รู้สึกหวาดกลัว

อันที่จริง ทั้งตระกูลโคบายาเอาใจเย่เฉินด้วยเงิน 11 พันล้านหยวน โคบายา ชิมาซาโอะคุณพ่อของเขาสั่งให้เอา 10 พันล้านหยวนให้เขาเมื่อยังมีชีวิตอยู่ เอาไปซื้อสิทธิบัตรสำหรับยา

ส่วนที่เหลืออีก 1 พันล้านมอบให้เขาเป็นการส่วนตัว เพื่อเอาไปฆ่าพี่ชายแท้ๆของเขาเอง

ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าเก็บ 1 พันล้านไว้ จึงบอกว่า 10 พันล้านไปเลย