บทที่1413

ณ เวลานี้ ทุกคนที่อยู่ในนั้นก็ตกตะลึง!

ไม่ใช่แค่กู้เย้นเจิ้งและกู้เย้นกางที่มายั่วยุ แม้แต่ครอบครัวทั้งสามคนของกู้เย้นจงก็ตกใจจนพูดไม่ออก

เทพสงครามและเจ้าถิ่นเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงมากในเย่นจิง ทั้งสองฆ่าคนมานับไม่ถ้วน และไม่เคยพ่ายแพ้ต่อผู้ใด ใครก็ตามที่กล่าวถึงพวกเขา ก็จะหวาดกลัวสุดๆ

แต่ว่า พวกเขาทั้งสองคนไม่สามารถแม้แต่จะรับมือกับเย่เฉินได้เลยสักครั้ง

การต่อสู้ปกติ อย่างน้อยก็ต้องมีการตอบโต้ไปมา

ตามคำกล่าวที่ว่า ต่อยมาต่อยกลับ พลิกแพลงตามสถานการณ์ และมองหาข้อบกพร่อง นี่ถึงจะเรียกว่าผู้ยอดฝีมือสู้กัน

แต่ทันใดนั้นเย่เฉินก็พุ่งขึ้นไป ยื่นสองมือไปบีบคอผู้ยอดฝีมือระดับสูงสองคนจนเป็นแบบนี้ ซึ่งทำให้ผู้คนสงสัยว่า ความสามารถของเขามันแข็งแกร่งแค่ไหนกัน? !

เย่เฉินเพิกเฉยต่อความตกใจของคนเหล่านี้ เขามองสองคนนี้อย่างดูถูกและพูดอย่างเย็นชาว่า:"อย่าหาว่าฉันไม่ได้ให้โอกาสพวกคุณรอดชีวิต คุกเข่าเรียกฉันว่าพ่อสักคำ ถ้าเรียกได้ไพเราะ เรียกได้อบอุ่น ฉันจะไว้ชีวิตพวกคุณ ยอมรึเปล่า?"

ทั้งสองจ้องไปที่เย่เฉินด้วยท่าทางขุ่นเคือง แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถพูดได้ แต่สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความไม่พอใจ

เย่เฉินพยักหน้า และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"คนหนึ่งเทพสงคราม คนหนึ่งเจ้าถิ่น เก็บซ่อนไว้อย่างดีจริงๆ ไม่แข็งแกร่ง แต่อารมณ์ไม่ใช่น้อย ก็ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ไปเกิดใหม่เป็นคนดีในชาติหน้า!"

พูดจบ ก็เพิ่มพละกำลังขึ้นเล็กน้อย ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกกลัวตายทันที

แม้ว่าสองคนนี้จะฆ่าคนไปนับไม่ถ้วน แต่สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็โลภในความมั่งคั่งและความเจริญ ไม่เช่นนั้น พวกเขาคงไม่ขายชีวิตให้กู้เย้นเจิ้ง ดังนั้นเมื่อความตายใกล้เข้ามา ทั้งคู่ก็เริ่มรู้สึกตื่นตระหนักและหวาดกลัว โดยไม่ได้นัดหมายกัน