บทที่1482

ทันใดนั้น ต่งรั่งหลินพูดกับขงเต๋อหลงว่า:"พี่ ฉันจะแนะนำให้พี่รู้จักกับเพื่อนร่วมชั้นเรียนของฉัน!"

ทันทีที่พูดจบ เย่เฉินก็หันกลับมาด้วยรอยยิ้ม เมื่อขงเต๋อหลงเห็นเขา ก็ราวกับว่าเขาได้เห็นผีทันที!

เขาตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะได้สติกลับมา และจากนั้นก็เริ่มกัดฟันด้วยความแค้น:"ดีเลย! ไอ้แซ่เย่! กูแม่งกำลังเครียดที่หามึงไม่เจอพอดี มึงแม่งกลับกล้ามาบ้านย่ากู วันนี้มันตายแน่!"

ต่งรั่งหลินตกใจและโพล่งออกมา:"พี่ พี่หมายความว่าไง? เย่เฉินเป็นแขก ทำไมพี่ถึงพูดกับเขาแบบนี้?"

ขงเต๋อหลงกัดฟันพูดว่า:"เธอรู้รึเปล่าว่าทำไมพี่ถึงได้รับการผ่าตัด?"

โพล่งออกมา:"ฉันได้ยินแม่บอกว่า พี่กลืนสร้อยคอ"

"ใช่!"ขงเต๋อหลงพูดอย่างโกรธเคือง:"ทำไมฉันถึงกลืนสร้อยคอ? ก็แม่งเป็นเพราะไอ้สารเลวนี้!"

เย่เฉินหัวเราะเยาะ:"คุณชายขง พูดอย่างมีเหตุผลหน่อย และเป็นคนใจกว้างหน่อย ผมบังคับคุณให้กลืนสร้อยคอนั้นเหรอ? หรือผมงัดปากคุณ แล้วยัดเข้าไปในท้องคุณเหรอ?"

ข่งเต๋อหลงไม่ได้พูด

พูดยังไงล่ะ?

ที่เย่เฉินพูดก็ไม่ผิด เขาไม่ได้บังคับให้ตนกลืนสร้อยคอจริงๆ แต่เขาแพ้พนันกับเขา และรู้สึกอับอาย ดังนั้นจึงกัดฟันและกลืนมันเข้าไป

แต่ว่า คนที่ผิดนั้น ก็คือเขาไม่ใช่เหรอ?

เมื่อคิดเช่นนี้ ขงเต๋อหลงก็ด่าอย่างรุนแรง:"ไอ้แซ่เย่! มึงแม่งอย่ามาพูดไร้สาระกับกู! บัญชีนี้ กูจะต้องคิดกับมึง!"

เย่เฉินเมินเขา แต่กลับมองไปที่นายหญิงใหญ่ต่ง ยื่นกล่องของขวัญที่เขาเอามาให้ และพูดอย่างจริงจังว่า:"นายหญิงใหญ่ต่ง นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่ชูหรันและผมเตรียมไว้ให้คุณ หวังว่าคุณจะชอบครับ"