บทที่1492

ต่งรั่งหลินดีใจเป็นอย่างยิ่ง เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “ขอบคุณมากนะ เย่เฉิน!”

เย่เฉินรีบกล่าวว่า “รอเดี๋ยวก่อน ผมไม่ให้เขากลืนอัญมณีลงไปน่ะได้ แต่เขายังคงต้องได้รับโทษอย่างอื่น ไม่อย่างนั้นผมกลัวว่าเขาจะจดจำได้ไม่นาน”

ต่งรั่งหลินถามอย่างร้อนใจว่า “เย่เฉิน คุณคิดจะให้เขารับโทษอะไรคะ? คงจะไม่หนักหนากว่ากลืนอัญมณีหรอกนะ?”

“ไม่หรอก” เย่เฉินยิ้มบางๆ พลางเอ่ยว่า “เรื่องนี้คุณวางใจ การลงโทษของผมสำหรับเขาแล้ว ถือเป็นเรื่องดี”

เช่นนี้ต่งรั่งหลินถึงค่อยวางใจลงได้ เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารักใคร่ว่า “เย่เฉิน ขอบใจนะ คุณยกโทษให้พี่ชายฉันเพื่อฉัน อย่างนั้นก็ให้โอกาสฉันสักครั้ง ให้ฉันได้ตอบแทนคุณบ้างเถอะ...”

เย่เฉินถามด้วยความแปลกใจ “คุณคิดจะตอบแทนผมยังไง?”

ต่งรั่งหลินจงใจกะพริบตาแล้วยิ้ม “แน่นอนว่าพลีกายตอบแทน จากนั้นก็จะคลอดลูกชายตัวอ้วนๆ ให้คุณคนหนึ่ง คุณคิดว่ายังไงคะ?”

เย่เฉินกล่าวอย่างเคร่งขรึมจริงจังว่า “ต่อไปอย่าพูดจาแบบนี้อีก ผมเป็นสามีเพื่อนสนิทคุณนะ!”

ต่งรั่งหลินพยักหน้า พลางกล่าวขึ้นอย่างจริงจังว่า “ฉันรู้ค่ะ พวกคุณสองคนก็แค่แต่งงานกันหลอกๆ! ไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ สักหน่อย อันที่จริงสำหรับพวกคุณสองคนแล้ว การแก้ปัญหาที่ดีที่สุดต่อเรื่องนี้ก็คือต่างฝ่ายต่างให้อิสระกันและกัน”

เย่เฉินส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา แล้วกล่าวขึ้นว่า “ผมไม่พูดเรื่องนี้กับคุณแล้ว พูดไปก็เหมือนสีซอให้ควายฟัง”

กล่าวจบ เขาก็หมุนตัวกลับไปยังผู้คน

ทุกคนเห็นเขากลับมา ก็รีบร้อนแหวกทางให้อย่างรู้งาน

ขงเต๋อหลงคุกเข่าอยู่บนพื้น รอคอยการตัดสินจากเย่เฉิน