บทที่169 ต่งรั่งหลินสารภาพรัก（1）

บทที่169 ต่งรั่งหลินสารภาพรัก（1）

เช้าวันถัดมา เซียวชูหรันไปที่ออฟฟิศอย่างรีบเร่ง

เย่เฉินขับรถจักรยานไฟฟ้าของตน ไปซื้อกับข้าวที่ตลาดสด

ระยะหลังเซียวชูหรันใจจดจ่อยุ่งกับเรื่องที่ทำงาน ลำบากเป็นอย่างมาก เขาซื้ออาหารที่มีโภชนาการสูงไว้เป็นพิเศษ เตรียมไว้เพื่อบำรุงภรรยา

รอซื้อกับข้าวเสร็จ เย่เฉินเดินออกมาจากตลาด ไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ ก็เห็นต่งรั่งหลิน

“เย่เฉิน!” ต่งรั่งหลินเรียกเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ

เย่เฉินมองไปที่เขา พูดด้วยความประหลาดใจว่า: “ต่งรั่งหลิน บังเอิญจัง คุณก็มาที่นี่!”

ต่งรั่งหลินมองเย่เฉิน และพูดตะกุกตะกัก: “ใช่......ใช่ ไม่ ไม่......ไม่ใช่ ฉัน......ฉันเอ่อ......”

เย่เฉินพูดอย่าง งงงวยว่า：“คุณพูดช้าลงหน่อย หรือว่าเกิดเรื่องแล้วใช่มั้ย?”

ต่งรั่งหลินวิตกกังวลจนหน้าชา แท้จริงเธอรออยู่ที่นอกบ้านของเซียวชูหรันตั้งแต่เช้าแล้ว เดินตาม เย่เฉินมาตลอดทาง

ต่งรั่งหลินรวบรวมความกล้า กัดริมฝีปากแดงระเรื่อเบา ๆ แล้วพูดว่า: “ฉัน......ฉันตั้งใจมาขอบคุณคุณเป็นพิเศษ ขอบคุณที่เมื่อวานคุณช่วยชีวิตฉันไว้” เย่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงขบขันว่า: “ฉันช่วยคุณก็เพราะคุณเป็นเพื่อนสนิทของชูหรัน ผมกับคุณไม่ต้องเกรงใจอะไรขนาดนั้น” เขานึกว่าเกิดเรื่องอะไร ที่แท้ก็เพราะอย่างนี่เอง

ต่งรั่งหลินส่ายหัวไปมา รวบรวมความกล้าพูดต่อไปอีกว่า: “เย่เฉิน ที่จริงแล้ว......ที่จริงฉันยังรู้ คุณไม่เพียงช่วยฉันเมื่อวานนี้ คราวก่อนตอนอยู่ที่โรงแรมจินหลิง คนที่ช่วยเหลือฉันก็คือคุณ”

เสียงตุบดังขึ้นในใจของเย่เฉิน เรื่องคราวก่อนต่งรั่งหลินรู้ได้อย่างไร? ครั้งก่อนตนใส่หน้ากาก เธอไม่น่าจะรู้นะ!

เขารีบปฏิเสธทันทีพูดว่า: “คุณจำคนผิดแน่ ๆ? ผมไม่เคยไปที่โรงแรมจินหลิงอะไรนั้นเลย คนที่ช่วยเหลือคุณจะต้องเป็นผู้อื่นอย่างแน่นอน”