บทที่176ให้คุณสองเม็ด（2）

บทที่176 ให้คุณสองเม็ด（2）

เท่าที่เห็น ล้วนเป็นสมุนไพรชั้นเลิศจริง ๆ

แม้แต่ เย่เฉินเองก็ไม่มีความสามารถหาซื้อสมุนไพรชั้นเลิศได้ถึงขนาดนี้!

เย่เฉินถึงกับประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะถาม: “พ่อของเธอจัดหาสมุนไพรชั้นเลิศจำนวนมากขนาดนี้ได้ยังไง?”

ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบตอบกลับว่า: “อาจารย์เย่คงจะไม่รู้ กิจการค้าขายของตระกูลฉินมีมากมาย หนึ่งในนั้นก็คือสมุนไพร บรรพบุรุษของพวกเราทำการค้าสมุนไพรตั้งแต่ราชวงศ์ชิง พวกเรามีทีมขนส่งสินค้าตั้งแต่เหนือจรดใต้เก็บรวบรวมสมุนไพรชั้นเลิศ จากนั้นส่งมายังเมืองหลวงขายให้กับราชวงศ์ชนชั้นสูง ส่งมาทางเจียงหนานขายให้กับเศรษฐีวานิช ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเราไม่เคยทิ้งกิจการนี้เลย

จากนั้น ฉินเอ้าเสวี่ยนยังพูดต่ออีกว่า: “อีกอย่าง พ่อของฉันฝากมาบอกอาจารย์เย่ว่า ถ้าต่อไปอาจารย์เย่ต้องการสมุนไพรชนิดไหน บอกพวกเราได้ทันที ตระกูลฉินจะพยายามอย่างสุดความสามารถหาสิ่งที่อาจารย์เย่ต้องการให้ได้!”

เย่เฉินถึงกับประหลาดใจ

ตั้งแต่เขาพบตำราเก้าเทียนเสวียนโดยบังเอิญ ก็ถูกความลึกลับอัศจรรย์ของมันดึงดูดไว้ ข้างในมีวิชาการกลั่นยาและสูตรกลั่นยามากมาย แต่ว่ามีสมุนไพรมากมายแม้แต่ตนเองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน

เดิมทียังกังวลกับเรื่องนี้มาก คิดไม่ถึง ตระกูลฉินทำการค้าสมุนไพรที่ตกทอดมาเป็นร้อยปี

นี้มันช่างเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการค้นหา แต่กลับได้มาโดยบังเอิญ

จากนั้นเขาดีใจจนออกนอกหน้าพูดว่า: “ดี! ดีมาก! ต่อไปมีตระกูลฉินอย่างพวกคุณค่อยช่วยเหลือ ทำให้เรื่องการกลั่นยาของผมง่ายขึ้นมาก!”

ฉินเอ้าเสวี่ยนได้ยินเย่เฉินพูดถึงการกลั่นยา ลังเลไปมา จึงรวบรวมความกล้า คุกเข่าลงไปที่พื้น

เย่เฉินเห็นการกระทำที่กะทันหันถึงกับตกตะลึง ถามด้วยความประหลาดใจว่า: “ฉินเอ้าเสวี่ยน คุณจะทำอะไร?”

ฉินเอ้าเสวี่ยนคุกเข่าทั้งสองลงบนพื้น มือทั้งสองกำแน่น วิงวอนด้วยสีหน้าจริงจังว่า: “อาจารย์เย่! พ่อของฉันได้ยินว่าท่านจะกลั่นยาวิเศษ ในใจปรารถนามาตลอด ดังนั้นกำชับฉันหลายต่อหลายครั้ง ให้ฉันขอร้องอาจารย์เย่ หลังจากกลั่นยาวิเศษสำเร็จสามารถที่จะ จะ...จะ...”

ฉินเอ้าเสวี่ยน พูดจะ ค้างอยู่นาน ก็ยังไม่พูดต่อ

ตั้งแต่เล็กจนโตเธอถูกเลี้ยงดูอย่างกับไข่ในหิน คนอื่นเคารพนบนอบมาตลอด คนอื่นต่างอิจฉา จะเคยขอร้องวิงวอนกับใครซะที่ไหน? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการร้องขอสิ่งของจากคนอื่นอย่างกับขอทาน

ดังนั้น หญิงสาวหน้าบางอย่างเธอ ตอนนี้กลับบอกความต้องการที่แท้จริงของตนออกไป

เย่เฉินเห็นเธอพูดตะกุกตะกัก อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเธอ