บทที่19 ฉันนี่แหละอภิมหาเศรษฐีขั้นเทพ

บทที่19 ฉันนี่แหละอภิมหาเศรษฐีขั้นเทพ

“ฉันไม่คู่ควร แล้วแกคู่ควรเหรอ”

จางเหวินเห้าทักด้วยน้ำเสียงเย็นชา“แกมันก็แค่เศษสวะ ขนาดเมียตัวเองยังคุมไม่อยู่ ชูหรันติดตามแกนี่ลำบากจริงๆ อยู่กับฉันน่ะดีแล้ว อยากได้อะไรก็ได้！”

สีหน้าเย่เฉินนิ่งขึ้น กดน้ำเสียง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ฉันให้แกสองทางเลือก ทางที่หนึ่ง คุกเข่าขอขมาชูหรันต่อหน้าผู้คน แล้วถอนคำพูดแกเสีย ทางที่สอง ฉันจะพังกิจการครอบครัวแก แกเลือกเอา”

“ฮ่าๆๆๆๆๆ แกล้อเล่นอะไรกับฉันน่ะ แกมันคือตัวอะไร คิดจะล้มกิจการกูงั้นเหรอ”

จางเหวินเห้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง อดเหลือบมองไปที่เย่เฉินไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ให้ ความสำคัญในคำพูดของเขาเลย

“คนปัญญาอ่อนอย่างมึงกำลังฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า มึงจะเอาอะไรมาพังธุรกิจบ้านกู มึงรู้มั้ยว่าธุรกิจบ้านกูมูลค่าเท่าไหร่ ว่าจะล้มก็ล้มได้ง่ายๆหรือไง”

เย่เฉินสีหน้าไร้ความรู้สึก ใช้สายตาที่มองดูคนปัญญาอ่อน จ้องมองดูจางเหวินเห้าอยู่ชั่วครู่ หยิบมือถือออกมา โทรหาถังซื่อไห่

“ภายในสามนาที จะต้องเห็นการชำระบัญชี หนี้ของกิจการบ้านจางเหวินเห้าระเบิดเป็นข่าว ！”

สามนาที ให้บริษัทมหาชนมูลค่าหลายพันล้านล้มละลาย ช่างฝันกลางวันโดยแท้！

แววตาจางเหวินเห้าเจ้าเล่ห์เพทุบาย “แม่งโว้ย มึงจะโม้อะไรเบอร์นั้นวะ！มึงคิดว่าตัวเองเป็นอภิมหาเศรษฐีขั้นเทพเหรอ”

พูดจบจางเหวิน แค่นเสียง“ไอ้สวะ ไม่ต้องสร้างภาพแล้ว กูก็ให้ทางเลือกมึงสองทางเหมือนกัน ทางแรกคุกเข่าขอโทษกู จากนั้นรีบหย่ากับชูหรัน ทางเลือกที่สอง กูจะหาคนมาซ้อมมึงปางตาย แล้วให้มึงดูกูกับชูหรันสวีทกันต่อหน้าต่อตา มึงเลือกเอา！กูให้เวลามึงหนึ่งนาที！”

เย่เฉินก้มหน้ามองมือถือ พูด“มึงยังเหลือเวลาอีกหนึ่งนาที มั่นใจว่าไม่กลับใจนะ”

“ไสหัวไป！มึงยังเหลือเวลาคิดอีกสามสิบวินาที ถ้ายังไม่คุกเข่า กูจะให้มึงเสียใจไปตลอดชีวิต！”จางเหวินเห้าพูดอย่างไม่ยี่หร่า

“ยี่สิบวินาที！”

“สิบวินาที！”

“ห้าวินาที！”

“ได้เวลาแล้ว อย่าหาว่ากูอำมหิตแล้วกัน สวะอย่างแกรนหาที่เอง！”จางเหวินเห้าขยับคอเสื้อ จากนั้นจึงกวักมือไปทางบอดี้การ์ดสองสามคน ให้เตรียมมาจัดการเก็บสวะนี่

แต่ในเวลานี้เอง เสียงโทรศัพท์ของจางเหวินเห้าดังขึ้น

จางเหวินเห้าตะลึง เห็นเป็นโทรศัพท์ของบิดา จึงรีบรับสาย

“พ่อครับ ผมถึงงานแล้วครับ พ่อถึงหรือยัง”

ในสายโทรศัพท์ บิดาของจางเหวินเห้าคำรามอย่างบ้าคลั่ง“แกไอ้สวะ！ตกลงแกไปล่วงเกินใครเอาไว้！ตกลงแกไปก่อเรื่องอะไร！ตอนนี้หุ้นส่วนมาขายหุ้นบริษัททิ้งกันหมดเลย ตอนนี้หุ้นบริษัทเราตกไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์รู้มั้ย！”

พูดพลาง บิดาของเขาคำรามขึ้น“จู่ๆธนาคารบุกมาให้ชำระหนี้ถึงที่！ผู้ร่วมหุ้นทุกคนระงับการร่วมหุ้น ให้คิดบัญชี！กระแสเงินสดเราขาดสะบั้น！มีแต่ล้มละลายทางเดียว！”

จางเหวินเห้าได้ยินเสียงที่ลอดมาตามสายโทรศัพท์ สีหน้าขาวซีดทันที เหงื่อเย็นผุดเป็นเม็ดๆเต็มหน้าผาก

“บ้านเราจบแล้ว！จบโดยสิ้นเชิง！”

จางเหวินเห้ายังคงอยากถามต่อ แต่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ปลายสาย มีเสียงร้องของรถตำรวจดังขึ้น กับเสียงตำรวจพังทลายประตูเข้ามา แล้วเสียงขอตรวจสอบของตำรวจ

เขารู้สึกไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาทันที โทรศัพท์ในมือร่วงลงพื้น แตกเป็นเสี่ยงๆ