บทที่239 วางแผนให้ดีก็มีแต่ได้（1）

บทที่239วางแผนให้ดีก็มีแต่ได้（1）

อยู่ดีๆ เซียวอี้เชียนก็บอกว่าจะช่วยเหลือ ทำให้นายหญิงใหญ่เซียวดีใจมาก

แต่ว่า เซียวเวยเวยกลับไม่รู้สึกดีใจแม้แต่น้อย

จุดสนใจของเธอนั้น ไม่ใช่เรื่องของบริษัทเซียวซื่อเลย

ถึงขนาดว่า เธอไม่สนใจด้วยซ้ำว่าบริษัทเซียวซื่อจะเป็นอย่างไร

เธอแค่คิดว่าอยากจะจัดการเรื่องชีวิตของตนเอง ได้แต่งงานกับคุณชายรวยๆ แล้วกลายเป็นคุณนายที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉา จากนั้นก็อยู่บนยอดสูงสุดของสังคม

ถ้าเป็นเช่นนั้น บริษัทเซียวซื่อก็เป็นแค่ทรัพย์สินกิจการของฝ่ายเจ้าสาวเท่านั้น จะเกี่ยวอะไรกับตนเอง?

ตอนนี้ที่ทำให้เธอเสียมากที่สุดก็คือ เหวินเฟยตัดสัมพันธ์กับเธอ รวมไปถึงอนาคตที่มืดมนของตนเอง

ส่วนบริษัทเซียวซื่อจะเป็นอย่างไรนั้น เธอไม่สนใจ

นายหญิงใหญ่เซียวเห็นเธอไม่แยแส ก็เลยพูดส่งให้เธอว่า “เวยเวย ยังช้าอยู่ทำไม? รีบขอบคุณประธานเซียวเสียสิ！”

เซียวเวยเวยก็อึ้งๆ แล้วเงยหน้าขึ้น “ขอบคุณอะไรคะ?”

นายหญิงใหญ่เซียวก็พูดโมโหว่า “ก็ขอบคุณที่ประธานเซียวยอมยื่นมือเข้าช่วยเหลือบริษัทเซียวซื่อเราอย่างไรละ！ เธอไม่ได้ยินหรือ?”

เซียวเวยเวยตอบว่า “หนูกังวลเรื่องพี่เหวินเฟยและเรื่องชีวิตของหนู ไม่ใช่เรื่องบริษัทเซียวซื่อ！”

“ยัยไม่เอาไหน！” นายหญิงใหญ่เซียวโมโหมาก แล้วก็ยกมือขึ้นตบไปที่ใบหน้าเธอ

ในตอนนี้นายหญิงใหญ่เซียวก็ด่าทอว่า “กูก็เครียดเรื่องบริษัทเซียวซื่อแทบเป็นแทบตาย มึงกลับมาคิดถึงเรื่องไอ้เหวินเฟยห่าเหวไรนั่นงั้นหรือ? น่าโมโหจริง！ ไม่รู้จักจะแบ่งเบาภาระกูเสียบ้างเลยหรือไงกัน? ไร้ประโยชน์เสียจริง！”

อยู่ดีๆ เซียวเวยเวยก็ถูกตบหน้า แล้วก็มองนายหญิงใหญ่อ้าปากค้าง จากนั้นก็ร้องไห้พูดว่า “คุณย่าบ้าไปแล้วหรือไงคะ? ตบหน้าหนูทำไม? บริษัทเซียวซื่อมันเกี่ยวอะไรกับหนูคะ? หนูไม่ได้ทำงานในบริษัทเซียวซื่อเสียหน่อย！ มีแรงตบหนูได้ ทำไมไม่ไปตบอีเซียวชูหรันบ้างละคะ！”