บทที่254 เรียกปู่（2）

บทที่ 254 เรียกปู่（2）

เซียวอี้เชียนฝืนทนต่อความอัปยศอดสูและความโกรธในใจ พูดกับเย่เฉินด้วยความเคารพนบนอบ: “ปู่ ผมไปได้หรือยัง?”

เย่เฉินตบหน้าเขาเบาๆ พูดอย่างเรียบเฉย: “ไปเถอะ หลานชาย!”

เซียวอี้เชียนหลั่งน้ำตาด้วยความอัปยศอดสูออกมา ถึงได้หันกลับไป เดินออกไปอย่างตัวสั่นงันงก

เซียวเวยเวยไหนเลยที่จะกล้าล่าช้า รีบร้อนเดินตามออกไปทันที

ตอนที่ทั้งสองเดินออกไป ต่างก็กลัวว่าเย่เฉินจะเรียกพวกเขาเอาไว้แล้วหาเรื่องอีก แต่เย่เฉินไม่มีอารมณ์ในการพูดคุยกับพวกเขาแล้ว

น้องชายของเซียวอี้เชียนสูญเสียความห้าวหาญไปแล้ว ชีวิตที่เหลือของเขา จะติดอยู่ในความเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัสไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองออกไปได้!

หลังจากทั้งสองออกไปแล้ว หงห้ารีบร้อนเดินไปข้างเพื่อคำนับเย่เฉิน พูดด้วยความเคารพนบนอบ: “อาจารย์เย่ หงห้ามาช้าไป ทำให้คุณต้องเปลืองน้ำลายและมือเท้ากับพวกขยะพวกนี้ เป็นความผิดของหงห้า ขอคุณโปรดลงโทษ”

เย่เฉินโบกไม้โบกมือ ไม่ได้สนใจพวกนี้ แต่กลับถามว่า: “คุณทำไมถึงมาที่นี่ด้วย? นี่ไม่ใช่การประชุมสุดยอดของอุตสาหกรรมก่อสร้างและตกแต่งเหรอ? คุณยังทำธุรกิจเกี่ยวกับการตกแต่ง?”

“ใช่แล้ว!” ท่านหงห้าหัวเราะเหอะๆ ตอบกลับไปว่า: “ปูนซีเมนต์ทรายสีเหลืองที่ใช้ในการตกแต่งทั่วทั้งเมืองจินหลิง มีมากกว่าครึ่งอยู่ในความควบคุมของมือผม พูดขึ้นมาแล้ว ฉันก็เป็นพ่อค้าคนกลางรายใหญ่ในอุตสาหกรรมการตกแต่ง ดังนั้นพวกเขาก็เลยเชิญผมด้วย”

เย่เฉินรู้ว่าอุตสาหกรรมการตกแต่งมีมาเฟียทรายมาเฟียปูนซีเมนต์ล้วนแต่เป็นพวกธุรกิจสีเทา หงห้าเป็นพวกมาเฟีย ทำธุรกิจสีเทาบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

ดังนั้นเขาเลยพยักหน้าแล้วพูดว่า: “คุณน่ะ ต่อไปทำเรื่องโหดร้ายทารุณไร้มนุษยธรรมให้มันน้อยหน่อย อย่ารังแกประชาชนคนธรรมดา”

ท่านหงห้ารีบร้อนพูดว่า: “เคารพเชื่อฟังคำสอนของคุณเย่ ผมเริ่มล้างมือนานแล้ว ไหนเลยจะกล้าทำเรื่องทำร้ายคนอีก.......”

เย่เฉินขานรับออกมาอย่างพอใจ

ท่านหงห้าชี้ไปที่บอดี้การ์ดสี่คนที่ถูกทำให้พิการของเซียวอี้เชียน ถามว่า: “อาจารย์เย่ สี่คนนี้จะทำอย่างไร?”

เย่เฉินพูดว่า: “ทำลายขาของไอ้คนที่นอนสลบคนนั้นให้พิการเหมือนกัน จากนั้นก็โยนออกไปแล้วกัน โยนไปไกลๆหน่อย จะได้ไม่ส่งผลกระทบกับอารมณ์ของผม!”

ท่านหงห้าพยักหน้าทันที สั่งการคนที่ข้างกายว่า: “ยังไม่รีบไปทำตามคำชี้แนะของอาจารย์เย่อีก?”

ทุกคนรีบร้อนโค้งตัวคำนับแล้วพูดว่า: “น้อมรับคำสั่งอาจารย์เย่!”