บทที่637

บทที่637

อู๋ตงไห่ทรุดแล้ว!

เขารู้ว่า เขาหมดหนทางแล้ว และการมาที่จินหลิงในครั้งนี้ แทนที่จะสามารถตรวจจับฆาตกรของลูกชายคนเล็กได้ เขากลับให้ขาลูกชายคนโตและของตนหลงเข้ามาได้…...

ลูกน้องของเฉินจื๋อข่ายเดินสองสามก้าวมาถึงตรงหน้า จับขาขวาของเขา ชูกำปั้นขึ้นและทุบลงมา…...

อู๋ตงไห่รู้สึกเจ็บเข่าอย่างมาก และความเจ็บปวดนี้เกือบจะทำให้เขาเป็นลม

เขากัดฟันและพยายามไม่ให้ตัวเองกรีดร้อง แต่ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงนี้ทำให้เขาอดทนได้เพียงไม่ถึงสิบวินาที จากนั้นเขาก็ร้องไห้ออกมา!

เฉินจื๋อข่ายมองดูทั้งหมดนี้อย่างเย็นชา และพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า:"ตระกูลอู๋ ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น ก็กล้ามาเหลิงในที่ของตระกูลเย่ นี่เป็นการลงโทษเล็กน้อยสำหรับพวกนาย ถ้ายังกล้าแตะต้องความโกรธของตระกูลเย่อีก ตระกูลจะทำลายตระกูลอู๋นายอย่างแน่นอน!"

คำพูดของเฉินจื๋อข่าย ดังลั่น!

โดยเฉพาะหกคำสุดท้าย ทำลายตระกูลอู๋นาย!

มันทำให้อู๋ตงไห่กลัวจนตัวสั่นกระตุกอย่างรุนแรง!

อะไร……

นี่มันอะไรกันแน่……

ทำไมตระกูลเย่ถึงเจาะจงกับตนขนาดนี้?

ตนอยากประจบตระกูลเย่ยังไม่มีโอกาสเลย ทำไมตระกูลเย่ถึงเกลียดตนเข้าไส้ แล้วลงโทษตนแบบนี้?

เขาคิดไม่ออก คิดไม่ออกเลย!

เขาได้แต่อ้างว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเพราะจางจื่อโจวทั้งห้าคน ที่ต่อสู้ในป่ายจินฮ่านกง!