บทที่810

ทันใดนั้นพอลก็มองดูฝูงชนและพูดว่า:"ลุงๆป้าๆ ฉลองกันเถอะ ผมจะออกไปก่อน"

หลังจากพูดจบ เขาก็พูดกับเซียวฉางควนเป็นพิเศษ:"ลุงเซียว ผมไปก่อนนะ"

เซียวฉางควนมองพอลราวกับว่าเขากำลังดูลูกชายและพูดอย่างเมตตากรุณา:"ได้ได้ได้ งั้นนายไปเถอะ!"

ในเวลานี้ลุงวีเห็นเซียวฉางควนและเขารู้สึกประหลาดใจและพูดว่า:"โอ้ คุณคือคุณเซียวใช่ไหม?"

เซียวฉางควนไม่คิดมาก่อนเลยว่าลุงวีที่ใครๆก็รู้จัก ซึ่งเป็นพ่อบ้านของตระกูลซ่งจะรู้จักเขาด้วยซ้ำ ดังนั้นเขาจึงแปลกใจและถามว่า:"คุณ...คุณรู้จักผมได้อย่างไร?"

ลุงวีพูดด้วยความเคารพ:"คุณเซียว ขอบอกว่า อาจารย์เย่มีบุญคุณต่อตระกูลซ่ง ทุกคนในตระกูลซ่งรู้สึกขอบคุณสำหรับความกรุณาของอาจารย์เย่ จะกล้าลืมได้อย่างไร! คุณเป็นพ่อตาของอาจารย์เย่ ผมจะไม่รู้จักคุณได้ไง?"

เซียวฉางควนก็นึกขึ้นได้!

ที่แท้ก็ไว้หน้าลูกเขยของเขาเย่เฉิน…

ลูกเขยของตนยิ่งอยู่หลอกยากขึ้นเรื่อยๆ ที่แท้คิดว่าเขาหลอกท่านหงห้า หลอกหวังเจิ้งกางพวกนั้นก็สุดยอดมากแล้ว ไม่นึกเลยว่าเขาจะหลอกตระกูลซ่งตระกูลใหญ่ที่สุดในเมืองจินหลิงได้

พอลอยู่ข้างๆฟังจนตกใจ เขารู้ดีว่าอาจารย์เย่ที่ลุงวีพูดถึงคือเย่เฉินแน่นอน

แต่เขาไม่คิดว่าเย่เฉินจะเจ๋งขนาดนี้

แม้แต่หัวหน้าพ่อบ้านของตระกูลซ่งลุงวี ก็เรียกเขาว่าอาจารย์เย่ด้วยความเคารพ