บทที่844

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าจะได้เจอป้าหลี่เร็วๆนี้ เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น

หลังจากที่นายหญิงใหญ่เซียวเสียไป และตัวเขาไปยืมเงินกลางงานเลี้ยงแล้วถูกด่า หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอป้าหลี่อีกเลย เพราะถังซื่อไห่ส่งป้าหลี่ไปโรงพยาบาลเย่นจิงแล้ว

เย่เฉินกับป้าหลี่มีความสัมพันธ์ที่ดีมาก ถึงขั้นที่เย่เฉินเห็นป้าหลี่เป็นแม่แท้ๆของตัวเองเลย

ก่อนหน้านี้ที่ป้าหลี่พึ่งป่วย เย่เฉินหาเงินตามที่ต่างๆอย่างสุดชีวิต ถึงกับเคยแอบไปติดต่อขายเลือดตัวเองอีกด้วย และรับเงินเก็บของเซียวซูหรันไปไม่น้อย เพื่อให้ป้าหลี่จะได้มีชีวิตอยู่ต่อไป

ถ้าไม่ใช่เพราะเย่เฉินพยายามสุดชีวิต ช่วยป้าหลี่ระดมเงิน ป้าหลี่คงอยู่ไม่ถึงตอนที่ถังซื่อไห่ปรากฏตัวก็ได้ เป็นไปได้มากที่ป้าจะไม่รอด

ถึงอย่างไรก็ตามเย่เฉินก็คิดว่า สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาควรทำ ถึงจะเป็นแบบนี้ เย่เฉินตอบแทนบุญคุณของป้าหลี่แค่หนึ่งในแสนเท่านั้น

ตอนที่พ่อยังมีชีวิตอยู่พ่อเคยสอนเขานับครั้งไม่ถ้วนว่า เป็นผู้ชายต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณของคนอื่น คนโบราณเคยกล่าวว่าไว้บุญคุณแม้เพียงน้ำหยด ก็ควรตอบแทนให้ได้ดั่งสายธาร เย่เฉินถือปฏิบัติมาโดยตลอด

เขาก็เลยไม่สนใจหมี่ที่อยู่ในหม้อของหม่าหลัน เขาถอดเสื้อกันเปื้อนทันที และเดินออกมาจากห้องครัว และพูดกับเซี่ยวซูหรันที่กำลังดูหม่าหลันอยู่ว่า: “ที่รัก ฉันมีธุระด่วนต้องไปจัดการที่สถานเลี้ยงเด็กหน่อย!”

หม่าหลันพูดออกมาว่า: “หมี่น้ำของฉันนายทำเสร็จหรือยัง? นี่ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ นายยังจะออกไปไหน?”

เย่เฉินตอบด้วยความรังเกียจและรำคาญว่า: “หมี่ต้มอยู่ในหม้อ เดียวแม่ไปตักขึ้นมากินเองนะ! วันนี้ป้าหลี่พึ่งหายป่วยกลับมาฉันจะไปจัดงานต้อนรับป้า”

หม่าหลันได้ยินแบบนี้ก็ได้ด่าออกมาพร้อมความโมโห: “ไอ้คนแซ่เย่ ไอ้สัตว์นี่นายแสดงกิริยาอะไรกัน กล้าพูดแบบนี้กับฉันหรือ! นายไม่มีจิตสำนึกที่เป็นลูกเขยแต่งเข้าเลยหรือ？ นายก็ไม่ดูเลยว่าตอนนี้กินข้าวของใครอยู่ กินน้ำของใครอยู่ ใส่เสื้อผ้าของใครอยู่ และอยู่บ้านใคร?”

ระหว่างที่พูด หม่าหลันก็พูดด้วยความเสียดสีว่า: “ถ้าไอ้ป้านั้นตายไปแล้วเกี่ยวอะไรกับนาย?”