บทที่859

ป้าหลี่ที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินจะไปกินข้าวที่โรงแรมข่ายเยว่ เธอรีบพูดออกมาว่า: “เจี่ยงหมิง ป้ารู้ว่านี่เป็นน้ำใจของนายนะ จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับป้ากลับมา แต่ก็ไม่ต้องไปโรงแรมข่ายเยว่ที่หรูหราแบบนั้นก็ได้ มันแพงไป!”

ต่อมา ป้าหลี่พูดต่อว่า: “ที่สำคัญกินที่ไหนก็เหมือนกัน หรือเดียวป้าทำอาหารอร่อยๆ ด้วยตัวเองให้ทุกคนกิน พวกเรากินอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี่แหละ แบบนี้พวกเธอก็สามารถประหยัดเงินลงเยอะเลยนะ เงินที่ประหยัดได้ พวกเธอเอาไปทำอะไรที่อยากทำ จัดงานเลี้ยงต้อนรับป้า ใช้เงินเยอะมาก ไม่คุ้มหรอก.......”

เธอใช้ชีวิตอย่างประหยัดมาทั้งชีวิต และไม่เคยไปสถานที่ฟุ่มเฟือยแบบนั้น ถ้าให้เธอไปกินข้าวมื้อละหมื่น เธอคงปรับตัวยาก

แต่เจี่ยงหมิงยิ้มอ่อนๆ พูดว่า: “ป้าหลี่ ป้าอย่าพูดแบบนี้สิ พวกเราเป็นเด็กที่ป้าเลี้ยงมาจนโตนะ ตอนนี้ก็ถึงช่วงอายุที่พวกเราสามารถทำอะไรเพื่อป้าได้แล้ว ที่สำคัญเมื่อกี้ฉันก็พูดแล้วว่า อาหารมื้อนี้ฉันไม่ได้เป็นคนเลี้ยง ฉันจ่ายครึ่งหนึ่ง และอีกครึ่งหนึ่งทุกคนหารกันจ่าย!”

ระหว่างที่พูด เขาเห็นป้าหลี่ยังลังเล และได้พูดโน้มน้าวว่า: “ป้าหลี่สบายใจได้เลยนะ อาหารมื้อนี้ไม่แพงอย่างที่คิด ที่สำคัญทางโรงแรมข่ายเยว่มีความร่วมมือกับทางบริษัทผม ผมไปใช้บริการต้องมีส่วนลดแน่นอน กินข้าวมื้อหนึ่ง ทุกคนหารกันจ่ายก็ตกคนละร้อนกว่าๆ เอง!”

เมื่อได้ยินคำพูดประโยคออกมา คนที่อยู่ณตรงนี้ถึงได้โล่งใจ

ถ้าทุกคนจ่ายคนละร้อยกว่าๆ ก็ยังอยู่ในงบที่ทุกคนยอมรับได้ ทุกคนก็เลยโล่งอกไม่น้อย

และพวกเธอก็คิดว่า อยากจะใช้โอกาสนี้ ใช้เงินที่น้อยเพื่อไปสัมผัสกับความหรูหราและความมีระดับของโรงแรมห้าดาวอย่างคุ้มค่าอีกด้วย

ตอนนี้ป้าหลี่ยังลังเลอยู่ เจี่ยงหมิงมองไปที่เวลาและพูดว่า: “ป้าหลี่ ตอนนี้หกโมงกว่าแล้วนะ ถ้าพวกเราไม่รีบไป ถ้าไปร้านอาหารอื่นอาจจะไม่มีที่ว่างแล้วนะ”

ป้าหลี่คิดว่า นานๆ เด็กพวกนี้จะมาเยี่ยมเธอครั้งหนึ่ง ถ้าสุดท้ายแล้วไม่ได้กินข้าวด้วยกัน จะทำให้เสียอารมณ์มากเลยนะ

สุดท้าย ป้าหลี่ก็ปฏิเสธความรักและความห่วงใยของเจี่ยงหมิงไม่ได้ ก็เลยพยักหน้ารับปากและพูดว่า: “ได้ งั้นก็ไปกินที่โรงแรมข่ายเยว่”

เจี่ยงหมิงดีใจและรีบพูดว่า: “ป้าหลี่ พวกเรารีบไปกันเถอะ”