บทที่90 งานเลี้ยงมรณะ

บทที่90 งานเลี้ยงมรณะ

หลังจากที่ออกจากตระกูลฉินแล้วนั้น วีจิ้งไห่ได้คิดอย่างรอบคอบ

ถ้าเขาจะล้างแค้นเย่เฉิน ยังต้องแย่งวงศ์ย่อยหอยมือเสือกลับมาจากเย่เฉินด้วย แต่ แค่นี้ยังไม่พอ!

ครั้งนี้ที่เขามาเมืองจินหลิง อยากหาผู้ศรัทธาสักกลุ่ม มาผู้สนับสนุน เพื่อเป็นตัวช่วยอีกทางให้กับธุรกิจของเขา

ดังนั้น เขาจึงคิดวางแผนทั้งสองทางเอาไว้อย่างสวยงาม

เอาเย่เฉิน มาเชือดไก่ให้ลิงดู ให้คนเมืองจินหลิงรู้ถึงความสำคัญ!

เย่เฉินกลับไม่รู้ ว่าตอนนี้อาจารย์วีกำลังวางแผนเอาตนมาบูชายัญ

พลบค่ำ เขากำลังเตรียมซื้ออาหารมาทำกับข้าว ทันใดนั้นก็ได้รับสายจากซ่งหวั่นถิง

หลังจากที่รับสายแล้ว เสียงของซ่งหวั่นเอาจริงเอาจัง พูดกับเย่เฉินโดยตรงว่า “อาจารย์เย่ วีจิ้งไห่ได้เชิญอาจารย์โบราณคดี ซินแสและซวนซวน จัดงานเลี้ยงที่ตระกูลหวัง ให้ฉันมาถามคุณว่าว่างไปไหม?”

“ตระกูลหวัง？ตระกูลหวังไหน？”

ซ่งหวั่นถิงกล่าว “ตระกูลระดับกลางตระกูลหนึ่ง พวกเขามีผู้ชายสืบทอดตระกูลสองคน หวังเหวินเฟยและหวังเหวินข่าย

“เขาทั้งสอง? ทำไมถึงได้จัดที่บ้านเขา” เย่เฉินถามอย่างแปลกใจ

ซ่งหวั่นถิงอธิบาย “ช่วงนี้ตระกูลหวังไม่ค่อยราบรื่น ลูกชายหวังเหวินข่ายและหลานชายหวังเหวินเฟยเกิดเรื่อง ธุรกิจของตระกูลหวังเสื่อมลงอย่างรวดเร็ว ดังนั้นผู้นำตระกูลหวังจึงเชิญวีจิ้งไห่มา อยากให้เขาเปลี่ยนฮวงจุ้ยตระกูลหวังให้”

พูดพลาง ซ่งหวั่นถิงก็พูดต่อ “แต่ฉันเห็นวีจิ้งไห่เชิญพวกอาจารย์วีซวนซวนมา อาจเพราะไม่ใช่แค่อยากได้เงินจากตระกูลหวังเพียงอย่างเดียว อาจเพราะยังมีความคิดอื่นอีกด้วย”

เย่เฉินยิ้ม กล่าวอย่างไม่สนใจว่า “ในงานประมูลผมได้แย่งวงศ์ย่อยหอยมือเสือไป แล้วยังทำให้เขาเสียหน้า เขาอยากจะแก้แค้นมันเป็นเรื่องปกติ ครั้งนี้อาจจะตั้งใจวางแผนให้ฉันไป

เย่เฉินยิ้มเล็กยิ้มน้อย แล้วพูดต่อ “แต่ครั้งนี้ผมจะไป ไปดูให้เห็นกับตาว่าเขาจะทำอะไร”

ซ่งหวั่นถิงเห็นเขาตกลง จึงพูดว่า “ได้ สถานที่คือตระกูลหวัง พรุ่งนี้เช้า พวกเราไปพร้อมกัน ฉันจะขับรถไปรับคุณ”

“โอเค”

……

เช้าวันรุ่งขึ้น ซ่งหวั่นถิงขับรถมารับเย่เฉิน มุ่งหน้าไปที่ตระกูลหวัง

คฤหาสน์ตระกูลหวังตั้งอยู่ตีนเขานอกเมือง วิวทิวทัศน์สวยงาม

การ์เด้นพาวิลเลี่ยน ทั้งหมดสร้างแบบคลาสสิคโบราณ ตระกูลหวังใช้เงินกว่าร้อยล้านตกแต่ง ปกติใช่เพื่อรับรองแขก หรือปาร์ตี้กับเพื่อน ช่างทันสมัยและดึงดูดใจอย่างมาก

นอกศาลาข้างแม่น้ำ มีเก้าอี้ไม้ประดู่แดงสิบตัวตั้งอยู่ มีแขกที่ได้รับเชิญกว่าสิบคนมานั่งแล้ว พูดคุยกัน แป๊ปๆก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมา

เป็นชายวัยกลางคนอ้วนเล็กน้อย นั่งอยู่ตรงกลาง เขาคือพ่อของหวังเหวินข่าย

และคนที่นั่งข้างเขา ก็คืออาจารย์วีวรจิ้งไห่

นอกจากสองคนนั้นแล้ว เย่เฉินยังเจอสองคนที่คุ้นเคยอีก หลี่ไท่หลายเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองไห่ และคนที่มากับเขากัวหมิง

เห็นเย่เฉินเข้ามา หลี่ไท่หลายสองคนก็พยักหน้าทักทายเย่เฉิน

แต่หวังเจิ้งกางเหลือบตาดูเขา แล้วดูแคลน

เขาก็รู้ว่าหวังเหวินข่ายกับหวังเหวินเฟยเสียเปรียบเย่เฉิน ดังนั้นเมื่อเห็นเย่เฉิน ก็สีหน้าไม่ดี

เป่าฟู่กุ้ยยืนขึ้นต้อนรับ แล้วกล่าว “อาจารย์เย่ คุณซ่ง พวกคุณถึงแล้ว”