บทที่946

ชายชุดดำหนึ่งในนั้นได้เดินไปตรงหน้าเขา และใช้ปืนจ่อไปที่หน้าผากเขาและถามว่าอย่างเยือกเย็นว่า: “นายคือดีใจสวรรค์ช่วยได้ใช่มั้ย?”

หัวหน้าแอคหลุมตกใจจนวิญญาณเกือบออกจากร่างและรีบตอบว่า: “ผมไม่ใช่!ผมไม่ใช่!ผมไม่เข้าใจว่าพวกคุณกำลังพูดอะไรอยู่? พวกคุณเป็นใคร?”

ชายชุดดำพูดอย่างเยือกเย็น: “พวกเราเป็นใคร อีกไม่นานนายก็จะรู้เอง เอาตัวไป!”

หัวหน้าแอคหลุมตะโกนออกมา: “ตามพวกคุณไปหรือ? พวกคุณบุกเข้ามาบ้านผมเพื่ออะไร? ถ้าพวกคุณยังไม่ออกจากบ้านผมไป ผมจะแจ้งตำรวจนะ!”

ชายชุดดำสองคนได้เดินเข้าไป คนหนึ่งจับแขนเขาไขว้หลัง และหักแขนทั้งสองเขาของเขา

หัวหน้าแอคหลุมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และอีกคนก็ไม่คิดที่จะปรานีเขา เขาเอียงสี่สิบห้าองศา และถีบไปที่เข่าของเขาอย่างแรก ด้วยความที่ถีบไปที่ข้อเข่าอย่างรุนแรงทำให้ขาของเขาถูกถีบจนหักจากด้านหน้า!

หัวหน้าแอคหลุมคนนี้เจ็บปวดจนเกือบจะหมดสติไป ครอบครัวของเขาก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งออกมา

ชายชุดดำหัวเราะอย่างเย็นชาออกมา: “ปกติอยู่บนโซเชียลนายเก่งมากไม่ใช่หรือ? เพียงแค่ใช้นิ้ว เพียงแค่พิมพ์มั่วๆ ก็กล้าที่จะวิพากษ์วิจารณ์แล้ว？วันนี้นายโดนซ้อมแค่สองสามทีนายกลัวแล้วหรือ? คนอย่างนายเมื่ออยู่ในชีวิตจริงไม่ได้เก่งเท่าไหร่นะ”

หัวหน้าแอคร้องไห้และพูดอย่างลนลานว่า: “พวกท่านที่เคารพทั้งหลายครับ ผมเป็นแค่ไอ้ยาจกคนหนึ่ง พวกคุณเป็นผู้ใหญ่มีเมตตาปล่อยผมไปเถอะนะ!ผมสามารถให้เงินพวกคุณได้ ผมมีเงินเยอะ!”

คนชุดดำหนึ่งในนั้นพูดด้วยความโกรธว่า: “หาเงินที่สกปรกโดยใช้วิธีหาเงินที่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น รวยด้วยวิธีนี้ทำให้นายลืมตัวถึงขั้นนี้แล้วหรือ? คนชาติหมาอย่างนาย ไม่สมควรที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้!”

พูดจบ เขาเอากรรไกรตัดซิการ์ออกมา และจับแขนขวาของเขาและพูดอย่างเย็นชาว่า: “นายใช้นิ้วสิบนิ้วนี้ในการหากินใช่มั้ย? ดี ฉันจะทำให้นายเห็นว่านายจะหมดหนทางหากินอย่างไร!”

ต่อมาได้ใช้กรรไกรตัดซิการ์ตัดไปสิบครั้ง และบนพื้นตอนนี้มีนิ้วสิบนิ้วตกอยู่บนพื้น

หัวหน้าแอคหลุมเจ็บจนสิ้นหวัง และได้ยินชายชุดดำพูดว่า: “นี่เป็นเพียงแค่เริ่มต้นนะ นายยังกลัวถึงขนาดเลย? ไม่ต้องรีบนะ เดียวนายไปจินหลิงกับฉัน เรื่องสนุกๆรอนายอยู่ข้างหลัง!”

หัวหน้าแอคหลุมร้องไห้และพูดว่า: “ท่านไว้ชีวิตผมเถอะ ผมพึ่งอายุยี่สิบห้า โทษของผมยังไม่ถึงตายนะ!”