บทที่958

พูดจบก็ไม่ได้สนใจเขาอีกแล้ว หันหลังและเดินจากไป

จ้าวโจ๋วเยว่เดินกะโผลกกะเผลกและด่าไปด้วยว่า: “ไอ้สัตย์ นายรีบคืนเงินให้ฉันนะ ไม่งั้นนายกับฉันไม่จบ!”

“ประสาท!”

อีกฝ่ายด่าแล้วขึ้นรถลากและขับรถออกไป

จ้าวโจ๋วเยว่ดูแล้วเขาตามไม่ทันรถแน่ๆ ในใจโกรธมาก แต่เขาขับรถออกไปแล้ว ตัวเองหมดหนทาง ความโกรธเมื่อกี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวังตอนนี้

ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดก็คือจะใช้หนี้เงินกู้ดอกเบี้ยโหดห้าแสนนั้นอย่างไร

ขณะนี้เขารู้สึกว่าชีวิตของตัวเองเกือบจะสิ้นหวังไปแล้ว

ขณะเดียวกันเขานึกถึงแฟนของเขาจานเจวียน

จ้าวโจ๋วเยว่เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกัน เขาเสียพ่อและแม่ไปตั้งแต่เด็ก และไม่มีญาติเช่นกัน ไม่ง่ายเลยได้จะได้จางเจวียนมาเป็นแฟน เขาก็เลยถือว่าจางเจวียนเป็นญาติคนเดียวของเขา

ตอนนี้ที่เขาเองเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ตอนที่เขาสิ้นหวังและไม่รู้จะทำอย่างไงต่อไป ในใจเขานึกถึงคนรักของเขาเองเป็นอันดับแรก หวังว่าผู้หญิงที่ตัวเองรักคนนี้จะปลอบใจตัวฉันเองได้บ้าง

ดังนั้นเขาใช้เสื้อผ้าของตัวเองเช็ดไปที่ใบหน้า แล้วเดินโผลกเผลกไปที่หน้าถนน แล้วเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง

แต่ตอนแรกคนขับแท็กซี่เห็นเขาที่มีใบหน้าที่น่ากลัว เลยไม่กล้ารับเขา

แต่เขาไปจับกระจกมองหลังของรถไว้ไม่ปล่อยและตะโกนออกมาว่า: “ถ้าวันนี้คุณไม่รับผม ผมจะร้องเรียนคุณให้ถึงที่สุด!”

คนขับแท็กซี่ก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธการรับลูกค้า ทำได้เพียงให้เขาขึ้นรถ และไปส่งเขาตามที่เขาต้องการคือที่เขตที่แฟนสาวเขาอยู่