บทที่ 13

"อ้อ? คนไข้คนไหนเหรอครับ?" เซียวอี้ถามขณะยกมือกอดอก

"ไม่สำคัญหรอก ฉันสนใจแค่ว่าคุณหมอเซียวจะกล้ารับคำท้านี้มั้ย?" หยูซือม่านเอียงศีรษะ ดวงตาของเธอส่องประกาย

“รับสิครับ ผมแค่กลัวว่าคุณจะทนเสียหน้าถึงสองครั้งไม่ไหวเท่านั้นเอง” เซียวอี้พูดยิ้ม ๆ

“หึ ไม่ใช่เรื่องของคุณ แค่ตามฉันมาก็พอ!” หยูซือม่านจ้องเขาอย่างดูแคลน และสะบัดตัวเดินออกจากคลินิกด้วยบุคลิกสง่างาม

เซียวอี้เพียงยิ้มไม่ตอบคำ เขาเดินออกจากประตูคลินิกอย่างไม่รีบร้อน หลังจากตรวจคนไข้ทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย

หยูซือม่านนั่งรออยู่ในรถยนต์บีเอ็มดับเบิลยู ซีรี่ส์ 7 สีแดง เมื่อเธอเห็นเซียวอี้ เธอจึงเปิดประตูและพูดว่า "ฉันนึกว่าคุณจะกลัวซะอีก"

เซียวอี้ก้าวเข้าไปนั่งในรถ เขาตอบด้วยรอยยิ้มว่า "ผมจะปฏิเสธคำเชิญจากสาวงามได้อย่างไรกัน?"

“หึ ฉันจะรอดูนะคะว่าหลังจากนี้คุณจะยิ้มออกอยู่รึเปล่า?” ริมฝีปากของหยูซือม่านยกโค้งเล็กน้อย จากนั้นเธอจึงเหยียบคันเร่ง รถบีเอ็มดับเบิลยูพุ่งทะยานไปข้างหน้าในทันใด

รถยนต์ขับมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออก ตรงสู่บริเวณคฤหาสน์ริมชายฝั่งแถบตะวันออก

ไกลออกไป มีตัวอักษรสีทองอร่ามสลักคำว่า "คฤหาสน์ไคซวน" ปรากฏสู่สายตาของเซียวอี้

“คฤหาสน์ไคซวน?” มุมมองที่เขามีต่อสถานที่แห่งนี้นั้นสูงส่งไม่อาจเทียบเทียมได้ ในฐานะศูนย์กลางของเหล่าเศรษฐีหน้าใหม่ และกลุ่มผู้เรืองอำนาจยิ่งใหญ่ในเมืองไห่ คฤหาสน์ไคซวนกลายมาเป็นสัญลักษณ์แห่งความมั่งคั่งร่ำรวยและสถานะอันสูงส่ง

คฤหาสน์แต่ละหลังมีมูลค่าเหยียบหลายสิบล้านดอลลาร์ หากปราศจากเงินทองและอำนาจแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อบ้านในทำเลแถบนี้

เซียวอี้ทอดมองย่านที่อยู่อาศัยซึ่งมีทิวทัศน์งดงามจับตา เขาเองก็รู้สึกประทับใจมากเช่นกัน

"วิธีการ เงินทอง มิตรสหาย และสถานที่ล้วนมีความสำคัญต่อผู้ฝึกตนทุกคน" และดูเหมือนเมื่อเวลาหมุนผ่านไป เหล่าผู้ฝึกฝนรุ่นหลังคงจะสนใจเรื่องเงินทองและสถานที่มากกว่าเดิม

รถยนต์แล่นผ่านประตูหลักของคฤหาสน์ที่มีการป้องกันอย่างแน่นหนา ในที่สุดรถยนต์ก็หยุดจอดหน้าคฤหาสน์สามชั้นซึ่งมีสวนต้นไม้งามวิจิตร

ประตูทรงโค้งของคฤหาสน์ และโดมสไตล์ยุโรปทอดตัวสูงตระหง่าน เพียงมองก็ทราบทันทีว่าเจ้าของต้องร่ำรวยมาก

"ตามฉันมา!" หยูซือม่านเชิดคอระหงอย่างหยิ่งยโส และเดินนำหน้าเซียวอี้เข้าไปในตัวคฤหาสน์ ทั้งสองเดินตรงไปจนถึงช้ันสาม

ที่ประตูห้องด้านในสุด หยูซือม่านหยุดเดินและเคาะประตูด้วยใบหน้าเศร้าหมอง

"เข้ามา!" เสียงบ่นพึมพำของหญิงสาวดังจากข้างในห้อง

หยูซือม่านผลักประตูเปิดกว้าง แม้บรรยากาศในห้องจะมืดอึมครึมนัก ทว่ากลิ่นอายของห้องกลับยังคงไปด้วยความสง่างาม เตียงไม้แกะสลักสไตล์ยุโรป พรมขนนุ่มสีขาวบริสุทธิ์ทอดยาวบนพื้น และผ้าม่านโปร่งเบาสีม่วงอ่อนลอยพลิ้วไหวในอากาศ ทุกอย่างช่างดูหรูหราฟุ้งเฟ้อชวนฝัน