บทที่ 48

เมื่อมือปืนเคลื่อนไหว จังหวะการโจมตีนั้นโหดเหี้ยมอำมหิตเป็นอย่างยิ่ง ไม่เหลือช่องว่างให้เซียวอี้ได้ล่าถอยแม้แต่นิดเดียว

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวอี้พบกับคู่ต่อสู้ที่บ้าบิ่นและเก่งกาจถึงเพียงนี้นับตั้งแต่เกิดใหม่อีกครั้ง ขณะนี้สายเกินไปแล้วที่เขาจะเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศเพื่อหลีกเลี่ยงคมมีด

แสงเย็นวาบส่องสะท้อนบนคมมีด แสงสีฟ้าทอประกายชัดเจน บ่งบอกว่าเป็นมีดอาบยาพิษ แม้มีดเล่มนี้จะไม่แทงไม่โดนจุดสำคัญของร่างกายเขา แต่เขาก็ต้องโดนพิษทำร้ายถึงแก่ความตายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จิตใจของผู้หญิงคนนี้ชั่วช้าอำมหิตจริง ๆ เห็นได้ชัดว่าเธอต้องการสังหารเซียวอี้ให้เร็วที่สุด

เมื่อเห็นมีดอาบยาพิษกำลังจะเฉือนคอของเซียวอี้ ริมฝีปากของหญิงสาวก็วาดโค้งเป็นรอยยิ้มเหี้ยม

"หึ คิดว่าจะฆ่าฉันได้ด้วยวิธีนี้เรอะ?” เซียวอี้หยามหยัน ทันใดนั้นเขาก็โจมตีด้วยหมัดที่เขาฝึกฝนนับครั้งไม่ถ้วนในคืนนี้

ในระยะประชิดไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวผู้นั้นถูกซัดที่หน้าอกอย่างรุนแรง

ถึงหมัดของเซียวอี้จะออกแรงไม่ถึงครึ่ง เนื่องจากเขาอยู่กลางอากาศ ทว่าไอสังหารเพียงครึ่งเดียวก็นับว่าเพียงพอแล้ว ขนาดต้นไม้ยังถูกทะลวงจนกลายเป็นรูโหว่ แล้วนับประสาอะไรกับร่างกายของมนุษย์?

"อ๊าก!" เสียงกรีดร้องแผดดังลั่น หญิงสาวผู้นั้นถูกซัดปลิวประดุจว่าวขาดวิ่น มีดสั้นอาบยาพิษในมือกระเด็นร่วงพื้น

เซียวอี้กระโดดยืนบนพื้นทันที เขาแก้มัดเชือกที่ข้อเท้าของตัวเอง เงื่อนนั้นดูมืออาชีพและประณีตอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นเงื่อนที่ถูกฝึกฝนโดยมืออาชีพ

เซียวอี้ก้มหยิบมีดอาบยาพิษที่ตกอยู่บนพื้น แล้วเดินย่างสามขุมเข้าไปหามือปืนหญิง

ทว่าก่อนที่เขาจะเข้าถึงตัวเธอ กลับเห็นร่างมือปืนสั่นกระตุกอย่างรุนแรง

"ไม่นะ!" ใบหน้าเซียวอี้มืดครึ้ม ขณะที่ทะยานออกไปข้างหน้า

แต่สายเกินไปแล้ว ปากและจมูกของมือปืนเต็มไปด้วยคราบโลหิตสีดำ เห็นได้ชัดว่าเธอใช้ยาพิษชิงฆ่าตัวตายก่อน แม้ทักษะการแพทย์ของเซียวอี้จะยอดเยี่ยมเพียงใด ก็ยากที่จะยื้อชีวิตเธอเอาไว้ได้

ดวงตาเซียวอี้หรี่ลงเล็กน้อย ในใจรู้สึกเดือดดาลขึ้นมา หลังถูกโจมตีโดยไร้เหตุผล สุดท้ายศัตรูก็ชิงฆ่าตัวตายไปเสียก่อน

ความหงุดหงิดนี้จางหายไปในชั่วพริบตา การฝึกตนกว่า 300 ปีทำให้จิตใจของเซียวอี้สงบลงอย่างรวดเร็ว เขาค้นตัวมือปืนหญิง แต่กลับไม่พบหลักฐานใด

อย่างไรก็ตามมีรอยสักรูปงูสีดำที่บริเวณกระดูกไหปลาร้าของหญิงสาว

เซียวอี้จดจำรายละเอียดทั้งหมด ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อเขากลับมาถึงหอจี้ซื่อก็เป็นเวลาดึกดื่นมากแล้ว ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่ามีการลอบโจมตีสังหารที่นี่

เซียวอี้นั่งลงบนเตียง พลางครุ่นคิดถึงวิธีการของมือปืนหญิง ด้วยจิตสังหารรุนแรง และวิธีการสังหารที่พลิกแพลงลื่นไหล เขามองออกว่าหญิงสาวผู้นี้น่าจะมาจากองค์กรนักฆ่า แต่เซียวอี้เดาไม่ถูกว่าใครคือผู้บงการเบื้องหลังเรื่องนี้

หลังครุ่นคิดครู่ใหญ่ เซียวอี้จึงหยิบหยกที่เหลือจากครั้งก่อน ๆออกมา เขาหยิบพู่กันจุ่มผงชาดวาดยันต์วิญญาณเทพอัคคีทั้งแปด และเดินลงไปห้องใต้ดินของหอจี้ซื่อ

เซียวอี้ใช้การหยั่งรู้ศักดิ์สิทธิ์ แสงสีทองอ่อนพลันสว่างวาบปกคลุมทั่วทั้งหอจี้ซื่อ

ยันต์วิญญาณเทพอัคคีแปดเหลี่ยมคือสิ่งที่เซียวอี้สามารถทำได้ในขณะนี้ นี่คือยันต์ที่สามารถป้องกันและสอดแนมได้ ไม่เพียงแค่ช่วยป้องกันการโจมตีรุนแรงจากภายนอกได้เท่านั้น แต่ยังช่วยติดตามการเคลื่อนไหวต่าง ๆ ได้ด้วยการหยั่งรู้ศักดิ์สิทธิ์ของเซียวอี้ ถ้ามีใครเคลื่อนไหวผิดปกติ เซียวอี้จะรับรู้ได้ในทันที

"ดูเหมือนฉันต้องมีอาวุธเป็นของตัวเองเสียแล้ว" ถึงคืนนี้เขาจะรอดพ้นจากการโจมตีของมือปืนหญิง แต่เซียวอี้ก็รู้สึกว่าการที่เขาไม่มีอาวุธติดตัว เป็นเรื่องไม่สะดวกยิ่งนัก

แต่ด้วยสภาพในปัจจุบันของเขา เขายังไม่สามารถหลอมอาวุธขึ้นมาได้ เซียวอี้ยังไม่บรรลุเงื่อนไขพื้นฐานทางด้านอัคคี เขาสามารถใช้ยันต์วิญญาณเทพอัคคีแปดเหลี่ยมเพื่อเร่งอุณหภูมิของไฟได้ คุณสมบัตินี้เพียงพอสำหรับการกลั่นเม็ดโอสถ แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะหลอมอาวุธ

เซียวอี้ไตร่ตรองอยู่พักใหญ่ เขาจะรีบร้อนจัดการเรื่องนี้ไม่ได้ เขาจึงเพียรสงบสติอารมณ์ และเข้านอน

เซียวอี้หลับสนิทจนถึงรุ่งสาง พออาบน้ำเสร็จ เขาก็เดินมาเปิดประตูหอจี้ซื่อ

ทันทีที่เปิดประตูออก ใบหน้างดงามเย็นชาปานน้ำแข็งก็ปรากฏสู่สายตาเซียวอี้ ที่ใบหน้าขาวผุดผาดมีรอยสักนกฟีนิกซ์สีดำเจิดจรัสงามตา ภายใต้แพขนตายาวมีนัยน์ตาพร่ามัว เรือนร่างสวมชุดหนังเท่บาดใจ

“เฮยเฟิง!” เซียวอี้ทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง

“เซียวอี้ คุณตื่นสายมากเลย ฉันรอคุณมาพักใหญ่แล้ว” เฮยเฟิงคลี่ยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปในหอจี้ซื่อ

“ทำไมคุณมาถึงแล้วไม่ยอมเคาะประตูล่ะครับ?” เซียวอี้ถามยิ้ม ๆ

“กลัวจะรบกวนค่ำคืนแสนหวานของคุณน่ะสิ” ดวงตางดงามของเฮยเฟิงเหลือบมองห้องเสี่ยวเยว่ ก่อนจะเอ่ยล้อเลียน

เซียวอี้ส่ายหัว และทักท้วงด้วยรอยยิ้ม "ไม่มีค่ำคืนแสนหวานหรอก เป็นคืนกระชากวิญญาณมากกว่า!"

"เกิดอะไรขึ้น?" เฮยเฟิงตกใจมาก เธอถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

เซียวอี้มองเธอ และเอ่ยอย่างเชื่องช้า "คุณรู้รึเปล่าว่าองค์กรไหนสักรูปงูที่ไหปลาร้า?"