บทที่ 9

"เซียวอี้ ฉันกลัวว่าพวกมันจะไม่ปล่อยฉันไปง่าย ๆ ยิ่งตอนที่ฉันไปมหาวิทยาลัยคนเดียว ฉันก็ยิ่งกลัว..." เสี่ยวเยว่ซบหน้าลงบนไหล่ของเซียวอี้ ขณะเอ่ยอย่างวิตกกังวล

เซียวอี้ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะพยักหน้าและพูดว่า "เสี่ยวเยว่ ไม่ต้องกังวลนะ พี่ไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยทุกวันเอง"

"จริงเหรอ?" เสี่ยวเยว่หยุดสะอื้นไห้ในทันใด หัวใจเธอพลันสงบลงทันที ใบหน้าเธอแดงเรื่อ และซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเซียวอี้ ยามรับรู้ถึงสัมผัสจากเซียวอี้ ความหวาดกลัวที่หลงเหลืออยู่ในใจค่อย ๆ เลือนหายไป ในที่สุดเธอก็ผล็อยหลับไปด้วยความง่วงงุน

เซียวอี้ช้อนร่างบางของเสี่ยวเยว่วางลงบนเตียงอย่างเบามือ และขยับร่างหญิงสาวให้เธอนอนสบาย

ชุดนอนอันยุ่งเหยิงของหญิงสาวหลุดร่นจากผิวกายเนียนนุ่มละเอียด เซียวอี้ตกอยู่ภายใต้แรงดึงดูดครั้งใหญ่ เขารีบดึงผ้าห่มคลุมร่างเสี่ยวเยว่ทันที จากนั้นจึงกลับไปยังห้องของตนเองเงียบ ๆ

อย่างไรก็ตามเซียวอี้นั่งขัดสมาธิบนเตียงอีกครั้ง มันช่างยากเย็นเหลือเกินในการจดจ่อกับสมาธิ ความอบอุ่นและความนุ่มละมุนที่ตราตรึงในกายของเขาทำให้เขาร้อนรุ่ม ร่างกายของตนเริ่มเดือดพล่าน

“เฮ้อ! ผู้หญิงคนนี้อันตรายจริง ๆ การมุ่งบรรลุเป็นเซียนคือเรื่องที่ถูกต้องแล้ว” เซียวอี้ส่ายหัวอย่างแรง พยายามอย่างเต็มที่ที่จะสงบสติอารมณ์และเริ่มตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนต่อ

เช้าวันรุ่งขึ้นยามแสงอาทิตย์สาดส่อง เซียวอี้ลุกยืนและสัมผัสได้ว่าลมปราณของเขาคล้ายจะแข็งแกร่งขึ้นแล้ว รูปลักษณ์อันซูบซีดและผอมบางของร่างกายได้หายไป และร่างกายของเขารู้สึกถึงขุมพลังเลือนราง

"แก๊งหลงหู หวังว่าพวกแกจะไม่โผล่หัวมาลองดี!" เซียวอี้หยามหยันอยู่ในใจ

"ไปเถอะ เสี่ยวเยว่ ฉันจะไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยเอง" หลังกินมื้อเช้าแล้ว เซียวอี้ลุกขึ้นยืนและพูดกับเสี่ยวเยว่

"อื้อ!" เสี่ยวเยว่พยักหน้า เธอสะพายกระเป๋าเป้อย่างมีความสุข และเดินออกจากประตูคลินิกไปพร้อมเซียวอี้

ทันทีที่เธอเดินออกจากประตู เสี่ยวเยว่อดมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวงไม่ได้ เธอโน้มตัวเข้าใกล้เซียวอี้อย่างกระวนกระวายใจ และยื่นมือกำชายเสื้อของเซียวอี้แน่น

เซียวอี้มองดูเสี่ยวเยว่ ในใจรู้สึกสงสารเธอนัก เขาจึงเอื้อมมือกอบกุมมือเล็กของเสี่ยวเยว่ไว้

ดวงตาของเสี่ยวเยว่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ จากนั้นเธอจึงก้มหน้างุดอย่างขวยเขิน รอยแดงระเรื่อระบายทั่วใบหน้าอมชมพูของเธอ

หัวใจเธอเต้นไม่เป็นส่ำ ทว่ามันกลับเป็นความรู้สึกที่งดงามมากเช่นกัน บางทีหญิงสาวทุกคนคงเคยใฝ่ฝันที่จะมีพี่ชายที่รักและหวงแหนเธอ เสี่ยวเยว่เองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เรื่องราวทั้งหมดของบุรุษผู้นี้ทำให้เสี่ยวเยว่ชื่นชมเขามาก

การอยู่กับเซียวอี้ทำให้เสี่ยวเยว่รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ขณะนี้มือเล็กของเธอถูกกอบกุมโดยมือใหญ่อันแสนอบอุ่นและหยาบกร้านของเซียวอี้ ทว่าเสี่ยวเยว่ไม่รู้สึกอึดอัดเลย เธอมีเพียงความสุขและอุ่นใจ

"เซียวอี้ วันนี้พวกเราเดินไปมหาวิทยาลัยกันดีมั้ย? ยังไงระยะทางก็แค่ 2 ป้ายรถเมล์เอง!" เสี่ยวเยว่หน้าแดงเล็กน้อย เธอพูดขณะก้มหน้างุด

"ได้สิ" เซียวอี้ไม่คัดค้านแต่อย่างใด เมื่อเขาเห็นรถเมล์ซึ่งสภาพเหมือนรถกระป๋องผุพัง

ทั้งคู่จับมือกันเดินมุ่งหน้าสู่ประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนในยามเช้า

ณ ประตูทางเข้ามหาวิทยาลัย นักศึกษาทุกคนล้วนเห็นฉินเสี่ยวเยว่และเซียวอี้จับมือกัน มีคนกระซิบกระซาบกันอย่างกระหายใคร่รู้

คำว่า "ดาวมหาวิทยาลัย" และ "แฟน" แว่วเข้ามาในหูของ เซียวอี้และฉินเสี่ยวเยว่เป็นครั้งคราว

“เสี่ยวเยว่เป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยเลยรึ?” เซียวอี้ก้มหน้ามองพลางอมยิ้ม