บทที่ 19 เจียงเยว่ถงเป็นฝ่ายริเริ่มเป็นห่วง?

ฉินเฟยขมวดคิ้วด้วยความตะลึง จากนั้นมองดูหนังสือโบราณที่วางอยู่ด้านข้าง : “ของสองอย่างที่เหลือก็ไม่มีมูลค่าอะไร หนังสือโบราณเล่มนี้ของคุณาขายเท่าไหร่?”

“หนึ่งแสน ห้ามต่อราคา” เคราแพะลูบเคราอย่างมั่นใจและพูด

เซียววี่มองไปทางฉินเฟยด้วยความสงสัย เธอไม่คิดว่าฉินเฟยเป็นคนโง่ที่มีเงินเยอะ ยิ่งไม่คิดว่าเขากำลังช่วยสองแม่ลูกคู่นั้น แต่สรุปได้ว่า ฉินเฟยต้องรู้ที่มาของแจกันลายครามนี้อย่างแน่นอน เลยซื้อเอาไว้

ในเวลานี้เห็นว่าเขาสนใจหนังสือโบราณเล่มนี้อีกครั้ง ท้ายที่สุดอดไม่ได้ที่จะถาม : “คุณผู้ชายท่านนี้ คุณรู้จักตัวอักษรของหนังสือโบราณเล่มนี้?”

“รู้จักนิดหน่อย นี่คือตัวอักษรยา และนี่คือตัวอักษรกลั่น ถ้าหากเดาไม่ผิดล่ะก็ นี่น่าจะเป็นหนังสือโบราณที่บันทึกการกลั่นยาเล่มหนึ่ง ชื่อว่า ‘ตำรากลั่นยา’” ฉินเฟยยื่นมือไปหยิบหนังสือโบราณ ชี้ไปที่คำแปลกๆ สามคำข้างบน

เพราะฉินเฟยรู้จักสินค้า การเคลื่อนไหวก็ระวังอย่างมากเช่นกัน เคราแพก็ไม่มีการห้ามเช่นกัน

“ฮ่าฮ่า ผมว่าแล้วนี่เป็นตัวอักษรยา พวกคุณยังไม่เชื่ออีก ผมพูดถูกแล้ว” คนที่มองดูอยู่รอบๆคนหนึ่งพูดอย่างมีความสุข

“ถ้าหากผมเดาไม่ผิด หนังสือเล่มนี้น่าจะมาจากภูมิภาคตะวันตก” เซียววี่เหลือบมองคำแปลก ๆ ที่อยู่บนนั้น ทันใดนั้นเผยให้เห็นคอขาว

เธอพูดเตือนด้วยความหวังดี : “หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือโบราณจริงๆ แต่ไม่ได้มีมูลค่าขนาดนั้น นี่น่าจะเป็นผู้ยอดฝีมือของภาคตะวันตกในสมัยโบราณ หนังสือที่บันทึกเรื่องของการกลั่นยาอมตะ และไม่ใช่ของคนดัง”

สิ้นสุดเสียง ทุกคนต่างพยักหน้า ต่างก็รู้ดี ในสมัยโบราณตั้งแต่จักรพรรดิฉินซีฮ่องเต้ ก็เริ่มแสวงหาอาคมแห่งความเป็นอมตะ ไปที่เกาะอมตะเผิงไหลเพื่อค้นหาอมตะ ฯลฯ จักรพรรดิในภายหลังก็ไม่เคยยอมแพ้เช่นกัน

แต่ยาอายุวัฒนะที่ผู้ยอดฝีมือเหล่านี้กลั่นออกมาไม่เพียงแต่ไม่เป็นอมตะ นอกจากนี้ยังมีของที่อันตรายถึงชีวิต ในยาส่วนใหญ่เป็นตะกั่ว โลหะหนักเช่นปรอท กินแล้วจะทำให้คนตายได้ ดังนั้น ถึงหนังสือเล่มนี้จะเป็นหนังสือโบราณ แต่ก็ไม่มีมูลค่า

“หนึ่งหมื่น ขายไหม?”

“หนึ่งหมื่น? คุณให้น้อยเกินไปแล้วมั้ง? ไม่ขายไม่ขาย” เคราแพะส่ายหน้า

“คำนวณแล้ว บวกกับดาบสันโค้งเล่มนี้ ทั้งหมดหนึ่งแสน ถ้าหากคุณขายผมก็จะเอาไป ไม่ขายก็แล้วไป” ฉินเฟยยิ้มเล็กน้อย ยื่นนิ้วมือออกมาหนึ่งนิ้วชี้ไปที่ดาบสันโค้งขึ้นสนิม

“หนึ่งแสน? คุณคิดว่านี่เป็นของโกโรโกโสเหรอ? นี่เป็นของโบราณเลยนะ คุณดูรูปร่างของสิ่งนี้แปลกขนาดนี้!” เคราแพะส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง

“แปลกประหลาด? หนังสือเล่มนี้มาจากภาคตะวันตก ดาบสันโค้งเล่มนี้ก็เหมือนกัน ภูมิภาคตะวันตกโบราณนั้นแตกต่างจากที่ราบภาคกลาง สิ่งที่พวกเขาใช้คือดาบสันโค้ง แต่ไม่มีอะไรแปลกประหลาด ยิ่งกว่านั้น เมื่อกี้ผมลองดูสักพักแล้ว ดาบสันโค้งที่เป็นสนิมของคุณไม่สามารถดึงออกได้เลยด้วยซ้ำ มันไม่ใช่อาวุธที่ใช้โดยนายพลที่มีชื่อเสียงในสมัยโบราณ นอกจากนี้อาวุธยังมีเลือด ไม่ทราบความหมาย ผมเพียงแค่ชอบค้นคว้าสิ่งเหล่านี้” ระหว่างที่ฉินเฟยอธิบายไปด้วย พร้อมกับลุกขึ้นแล้วส่ายหน้า

ใครก็รู้ ของโบราณแม้ว่าจะดี แต่ต้องการขายราคาสูง จำเป็นต้องรักษาให้สมบูรณ์ ดาบสันโค้งเล่มนี้ขึ้นสนิมแบบนี้ ราคาลดลงอย่างมาก

นอกจากนี้ มีคนน้อยอย่างมากที่จะมีคนเล่นอาวุธโบราณ! ท้ายที่สุดแล้วนั่นเป็นของสำหรับฆ่าคน ว่ากันว่าอาวุธที่ฆ่าคนตายเยอะ ข้างบนล้วนแล้วเปื้อนด้วยวิญญาณของคนตาย เก็บไว้ในบ้าน เป็นไปได้อย่างมากที่จะนำสิ่งเลวร้ายเข้ามา!

และตำรากลั่นยาเล่มนี้ มูลค่าที่แท้จริงไม่มากเท่าไหร่

“หนึ่งแสน ถ้าต้องการขายผมก็จะเหมาเลย ไม่ขายผมก็จะไป”

“หนึ่งแสนผมยังคิดว่ามันแพงไปเลย ขยะพวกนี้ไม่มีมูลค่าเลยด้วยซ้ำ” เถ้าแก่รอบๆต่างพยักหน้าและจากไปทีละคน

“เป็นคนโง่ที่เงินเยอะจริงๆ ถูกฆ่าตายล้วนแล้วไม่รู้เรื่อง!”

เมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องสนุกให้ดู ไม่นานคนส่วนใหญ่ก็จากไป

เคราแพะก็มีความลังเลเช่นกัน เมื่อเห็นฉินเฟยถือแจกันลายคราม เตรียมจะจากไปจริงๆ กังวลทันที

คนรอบๆล้วนแล้วไปหมดแล้ว ล้วนแล้วบอกว่าของสองชิ้นนี้ล้วนแล้วไม่มีมูลค่าถึงหนึ่งแสน นอกจากนี้ อีกสองชิ้นที่เหลือนั้นไม่ค่อยดีนัก สามารถทำเงินได้ก็ไม่เลวแล้ว

นอกจากนี้ ดาบสันโค้งเล่มนี้ประหลาดเล็กน้อยจริงๆ อัปมงคลอย่างมาก

“ขาย หนึ่งแสนก็หนึ่งแสน ผมขายให้คุณเพราะว่าผมมีพรหมลิขิตกับคุณ คุณเอาไปทั้งหมดเลย” เคราแพะโบกมือพูดด้วยความปวดใจ

“ได้”

“คุณผู้ชายท่านนี้ สามารถไปที่ร้านของฉันได้ไหม?” เซียววี่เห็นฉินเฟยจ่ายเงินเสร็จ ห่อหนังสือโบราณและดาบสันโค้งอย่างระวังแล้วเตรียมจะไป ทันใดนั้นอดไม่ได้ที่จะพูด

ฉินเฟยมองดูสาวสวยที่อยู่ตรงหน้า ยิ้มเล็กน้อย : “คุณก็คือเซียววี่คุณซูใช่ไหม?”

เซียววี่ตะลึง : “คุณรู้จักฉัน?”

“ไม่รู้จัก แต่เคยได้ยินชื่อของคุณ ได้ยินมาว่าไม่เพียงแต่มีความรู้ นอกจากนี้ยังเป็นสาวสวย ผมชื่อฉินเฟย” ฉินเฟยส่ายหน้า พูดโดยตรง

เซียววี่เม้มริมฝีปากและพูด ยื่นมือออกไป : “เชิญ”

ชื่อร้านของตระกูลเซียวชื่อว่ากู่ยิ่นถัง ผู้ดูแลร้านเป็นคนหัวล้านคนหนึ่ง ชื่อว่าจางผิง เซียววี่รีบพาฉินเฟยไปที่ห้องโถงด้านหลังอย่างรวดเร็ว

เข้าไปด้านหลังห้องโถง ฉินเฟยเพิ่งนั่งลง เซียววี่หยิบน้ำหนึ่งแก้วแล้วยื่นให้เขา ถามความสงสัยภายในใจมากที่สุดออกมาโดยตรง : “คุณรู้ที่มาของเครื่องลายครามนี้เหรอ?”

“คุณคิดว่าแจกันลายครามนี้มาจากยุคไหน?” ฉินเฟยถามกลับ

“มองดูดีๆ แจกันลายครามนี้มีบรรยากาศที่แน่นหนา มีสไตล์ของราชวงศ์ถังอย่างมาก แต่การเคลือบของแจกันลายครามนั้นสดใสเกินไป นอกจากนี้ปากแจกันกับก้นแจกันก็ไม่กลม แต่เป็นวงรี และดูเหมือนสไตล์ภาคตะวันตก.....” น้ำเสียงของเซียววี่เต็มไปด้วยความสงสัย คิ้วอันสวยงามขมวดแน่น

เธอมองไม่ออกเลยจริงๆ ดังนั้นก็ไม่กล้าสรุปเหมือนกัน

“คุณพูดถูกแล้ว นี่คือผลงานของราชวงศ์ถัง เหมือนหนังสือโบราณเล่มนี้กับดาบสันโค้ง ล้วนแล้วมาจากทางภาคตะวันตก”

เซียววี่กะพริบตาและมองไปทางฉินเฟย