บทที่ 6 เจียงเยว่ถงผู้โดดเด่นสะดุดสายตา

บรรยากาศในรถตึงเครียดขึ้นมาหลังจากเสียงตะโกนและสบถด่าของเสิ่นหัว

ฉินเฟยมองไปที่พ่อตาของเขา จากนั้นก็มองเจียงเยว่ถงที่กำลังขับรถอยู่

“แม่อย่าโกรธสิ” เจียงเฟิ่งหยุนยังไม่ได้พูดอะไร เจียงเยว่ถงที่ขับรถก็พูดเบาๆ

“หึหึ นี่เป็นเรื่องของลูกสาว จะหย่าไม่หย่าก็ขึ้นอยู่กับเธอเป็นคนตัดสินใจ” เจียงเฟิ่งหยุนเองก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน

"ลูกสาวตัดสินใจอะไรกัน? ลูกสาวไม่ใช่ของคุณหรือไง?" เสิ่นหัวจ้องไปที่เจียงเฟิ่งหยุนอย่างโกรธจัด จากนั้นก็ชี้ไปที่ฉินเฟยและพูดว่า "ฉันบอกนายเลยนะฉินเฟย หลังจากการประชุมตระกูลในคืนนี้ นายก็รีบไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนให้ฉันทันทีแล้วจัดการเรื่องหย่าให้เรียบร้อยซะ แล้วไสหัวไปจากตระกูลเจียงของเรา ได้ยินไหม!”

ฉินเฟยนั่งอยู่ที่นั่นโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เวลานี้ในวิลล่าตระกูลเจียงมีรถยนต์หรูหรามากกว่า 50 คันจอดอยู่

เห็นได้ชัดว่าเสิ่นหัวกำลังโกรธเจียงเฟิ่งหยุน เธอดึงลูกสาวของเธอเข้าวิลล่าไป

หลังเจียงเฟิงหยุนลงจากรถ เขาก็เหลือบมองลูกเขยของเขาและพูดกับฉินเฟยเรียบ ๆ ว่า “ลูกผู้ชายไม่ควรเป็นแบบนาย ถ้านายยังเป็นแบบนี้ ฉันก็ตกลงให้ลูกสาวของฉันหย่ากับคุณ”

พูดจบเจียงเฟิ่งหยุนก็ตามเข้าไปในวิลล่า

ฉินเฟยยิ้มอย่างขมขื่นและไม่พูดอะไร

อันที่จริง เขาไม่โทษเสิ่นหัว เจียงเฟิ่งหยุน หรือภรรยาของเขา นั่นเพราะท้ายที่สุด ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากให้ลูกสาวแต่งงานกับขยะไร้ค่าอย่างเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเจียงเยว่ถงโดดเด่นขนาดนี้

ในฐานะผู้หญิง เจียงเยว่ถงยิ่งไม่ต้องการแต่งงานกับผู้ชายโง่เง่าอบ่างตนไปตลอดชีวิต

ที่ฉินเฟยไม่ได้เปิดเผยตัวตนของเขา อันที่จริงเขาต้องการดูว่าเจียงเยว่ถงเป็นคนแบบไหน

ในช่วงสามปีที่ผ่านมาเขาได้เห็นอะไรมากมาย

แม้เจียงเยว่ถงจะดูถูกเขา แต่อย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็เป็นคนรักนวลสงวนตัวอย่างมาก เธอไม่ยอมให้ตัวเองแตะต้อง และไม่ยอมให้ผู้ชายคนอื่นแตะต้องอย่างแน่นอน และนี่คือเหตุผลที่เขาไม่ได้ออกจากบ้านนี้

ตอนนี้ หลังจากช่วงเวลาสามปีผ่านไป เขาต้องการเห็นทัศนคติที่แท้จริงของเจียงเยว่ถง

เมื่อครอบครัวของเจียงเยว่ถงมาถึง ห้องโถงคริสตัลของวิลล่าก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นเจียงเยว่ถง หลายคนก็ออกมาต้อนรับพวกเขา

สำหรับพ่อตาและแม่ยาย น่าจะไปหาคุณย่าตระกูลเจียงแล้ว ตอนนี้ตระกูลเจียงมีคุณย่าตระกูลเจียงเป็นคนตัดสินใจทุกอย่าง

ฉินเฟยคุ้นเคยกับมันมานานแล้ว เขาคุ้นเคยกับการเป็นคนไม่มีตัวตน และแน่นอนว่าไม่มีใครสนใจเขา

ฉินเฟยไม่ใส่ใจ ยังไงเสียเขาก็แค่ตามมาชมความครื้นเครง อีกเดี๋ยวเมื่อการประชุมเริ่มขึ้น ตนก็แค่หยิบอะไรดีๆ มายัดลงท้องหน่อยซึ่งนี่ดีกว่าสิ่งอื่นใด

อย่างไรก็ตาม มักจะมีบางคนที่ชอบหาเรื่องและหัวเราะเยาะคนอื่นเพื่อยกระดับสถานะของตนอยู่เสมอ

ตัวอย่างเช่น เจียงเฉิงเย่ ที่ทำอย่างกับฉินเฟยไปนอนกับภรรยาของเขา ทุกครั้งที่เขาเห็นฉินเฟย เจียงเฉิงเย่ก็ต้องหัวเราะเยาะเขาทุกครั้ง

“ไอ้หย่า นี่ไม่ใช่ฉินเฟยเหรอ?” เจียงเฉิงเย่เดินมาข้างหน้าและพูดเสียงดัง "ฉินเฟยเอ๋ย เสื้อที่นายใส่ฉันออกจะคุ้นๆ อยู่นะ นายไปซื้อมันที่แผงขายของในตลาดตงต้าเผิงใช่ไหม ดูเหมือนจะตัวละห้าสิบหยวนนี่?"

ทันทีที่คำพูดของเขาจบลง ฉินเฟยก็กลายเป็นจุดสนใจของผู้ชม ทุกคนมองไปที่ฉินเฟยด้วยสีหน้าขบขัน ราวกับว่ากำลังดูละครอยู่

“ห้าสิบหยวน? นั่นเป็นเพราะคุณไม่ยอมต่อรอง เสื้อตัวนี้ผมต่อจนเหลือยี่สิบเก้าต่างหาก” ฉินเฟยพึมพำ

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

คนรอบข้างพากันหัวเราะคิกคัก ผู้หญิงหลายคนที่อยากจะสงวนกิริยาก็ยังหัวเราะอย่างอดไม่ได้

"นายหุบปากเดี๋ยวนี้!" เจียงเยว่ถงเอ่ยเสียงต่ำ เธอรู้สึกว่าใบหน้าของเธอร้อนผ่าวและถูกฉินเฟยทำให้อับอายขายหน้าอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะกฎของตระกูลที่สมาชิกทุกคนจะต้องเข้าร่วมการประชุมกลางปี ตนคงไม่ปล่อยให้เขามาอย่างแน่นอน

“เยว่ถง ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกครอบครัวของเธอ สามีของเธอใส่ชุดราคา 29 หยวนก็แล้วไป แต่เธอที่เป็นสมาชิกของตระกูลเจียง ชุดเดรสบนตัวของเธอนี้ดูดีไม่เลว แต่แค่มองก็รู้แล้วว่าของปลอม ราคาก็คงแค่สี่ห้าร้อยหยวนสินะ?” เจียงเฉิงเย่หัวเราะ

“ต่อให้เธอไม่มีเงินซื้อเดรสดีๆ สักตัว แต่จะซื้อของปลอมแบบนี้ได้ยังไง? เห็นสูทของฉันไหม สั่งตัดจากไคลน์ รู้ราคาไหม?”

เจียงเยว่ถงไม่ได้พูดและเจียงเฉิงเย่เองก็ไม่ใส่ใจ เขายื่นนิ้วออกมาและส่ายไปมาหน้าฉินเฟยและเจียงเยว่ถง "หนึ่งล้านพอดี!"

"โว้ว!"

ทันทีที่คำพูดของเขาจบลง คนรอบข้างเขาก็ดูอิจฉาตาร้อน ผู้หญิงหลายคนในตระกูลญาติมิตรก็ดูคลั่งไคล้ขึเนมา ส่วนพวกผู้ชายก็ดูอิจฉาเช่นกัน