บทที่ 4

หย่าร้างสำเร็จ!

แต่หยางหว่านอวี่สังเกตเห็น ตัวเองไม่ได้ดีใจขนาดนั้นเหมือนอย่างที่คิดไว้

แต่เธอยังต้องรักษาท่าทางแข็งกร้าวเอาไว้ พูดว่า "มีแต่คนอ่อนแอถึงจะเห็นศักดิ์ศรี และเกียรติที่ไม่มีค่าสำคัญขนาดนั้น ตอนนี้นายปฏิเสธ จะต้องเสียใจภายหลังแน่นอน"

“ของพวกนี้ฉันเก็บเอาไว้ให้นาย คิดได้เมื่อไหร่ ก็มาหาเลขาจ้าวได้ทุกเมื่อ”

ลั่วอู๋ฉางผิดหวังอย่างถึงที่สุด หันหลังเดินจากไป

มองดูแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ไกลออกไป หัวใจที่เย็นชาของหยางหว่านอวี่เหมือนกับถูกทิ่มแทง พูดด้วยความสับสน “เหม่ยอวิ๋น ฉันทำแบบนี้……ถูกหรือผิดนะ?”

“ถูกอยู่แล้ว เพียงแค่เตะสิ่งกีดขวางออกไป คุณถึงจะแสดงความมุ่งมาดปรารถนาออกมาได้ตามอำเภอใจ กลายเป็นผู้หญิงแกร่งที่อยู่จุดสูงสุด ส่วนลั่วอู๋ฉางก็แค่คนต่ำต้อย ไม่มีสิทธิ์แม้แต่เงยหน้ามองคุณด้วยซ้ำ เก็บเอาไว้มีแต่จะเป็นตัวถ่วงคุณ” จ้าวเหม่ยอวิ๋นพูดอย่างมั่นใจ

หยางหว่านอวี่ไม่พูดจา แต่กลับมีความรู้สึกเหมือนสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไป เธอเหม่อลอยอยู่ที่เดิม

จ้าวเหม่ยอวิ๋นเห็นแบบนี้ รีบเปลี่ยนเรื่องพูด “ฉันสืบถามถึงคุณเกาของเกาซื่อกรุ๊ปได้ เธออยู่ที่กลางเมือง คุณติดที่ไม่ได้เจอตัวจริงของเธออยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ นี่เป็นโอกาสดีเลยนะ!”

“ความสัมพันธ์ของตระกูลหวังกับตระกูลเกา พวกเราให้คุณชายหวังช่วยเหลือเรื่องนี้ให้สำเร็จได้……อ่อใช่ คุณมีนัดเดทกับคุณชายหวังไม่ใช่เหรอ อย่าล่าช้าไปนะ!”

หยางหว่านอวี่ได้รับความสำเร็จในระยะเวลาสั้น ๆ สามปี ขาดความร่วมมือจากตระกูลเกาไม่ได้ เรื่องนี้เต็มไปด้วยความมหัศจรรย์

จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่เข้าใจ ลาภลอยแบบนี้ ตกลงมาอยู่ที่หัวตัวเองได้อย่างไรกันแน่

พันธมิตรที่ดีกว่าหยางซื่อกรุ๊ป มีมากมายก่ายกอง ทำไมอย่างไรก็ไม่ควรตกมาถึงเธอถึงจะถูกต้อง

โครงการที่ร่วมมือกัน เหมือนกับสร้างขึ้นเพื่อหยางหว่านอวี่โดยเฉพาะ ไม่อยากได้กำไรยังยาก

หยางหว่านอวี่ไม่ได้พูดตอบ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไลน์บอกครอบครัว แจ้งให้ทราบเรื่องที่หย่าร้าง

……

เมืองจิงไห่ ห้องสวีทโรงแรมฮิลตัน

ลั่วอู๋ฉางมองดูแสงไฟจากบ้านเรือนหลายหลังในระยะไกล ในใจเงียบสงัดไร้เสียง

ไม่มีครอบครัวแล้ว!

จะอธิบายกับอาและอาสะใภ้อย่างไรนะ?