บทที่ 1 หากท่านไม่จากไป ข้าจะไม่ละทิ้งอย่างแน่นอน!

คุกใต้ดินอันมืดมิด เย็นยะเยือกและเปียกชื้น

บนเตียงศิลามุงจากขึ้นรา ร่างอันบอบบางขดอยู่ที่มุมกำแพง

เสื้อผ้าบนร่างของนางขาดรุ่งริ่ง ไม่สามารถมองเห็นสีเดิมได้นานแล้ว ผมเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน พันจนกลายเป็นผ้าสักหลาด ยุ่งเหยิงอยู่บนใบหน้า

แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ก็ยังสามารถมองเห็นจมูกที่เป็นสันและริมฝีปากที่เป็นกระจับของนาง งดงามเหลือเกิน

หนูเข้ามาใกล้ขอบเตียง แทะฟาง คนบนเตียงหลับตาโดยไม่รู้ตัว

เสียงโซ่ตรวนกระทบกัน ประตูคุกใต้ดินถูกเปิดออก คนที่อยู่บนเตียงศิลาไม่ตอบสนองใดๆ

หญิงงามในชุดสวยสง่าคนหนึ่งเยื้องย่างเข้ามาที่ประตู นางมองไปยังคนที่อยู่มุมกำแพง นัยน์ตาอันงดงามมีความขุ่นเคืองและความภาคภูมิใจปะปนกันอยู่

“น้องสาว เจ้ารู้หรือไม่? พี่จิ่นซูพบหลักฐานว่าจวนฉินสมคบคิดกับศัตรู ทรยศบ้านเมือง ฝ่าบาททรงกริ้วมาก และมีพระราชโองการให้ตรวจสอบอย่างเข้มงวด”

เสียงอันนุ่มนวลราวกับเสียงฟ้าร้อง หลินเมิ่งหวันเงยหน้าขึ้นในทันที

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?! ”

เสียงแหบราวกับเสียงร้องโหยหวนออกมาจากนรก ช่างน่าสะพรึงกลัว

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือใบหน้าซีกซ้ายของนาง!

ใบหน้าซีกนั้นเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น คดเคี้ยวบิดเบี้ยวคล้ายกับไส้เดือน

เดิมทีควรจะเป็นตำแหน่งของดวงตา แต่กลับกลายเป็นรอยแผลเป็นเก่า!

หลินเป้ยเหยามองไปที่หลินเมิ่งหวันด้วยความพึงพอใจและยิ้มเล็กน้อย

“จวนฉินสมคบคิดกับศัตรู ทรยศบ้านเมือง ท่านตาของเจ้าถูกเฆี่ยนจนฆ่าตายในที่เกิดเหตุ ท่านลุงและบรรดาพี่ชายทั้งหมดของเจ้าถูกคุมขัง ผู้หญิงทุกคนถูกลงโทษให้ไปเป็นนางบำเรอของขุนนาง และถูกริบทรัพย์สินทั้งหมด”

“นอกจากนี้ ท่านยายของเจ้าก็ล้มป่วยด้วย ไม่รู้ว่าตอนนี้มีคนตามหมอมาให้นางแล้วหรือไม่”

“พวกเจ้าทำอะไรลงไป! ข้าจะฆ่าเจ้า!”

หลินเมิ่งหวันพยายามดิ้นรนเพื่อพุ่งไปข้างหน้า แต่ความเจ็บปวดที่บีบหัวใจมาจากขาของนาง

หลินเมิ่งหวันสูดหายใจเข้าอย่างเยือกเย็น และไร้เรี่ยวแรงในทันที ร่างกายของนางล้มลงบนเตียงอย่างตื่นตระหนก

นางเจ็บปวดมากจนไม่อาจลุกขึ้นยืนได้ น้ำตาไหลริน แต่นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง จ้องเขม็งไปที่หลินเป้ยเหยา

นัยน์ตาของหลินเป้ยเหยาเผยให้เห็นความสบายอกสบายใจ และส่งเสียงจุ๊ๆ

“ใครจะไปเชื่อได้ว่าหลานสาวของผู้ที่ร่ำรวยเป็นอันดับหนึ่งในแคว้นตงเยว่ จิ่งหวังเฟยผู้สูงส่ง คิดไม่ถึงเลยว่าจะกลายเป็นคนก็ไม่ใช่ ผีก็ไม่เชิง”

“หลินเมิ่งหวัน วันเวลาในตอนนี้ เจ้าชอบหรือไม่?”

หลินเป้ยเหยาก้าวไปข้างหน้าช้าๆ จับผมของหลินเมิ่งหวัน และบังคับให้นางเงยหน้าขึ้น

“จริงสิ ยังมีอีกเรื่องที่ต้องบอกเจ้า ท่านพ่อยกย่องให้ท่านแม่ของข้าเป็นภรรยาเอกแล้ว และเดือนหน้าข้าจะแต่งงานกับจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยในฐานะบุตรสาวโดยชอบด้วยกฎหมายของจวนซ่างซู”

จะว่าไปแล้ว เรื่องการแต่งงานครั้งนี้ ต้องขอบคุณน้องสาวที่ช่วยส่งเสริม”

“หลินเมิ่งหวัน อีกไม่นานข้าจะได้อภิเษกสมรสอย่างยิ่งใหญ่ และแทนที่เจ้าในฐานะจิ่งหวังเฟยผู้สูงศักดิ์ ส่วนเจ้าก็ไปตายเถอะ!”

ใบหน้าของหลินเป้ยเหยาดูอำมหิต ทันใดนั้นนางก็หยิบกริชออกมา และแทงไปที่หลินเมิ่งหวันอย่างโหดเหี้ยม

“ไม่! ”

หลินเมิ่งหวันอุทานออกมาและลืมตาขึ้นในทันที

ร่างที่สั่นสะเทือนทำให้นางสับสนมึนงง ลมหนาวคำรามทำให้นางเหงื่อแตกพลั่ก

ครู่ต่อมา เสียงอันเย็นเยียบเข้ามาในหูของนาง

“หากเจ้ายังไม่สงบเสงี่ยม ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”

หลินเมิ่งหวันมองไปที่ใบหน้าอันหม่นหมองของฉู่โม่หยวนด้วยความตกตะลึง

“เจี่ย……”

ตามด้วยเสียงตะโกนสุดเสียง ร่างกายของหลินเมิ่งหวันก็สั่นสะท้านรุนแรงยิ่งขึ้น

หลินเมิ่งหวันพยายามที่จะทรงตัว และจับสิ่งของที่อยู่ข้างๆ ไว้แน่น จึงไม่ตกลงมาจากหลังม้า

แต่เมื่อมองไปที่ข้อมืออันขาวผ่องและเรียวยาวของตัวเอง หลินเมิ่งหวันก็ยิ่งตกใจมากขึ้น

นางถูกหลินเป้ยเหยาขังไว้ในคุกใต้ดินที่เปียกชื้นมาเป็นเวลานาน มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยแผลเปื่อย

ช่วงเวลานั้นนางไม่ได้เจอแสงแดดเลย ทำให้นางซีดเซียวมาก คนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง และคงไม่มีผิวพรรณที่ขาวละเอียดเกลี้ยงเกลาเช่นนี้อย่างแน่นอน

อีกอย่าง นางไม่ได้ถูกหลินเป้ยเหยาใช้กริชฆ่าตายแล้วหรือ?