ตอนที่ 10
บทที่ 10 สุนัขกัดกัน
October 22, 2026
หลินเมิ่งหวันลุกขึ้นและเดินไปข้างๆ หลี่จิ่นซูโดยไม่รอให้หลี่จิ่นซูตอบรับ
นัยน์ตาของนางเยือกเย็นและยื่นมือออกไปดึงปิ่นปักผมสีทองออกจากผมของตนเอง แทงเข้าไปที่จุดเหรินจงของหลี่จิ่นซูอย่างไม่ลังเล
“อา……”
หลี่จิ่นซูกรีดร้องและลืมตาขึ้นในทันที
หลี่อี๋เหนียงสีหน้าซีดขาว
หลินเมิ่งหวันยืนขึ้นอย่างสงบนิ่ง ยิ้มให้หลี่อี๋เหนียง และเห็นความไม่สบายใจในสายตาของนาง
“ท่านดูสิ เขาฟื้นแล้ว”
หญิงสาวคิ้วโค้งงอ รอยยิ้มอ่อนหวาน หลี่อี๋เหนียงมองไปที่หลินเมิ่งหวันที่อยู่ตรงหน้า และรู้สึกเหน็บหนาวในใจ
น่าแปลก
หลินเมิ่งหวันแปลกไปมากตั้งแต่เมื่อคืน!
เกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่?
ฉู่โม่หยวนมองไปที่หลินเมิ่งหวัน เม้มริมฝีปากอย่างครุ่นคิดและขยิบตาให้เสวียนยี
เสวียนยีเข้าใจในทันที คว้าเสื้อของหลี่จิ่นซูและบังคับให้หลี่จิ่นซูคุกเข่าลงบนพื้น
“บอกมาว่าทำไมเจ้าถึงมาที่จวนหลิน?”
หลี่จิ่นซูเพิ่งฟื้นขึ้นมา และความเจ็บปวดยังไม่ลดลง เมื่อเขาได้ยินคำถามของเสวียนยี หัวใจของเขาก็สั่นสะท้าน
เขาไม่มีเวลาได้ครุ่นคิด ดังนั้นจึงพูดตามสัญชาตญาณว่า “หลินเป้ยเหยาเป็นคนส่งจดหมายให้ข้ามา...…”
“เจ้าโกหก! ”
หลินเป้ยเหยาร้องตะโกนออกมาจนตัวสั่น
หลี่อี๋เหนียงใจสั่นสะท้าน และจับมือของหลินเป้ยเหยาในทันที เพื่อบอกใบ้ให้นางสงบสติอารมณ์
นางมองไปที่หลี่จิ่นซูและกล่าวอย่างร้อนใจว่า “จิ่นซู เจ้าลืมไปแล้วหรือ? เมื่อคืนเจ้าเป็นคนส่งจดหมายมา และบอกว่าอยากจะคุยกับเมิ่งหวัน.....คุณหนูรองให้ชัดเจน”
“เจ้าอยากบอกคุณหนูรองว่านางหมั้นหมายแล้ว ควรจะแต่งงานกับจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยอย่างสบายใจ ดังนั้นต่อไปพวกเจ้าไม่ควรพบกันอีก ใช่หรือไม่?”
หลี่อี๋เหนียงพูดเสียงดังและในเวลาเดียวกันก็พยายามขยิบตาให้หลี่จินซู หวังว่าเขาจะสงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็วและรู้สถานการณ์ในตอนนี้
เดิมทีนางต้องการฉวยโอกาสตอนที่หลี่จิ่นซูหมดสติ พาหลินเป้ยเหยาออกมาก่อน แล้วค่อยหาเหตุผลที่เหมาะสมไปช่วยหลี่จิ่นซู
แต่ไม่เคยคิดว่าหลินเมิ่งหวันปลุกหลี่จิ่นซูขึ้นมาในทันใด ทำให้แผนของนางหยุดชะงัก
แต่ในตอนนี้สายเกินไปแล้ว
ขอเพียงแค่หลี่จิ่นซูกัดตาย เขากับหลินเมิ่งหวันก็จะชัดเจน และทุกอย่างก็จะออกมาดี
แต่ทันทีที่หลี่อี๋เหนียงทันทีที่พูดจบ หลินเมิ่งหวันก็เอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม
“หลี่จินซู ท่านต้องคิดให้ดีๆ นะ”
หลินเมิ่งหวันมองดูเล็บของตนเองตามอำเภอใจ และเอียงหน้ามองหลี่จินซู
“หากเมื่อคืนท่านเขียนจดหมายให้หลี่อี๋เหนียงจริงๆ ไม่ฟังการห้ามปรามของหลี่อี๋เหนียง และยืนกรานที่จะมาพบข้าที่จวนหลิน เช่นนั้นวันนี้ท่านก็บุกรุกเข้าไปในเคหสถานของผู้อื่น”
“พี่สาม การบุกรุกเข้าไปในเคหสถานของผู้อื่น มีความผิดสถานใด?”
หลินเมิ่งหวันหันไปมองฉินฉู่อี้ และถามด้วยท่าทางที่อยากรู้อยากเห็น
ฉินฉู่อี้ไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญด้านตัวอักษรเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงความรู้ต่างๆ ด้วย
เขาเป็นจอหงวนของการสอบขุนนางครั้งก่อน ดำรงตำแหน่งในสำนักฮั่นหลิน และคุ้นเคยกับกฎหมายของแคว้นเยว่มาก
ฉินฉู่อี้กล่าวว่า “การบุกรุกเข้าไปในเคหสถานของผู้อื่น การตัดสินให้จำคุกขึ้นอยู่กับสถานการณ์ แต่...... ”
ฉินฉู่อี้เปลี่ยนคำพูดของเขา “หลี่จิ่นซูไม่ได้เข้าไปในเคหสถาน แต่เป็นจวนขุนนางของราชสำนัก”
“ตามกฎหมาย โทษต่ำสุดคือจำคุกสาม ปี โทษสูงสุดคือเนรเทศ”
หลี่จิ่นซูตัวสั่นในทันที และกล่าวด้วยความหวาดกลัว “เป็นหลินเป้ยเหยา! ”
“หลินเป้ยเหยาส่งป้านเซี่ยมาหาข้า นางบอกว่าเมื่อวานข้าผิดนัด หลินเมิ่งหวันจึงโกรธนาง ดังนั้นจึงให้ข้ามาง้อหลินเมิ่งหวัน! เป็นนาง...... ”
“ท่านโกหก! ”
หลินเป้ยเหยาตะโกนออกมาด้วยความร้อนใจ และแทบอยากจะปิดปากของหลี่จิ่นซู
หลี่จิ่นซูกล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “เห็นได้ชัดว่าเป็นเจ้าที่โกหก! ”
“พอได้แล้ว! ”
เสียงดัง “ปัง” หลินฮูหยินใหญ่ตบโต๊ะอย่างแรงและตะโกนด้วยความโกรธ