บทที่ 122 หาวิธีเอาอกเอาใจไม่ถูก

ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดจ้า หลินเมิ่งหวันขมวดคิ้วแน่น และเดินไปที่โรงเก็บยาของจวนฉิน

ในช่วงไม่กี่วันมานี้ อากาศยิ่งร้อนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อใกล้เที่ยง ความร้อนของดวงอาทิตย์ก็แผดเผา แต่หลินเมิ่งหวันยังรู้สึกว่าร่างกายของตนเองหนาวเล็กน้อย

นางเพิ่งออกจากที่ฉินชิงรุ่ย คิดไม่เหมือนกับหลินเมิ่งหวัน ฉินชิงรุ่ยไม่ได้เห็นดีเรื่องการแต่งงานของหลินซ่างซูกับหลี่เยว่ฮ่วา

อีกอย่างฉินชิงรุ่ยยังบอกกับหลินเมิ่งหวันเกี่ยวกับเรื่องที่นางไม่เคยคิดมาก่อน

“ท่านแม่ของเจ้าร่างกายแข็งแรงมาโดยตลอด แต่เสียชีวิตด้วยอาการป่วยอย่างรวดเร็ว ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกๆ ข้าไม่รู้ว่าคนในจวนหลินทำอะไรหรือไม่ และไม่อยากเดาส่งเดช แต่หลายปีที่ผ่านมา ข้าให้เจ้าเรียนวิชาแพทย์และเรียนวรยุทธ์ ในทางกลับกัน ไม่เคยสอนให้เจ้าเล่นดนตรี เล่นหมากรุก เขียนพู่กันจีน และวาดภาพ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ผู้หญิงควรเรียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไม?”

“เมิ่งหวันเอ๊ย แทนที่จะให้เจ้าเป็นสตรีที่มาจากตระกูลชั้นสูง ข้าหวังเพียงให้เจ้าสามารถปกป้องตนเองได้ อีกไม่นานเจ้าก็จะออกเรือนแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการแต่งงานของเจ้า เรื่องของตระกูลหลิน ให้ท่านพ่อกับท่านย่าของเจ้าตัดสินใจเถอะ ส่วนเรื่องการแต่งงานของท่านพ่อเจ้า ตระกูลฉินไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้อง ตราบใดที่ยังมีเจ้าอยู่ ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฉินกับตระกูลหลินก็จะไม่ขาด”

คำพูดของฉินชิงรุ่ยยังคงอยู่ข้างหู ทำให้หลินเมิ่งหวันจิตใจว้าวุ่น

ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือชาตินี้ หลินเมิ่งหวันไม่เคยสงสัยสาเหตุการเสียชีวิตของมารดาผู้ให้กำเนิดของตนเอง

แต่สิ่งที่ฉินชิงรุ่ยกล่าวในวันนี้ ทำให้เกิดเสียงเตือนในใจของหลินเมิ่งหวัน

หลินเมิ่งหวันรู้ว่าหลี่อี๋เหนียงเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ และยังวางยาพิษหลินฮูหยินใหญ่ หลี่อี๋เหนียงแฝงได้ด้วยเจตนาร้าย และยังกล้าหาญมาก เช่นนั้นท่านแม่ของแม่ ในตอนนั้นเสียชีวิตด้วยอาการป่วยตามปกติจริงๆ หรือ?

หัวใจของหลินเมิ่งหวันบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ

เรื่องนี้คงต้องตรวจสอบจริงๆ

“ศิษย์น้อง เจ้ามาได้อย่างไร?” เสียงดีอกดีใจดังเข้ามาในหู หลินเมิ่งหวันได้สติ และตระหนักได้ว่าตนเองเดินไปที่โรงเก็บยาของจวนฉินอย่างไม่รู้ตัว

ในเวลานี้ชายสวมชุดสีเทาอ่อนคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่ในไร่ยา ในมือถือจอบและมองไปที่นางด้วยแปลกใจ

คนผู้นี้เป็นศิษย์พี่ของหลินเมิ่งหวัน กู่ฉู่เซียว เป็นบุตรบุญธรรมของกู่เยว่หาน แม้ว่าเขาจะอายุมากกว่าหลินเมิ่งหวันเล็กน้อย แต่ด้วยรูปร่างหน้าตาที่งดงามของเขา เขาจึงดูอ่อนเยาว์เป็นพิเศษ

หลินเมิ่งหวันยิ้มและกล่าวว่า “ศิษย์พี่ ท่านอาจารย์อยู่หรือไม่?”

“อยู่ ข้าจะพาเจ้าเข้าไป” กู่ฉู่เซียววางจอบในมือแล้วลุกขึ้นอย่างเร่งรีบ

เพียงแต่เมื่อกู่ฉู่เซียวออกจากไร่ยา เขาก็ตระหนักได้ว่ามือและรองเท้าของตนเองเปื้อนโคลน ลักษณะท่าทางดูแย่

เขาอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง และก้มลงไปปัดในทันที

“ศิษย์น้อง เชิญ......เชิญเข้ามา”

“ขอบคุณศิษย์พี่” หลินเมิ่งหวันพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจแอบคิดว่ากู่ฉู่เซียวยังคงชอบหน้าแดงอยู่

ในช่วงเวลานี้หลินฮูหยินใหญ่สุขภาพแข็งแรง และไม่จำเป็นต้องรักษาอีก กู่เยว่หานจึงพักอยู่ที่จวนฉิน

ทันทีที่หลินเมิ่งหวันเข้ามาในห้อง นางเห็นกู่เยว่หานนอนอยู่บนเตียงนุ่ม โดยไม่มีท่าทีใดๆ

เขาไขว่ห้างและแกว่าไปมาอย่างสบาย ข้างเตียงนุ่มมีผลไม้และของว่างหลายจาน และยังมีชาชั้นดีอีกถ้วย ในตอนนี้กู่เยว่หานกำลังเหล่ตา หยิบองุ่นจากจานแล้วยัดใส่ปากทีละลูก ช่างสบายใจจริงๆ

เพียงแต่ทันทีที่หลินเมิ่งหวันเหยียบธรณีประตู องุ่นใสแจ๋วลูกหนึ่งก็พุ่งเข้ามาที่หว่างคิ้วของนาง

“ศิษย์น้องระวัง!” กู่ฉู่เซียวร้องอุทานออกมา อ้าแขนออกและแฉลบตัวหลบออกไปข้างหน้า