บทที่ 124 เจ้าไม่เต็มใจให้ข้ามาหรือ?

ฉู่โม่หยวนก้มมองไปที่หลินเมิ่งหวัน ในเวลานี้ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันมีเสน่ห์ ทำให้ฉู่โม่หยวนอยากจะกอดนางไว้ในอ้อมแขนโดยไม่รู้ตัว

แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่หลินเมิ่งหวันทำในวันนี้ ในใจของฉู่โม่หยวนก็ต่อต้านอย่างรุนแรง หัวคิ้วขมวดแน่นยิ่งขึ้น ทำให้เขาต้องระงับความคิดที่จะกอดหลินเมิ่งหวัน

หลินเมิ่งหวันกะพริบตาด้วยความสงสัย เมื่อครู่ฉู่โม่หยวนส่งเสียง “หึ” หรือ?

นางเงยหน้าขึ้นมองฉู่โม่หยวน สีหน้าของเขาเขียว จึงกล่าวด้วยความเป็นห่วงในทันที “จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย ท่านอารมณ์ไม่ดีหรือ?”

เสวียนยีเหลือบมองหลินเมิ่งหวัน และส่งเสียงหึในใจ ท่านทำเรื่องเช่นนั้น เจ้านายจะอารมณ์ดีได้หรือ?

แต่แน่นอนว่าเสวียนยีไม่กล้าพูดคำเหล่านี้ออกมา

ฉู่โม่หยวนเม้มริมฝีปากแน่น จับมือเล็กๆ ของหลินเมิ่งหวัน และพานางรีบเดินไปที่สวนแสงอรุณ

หลินเมิ่งหวันถูกฉู่โม่หยวนลากจนเดินโซเซ และชนเข้ากับร่างของฉู่โม่หยวนโดยตรง

ฝีเท้าของฉู่โม่หยวนหยุดชะงัก แล้วเดินต่อไป แต่คราวนี้ฝีเท้าหนักแน่นอย่างเห็นได้ชัด

หลินเมิ่งหวันลูบจมูกของตัวเอง มองไปที่ด้านหลังของฉู่โม่หยวนอย่างสงสัย โดยไม่กล้าพูดอะไร

นางรู้สึกว่าวันนี้ ฉู่โม่หยวนเป็นเหมือนก้อนน้ำแข็ง ในขณะที่อากาศเย็นพัดผ่าน ต้องมีคนทำเรื่องอะไรที่ทำให้ฉู่โม่หยวนโกรธมากอย่างแน่นอน!

ในเวลานี้ ในเวลานี้นางไม่อาจเอาน้ำมันไปราดกองไฟได้

หลินเมิ่งหวันสะดุดและเดินตามฉู่โม่หยวนเข้าไป แต่ฉู่โม่หยวนไม่สนใจ และตรงไปนั่งลงที่โต๊ะ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลินเมิ่งหวันหันไปมองเสวียนยี หวังว่าเสวียนยีจะเปิดเผยข่าวคราวเล็กน้อยกับนางได้

ไม่คิดเลยว่าเสวียนยีจะจ้องมองนางด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก จากนั้นก็ก้มหน้ายืนตรงอยู่ด้านข้าง และไม่ส่งสายตาให้หลินเมิ่งหวันอีกเป็นครั้งที่สอง

หลินเมิ่งหวันเกาหัวด้วยความงุนงง ทำไมนางถึงรู้สึกว่าบรรยากาศแปลกๆ ?

“จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย เชิญดื่มชา” หลินเมิ่งหวันรินชาให้ฉู่โม่หยวนด้วยรอยยิ้ม

กลิ่นของเสวี่ยติ่งฮันชุ่ยนั้นสดชื่น ฉู่โม่หยวนเหลือบมอง หยิบมันขึ้นมาด้วยสีหน้าเมินเฉย แต่ไม่ได้ดื่ม เพียงแค่เหลือบมองถ้วยชาด้วยแววตาล้ำลึก ไม่รู้ว่าว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หลินเมิ่งหวันจึงลองถามว่า “จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยไม่ชอบเสวี่ยติ่งฮันชุ่ยไม่ใช่หรือ? หากไม่ชอบ เมิ่งหวันจะเปลี่ยนชาอื่นให้ท่าน”

“เจ้าชอบหรือไม่?”

ฉู่โม่หยวนไม่ตอบคำถาม และเงยหน้าขึ้นไปมองหลินเมิ่งหวัน

หลินเมิ่งหวันตกตะลึงครู่หนึ่ง และพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว “ชอบเพคะ”

เป็นเพราะนางชอบ ดังนั้นจึงนำออกมาต้อนรับฉู่โม่หยวน

“เหอะ ข้าคิดว่าเจ้าชอบชาดอกไม้เสียอีก”

มุมริมฝีปากของฉู่โม่หยวน ยกขึ้นจนเกิดส่วนโค้ง ทิ้งประโยคนี้ไว้อย่างไร้เหตุผล และดื่มชาในถ้วยให้หมดในคราวเดียว

“ระวังร้อน!” หลินเมิ่งหวันรีบอุทานออกมา

แต่ฉู่โม่หยวนดื่มชาเข้าไปโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน มองไปที่หลินเมิ่งหวันอย่างสงบนิ่ง และในขณะเดียวกันก็วางถ้วยชาลงตรงหน้าของนางอย่างแรง

“รสชาติไม่เลวจริงๆ สามารถเทียบได้กับชาดอกไม้”

เหอะ!

ดอกบ๊วยเมื่อปีก่อน?

น้ำหิมะในฤดูหนาว?

ล้วนเป็นสิ่งที่หาไม่ได้บนโต๊ะ! เปรียบเทียบกับเสวี่ยติ่งฮันชุ่ยชั้นยอดได้ที่ไหนกัน!

ฉู่โม่หยวนเม้มริมฝีปากแน่น แสงสลัวในดวงตาลอยขึ้นมา และมือที่ถือถ้วยชาก็ออกแรงจนเส้นเลือดดำปูดโดยไม่รู้ตัว

“เพล้ง...... ”

ทันใดนั้นเสียงที่คมชัดก็เข้าไปในหูของผู้คน ถ้วยชาในมือของฉู่โม่หยวนแตก!

ฉู่โม่หยวนขมวดคิ้ว ปล่อยมือ และเศษถ้วยชาก็ตกลงบนโต๊ะในทันที

หางตาของหลินเมิ่งหวันกระตุก เจินจู เฝ่ยชุ่ย และคนอื่นๆ ในห้องกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว และไม่กล้าไปทำความสะอาดในเวลานี้