ตอนที่ 131
บทที่ 131 นางร้องไห้......
October 22, 2026
สมองของหลินซ่างซูติดค้างอยู่ครู่หนึ่ง และตกตะลึงจนรู้สึกตัวกลับมาอีกครั้ง เขาก้าวไปข้างหน้าและอุ้มหลี่อี๋เหนียงขึ้นมาในทันที
หลี่อี๋เหนียงที่อยู่ในอ้อมแขนหน้าซีดเหลืองราวกับกระดาษ สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน ใบหน้าผอมๆ ของนางเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เมื่อเห็นหลินซ่างซู นางก็จับเสื้อของหลินซ่างซูอย่างอ้อนวอน และสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนของหลินซ่างซู
ทันใดนั้นหลินซ่างซูก็ตื่นตระหนกและตะโกนว่า “รีบไปตามหมอมา! ไม่......ไปตามเมิ่งหวัน ไปตามเมิ่งหวันมาที่นี่! ”
ไม่นานหลินเมิ่งหวันที่เพิ่งออกมาจากสวนดอกบัวก็ถูกเรียกกลับมาอีกครั้ง
หลินซ่างซูนั่งอยู่ที่ขอบเตียงด้วยสีหน้าวิตกกังวล และจับมือของหลี่อี๋เหนียงไว้แน่น เมื่อเห็นหลินเมิ่งหวันเข้ามา ก็ให้นางก้าวมาข้างหน้าในทันที
“เจ้ารีบตรวจอาการให้หลี่อี๋เหนียง เกิดอะไรขึ้นกับนาง?”
“ไม่ต้องตรวจ นางถูกวางยาพิษ” หลินเมิ่งหวันพูดอย่างสงบนิ่ง และนั่งลงที่โต๊ะโดยตรง “ข้าเป็นคนวางยาพิษเอง หรือว่าท่านพ่อไม่รู้?”
หลินซ่างซูตกตะลึง และมองไปที่หลินเมิ่งหวันด้วยความประหลาดใจ ทันใดนั้นก็จำเรื่องหนึ่งขึ้นได้ นั่นก็คือหลินเมิ่งหวันเคยบีบบังคับป้อนยาขวดหนึ่งให้หลี่อี๋เหนียง!
หรือว่ายานั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้หลี่อี๋เหนียงต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้? !
สีหน้าของหลินเมิ่งหวันไม่มีการเปลี่ยนใดๆ นางค่อยๆ หยิบกาน้ำชาขึ้นมาและรินน้ำชาให้ตัวเองอย่างสบายๆ “ท่านพ่อ หลี่อี๋เหนียงวางยาพิษเพื่อทำร้ายท่านย่า ย่อมต้องชดใช้ พิษนี้จะไม่ทำให้หลี่อี๋เหนียงถึงแก่ชีวิต เพียงแต่ในยามที่ท้องฟ้าครึ้มฝน จะทำให้นางทุกข์ทรมาน”
“ความผิดฐานวางยาพิษเพื่อทำร้ายแม่สามีคืออะไร ท่านพ่อน่าจะรู้ดี ในตอนนี้หลี่อี๋เหนียงรักษาชีวิตไว้ได้ แล้วยังมีชีวิตที่อยู่ดีกินดีในจวนหลิน นี่นับว่าเป็นการลงโทษอะไร? อีกอย่าง หากไม่ใช่เพราะหลี่อี๋เหนียงยุยงหลินเป้ยเหยา หลินเป้ยเหยาจะทำเรื่องผิดๆ เช่นนั้นได้อย่างไร? ท่านพ่อ ท่านน่าจะรู้จักแยกแยะ คงไม่สงสารนางใช่หรือไม่?
เสียงของหลินเมิ่งหวันอ่อนโยนมาก แต่สายตาที่มองไปที่หลินซ่างซูนั้นเฉียบคมราวกับมีด
หลินซ่างซูใจเต้นแรง ปล่อยมือของหลี่อี๋เหนียงโดยไม่รู้ตัว และสีหน้าหม่นหมองในทันที
จริงสิ หลินเป้ยเหยาบังอาจคิดร้ายกับไท่จื่อเตี้ยนเซี่ยในวัง หลี่อี๋เหนียงจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?
อีกอย่างหลี่อี๋เหนียงก็เชี่ยวชาญด้านพิษ หลินเป้ยเหยาวางยาไท่จื่อเตี้ยนเซี่ย ไม่แน่ว่าอาจจะมาจากหลี่อี๋เหนียง?
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ หลินซ่างซูก็ขมวดคิ้วแน่น และสีหน้าก็หม่นหมองมากขึ้นเรื่อยๆ
หลินเมิ่งหวันยิ้มเล็กน้อย และรู้ว่าหลินซ่างซูรับฟังสิ่งที่ตนเองพูดเมื่อครู่แล้ว นางจึงไม่อยากอยู่นานนัก
นางลุกขึ้นและกล่าวว่า “เทศกาลดอกไม้ใกล้เข้ามาแล้ว ช่วงนี้ข้าคงจะยุ่งมาก ดังนั้นข้าจึงอยากลากิจกับท่านพ่อ หากไม่มีเรื่องอะไรพิเศษ ก็อย่าไปรบกวนข้าอีก”
“ข้ามีฝีมือในการรักษาโรคก็จริง แต่ไม่ใช่ว่าจะให้ข้ามาตรวจรักษาใครก็ได้ ตอนนี้แนวหลังของท่านพ่อไร้ศีลธรรมอย่างมาก ดูเหมือนว่าท่านย่าจะต้องจัดเตรียมงานแต่งของท่านพ่อให้เร็วที่สุด”
หลินเมิ่งหวันเหลือบมองหลี่อี๋เหนียงอย่างเยาะเย้ย หลี่อี๋เหนียงที่นอนอยู่บนเตียงตัวสั่นอีกครั้ง และน้ำตาไหลออกมา
หลินเมิ่งหวันยกริมฝีปากขึ้น มองไปที่หลินซ่างซู และหันหลังเดินออกไปจากประตู
หลินเมิ่งหวันเป็นคนวางยาพิษหลี่อี๋เหนียง ดังนั้นหลินเมิ่งหวันจึงรู้ดีว่าแม้ว่าในตอนนี้หลี่อี๋เหนียงจะเจ็บปวดมาก แต่สติปัญญาของนางไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด
ไม่เพียงเท่านั้น พิษนี้ยังช่วยเพิ่มความรู้สึกของผู้ที่ถูกพิษ จนกระทั่งทำให้ผู้ที่ถูกพิษรู้สึกเจ็บปวดได้ชัดเจนยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม รสสัมผัส การมองเห็น และการได้ยินของผู้ที่ถูกพิษก็จะเปลี่ยนไปอย่างมากเช่นกัน
ดังนั้นคำพูดเมื่อครู่ของหลินเมิ่งหวัน หลี่อี๋เหนียงจึงได้ยินไม่ชัด
หลี่อี๋เหนียงอยากจะถูกแต่งตั้งเป็นภรรยาเอก และกลายเป็นฮูหยินของหลินซ่างซูอย่างแท้จริงมาโดยตลอดไม่ใช่หรือ?
หลินเมิ่งหวันจึงต้องการทำลายความหวังของนางโดยสิ้นเชิง!
หลี่อี๋เหนียงไม่มีทางที่จะได้เป็นภรรยาเอกของหลินซ่างซูไปตลอดชีวิต และหลินเป้ยเหยาก็ไม่มีทางที่จะกลายเป็นบุตรสาวภรรยาเอกของจวนซ่างซู!
ท้องฟ้าที่มืดครึ้มไม่เคยปลอดโปร่ง และเป็นฝนที่ตกลงมาปรอยๆ
ตอนที่ออกมาหลินเมิ่งหวันไม่ได้นำร่มมาด้วย นางมองดูเม็ดฝนอยู่ที่ระเบียงทางเดิน เจินจูกล่าวในทันทีว่า “คุณหนู ท่านรอสักประเดี๋ยว บ่าวจะไปเอาร่มมาให้ท่าน”
“ไม่ต้องหรอก พวกเจ้ากลับไปก่อนเถอะ ฉันจะไปเดินเล่น”