บทที่ 133 ผ่านวันนี้ไป เกรงว่าจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยก็คงจะถอนหมั้น

ในเวลาสั้นๆ เพียงสิบวัน ร่างกายของหลินเป้ยเหยาดูเหมือนจะฟื้นตัวได้ดี อย่างน้อยเช้าวันนี้ตอนที่ออกมา หลินเมิ่งหวันก็เห็นการแต่งหน้าอันละเอียดอ่อนของหลินเป้ยเหยา และนางสามารถขึ้นรถม้าเองได้โดยไม่ต้องให้สาวใช้ประคอง

แม้ว่ารูปร่างของหลินเป้ยเหยาจะซูบผอมลงมาก แต่ก็ให้ความรู้สึกอ่อนช้อยเพิ่มมากขึ้นโดยปริยาย และยิ่งทำให้นางน่าทะนุถนอมมากขึ้น

หลินเมิ่งหวันที่อยู่ในรถม้าเม้มริมฝีปากเล็กน้อย หลินเป้ยเหยาก็มาเข้าร่วมด้วย นางจึงคาดหวังกับเทศกาลดอกไม้ครั้งนี้มากยิ่งขึ้น

ในช่วงกลางฤดูร้อน แสงแดดจ้า แต่ลมที่พัดมาจากป่าไผ่ในชานเมือง ทำให้เย็นสบายเป็นพิเศษ ทุ่งใบบัวในทะเลสาบที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เป็นระลอกคลื่นระยิบระยับ และดอกบัวเบ่งบานอย่างสวยงาม

ในป่าไผ่มีการสร้างเวที ล้อมรอบด้วยดอกไม้ที่บานสะพรั่ง ภายใต้ทิวทัศน์ที่สวยงามมีความครึกครื้นเป็นพิเศษ

ผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่หลายคนในงานได้นั่งลงแล้ว และจับกลุ่มพูดคุยกัน

แม้ว่าพวกนางจะไม่ใช่ตัวเอกของวันนี้ แต่เสื้อผ้าของพวกนางแต่ละคนก็อลังการ และดูเหมือนว่าแทบอยากจะแสดงฐานะของตระกูลตนเอง

อย่างไรก็ตาม เทศกาลดอกไม้ในวันนี้เปิดโอกาสให้หญิงสูงศักดิ์ในเมืองหลวงได้แสดงท่วงท่าอันสง่างาม และมีชายหญิงจำนวนมากที่มาพบปะกัน และพวกขุนนางเหล่านั้นก็จะใช้โอกาสนี้ในการมองหาคนที่จะมาเกี่ยวดองกัน ดังนั้นจึงไม่มีใครอยากด้อยกว่า

“รู้แล้วหรือไม่? หลินเมิ่งหวันจะเข้าร่วมเทศกาลดอกไม้ในวันนี้ และนางยังลงสมัครการแข่งขันหลายอย่างอีกด้วย” คนที่พูดเป็นหญิงที่สวมชุดโอ่อ่าท่านหนึ่ง นั่นก็คือหลิวซื่อแม่ของหนานซื่อเวิ่น

ในงานเลี้ยงชมบุปผาก่อนหน้านี้ หนานซื่อเวิ่นถูกกล่าวหาว่าเมาแล้วลวนลามหลินเป้ยเหยา จนกระทั่งถูกฝ่าบาทลงโทษ หลังจากที่เขากลับไปที่จวน เขาก็ร้องไห้อย่างขมขื่น และบอกว่าตนเองถูกใส่ร้าย หลิวซื่อเชื่อบุตรชายของตนเอง ดังนั้นตอนนี้จึงเกลียดคนในจวนหลินเข้ากระดูก เมื่อมีโอกาสก็อยากจะพูดให้ร้าย

“หลินเมิ่งหวัน? นางคนไร้ความสามารถ? นางมาเข้าร่วมเทศกาลดอกไม้ ไม่อายตัวเองบ้างหรือ?” ผู้หญิงที่พูด พูดเสียงดังมาก นั่นก็คือชีฮูหยินที่ถูกหลินเมิ่งหวันทุบตีที่หอเมี่ยวอิงก่อนหน้านี้

ผู้หญิงที่แต่งตัวหรูหราคนหนึ่งกล่าวเตือนว่า “พูดเบาๆ หน่อย นางคือจิ่งหวังเฟยในอนาคต ได้ยินมาว่าจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยทรงให้ท้ายนางมาก”

“จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยให้ท้ายนางเพื่ออะไร?” ชีฮูหยินพ่นลมหายใจเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “ไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฝ่าบาท ถึงได้ชี้แนะคนที่ไร้ความสามารถเช่นนั้นให้จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย เป็นที่อับอายขายหน้าของราชวงศ์จริงๆ เลย รอให้ผ่านวันนี้ไป เกรงว่าจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยก็คงจะถอนหมั้น

ผู้คนสูดหายใจเข้าอย่างเย็นชา ต่างก็ถอยไปโดยไม่รู้ตัว และเพิ่มระยะห่างระหว่างตนเองกับชีฮูหยิน เห็นได้ชัดว่าต้องการแบ่งแยกกับชีฮูหยิน

พูดจาให้ร้ายหลินเมิ่งหวันก็ไม่เป็นไร แต่กล้าสงสัยในพระประสงค์ของฝ่าบาท เกรงว่าชีฮูหยินจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว

ชีฮูหยินตกตะลึงครู่หนึ่ง และพูดอย่างเกลียดชังว่า “ขี้ขลาด” แต่ก็เงียบในทันที

ทันใดนั้นก็มีเสียงโห่ร้องในฝูงชน ผู้คนเงยหน้าขึ้นในทันที และมองไปที่เวที มีคุณชายสง่าผ่าเผยสองคนขึ้นไปบนเวที

ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจก็ดังขึ้น

ผู้หญิงในงานถึงกับตาเป็นประกาย จ้องมองไปที่เวทีอย่างไม่กะพริบตา เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วอยู่บ่อยๆ ในใจต่างก็รู้สึกอิจฉา

เมื่อเห็นการตอบสนองของผู้คน หลินเมิ่งหวันที่นั่งอยู่ในรถม้าก็ยกริมฝีปากขึ้น “ข้าว่าพวกเขาสองคนขึ้นเวทีพร้อมกันจะต้องได้ผลดีที่สุดอย่างแน่นอน”

หลินเมิ่งหวันหยิบองุ่นเม็ดหนึ่งใส่เข้าไปในปาก เมื่อมองไปที่ฉินจุนหรันและฉินอี้เสียนบนเวที นางก็พยักหน้าถี่ๆ ด้วยความพึงพอใจ

ลูกพี่ลูกน้องหลายคนของหลินเมิ่งหวันค่อนข้างมีชื่อเสียงในเมืองหลวง ดังนั้นหลายครั้งในเทศกาลดอกไม้ พวกเขาจะได้รับเชิญให้มาเป็นกรรมการ และให้พวกเขามาเป็นเจ้าภาพด้วย

แต่เนื่องจากครั้งนี้หลินเมิ่งหวันเข้าร่วมแข่งขันด้วย ดังนั้นจึงมีเพียงฉินจุนหรันและฉินอี้เสียนเท่านั้นที่รับคำเชิญ ถึงอย่างไรการแข่งขันวาดภาพและการเล่นดนตรีก็ถูกจัดขึ้นต่อหน้าผู้คน จึงเป็นการยากที่จะโกง ดังนั้นหลินเมิ่งหวันจึงไม่กลัวว่าหลังจากที่ตนเองชนะ แล้วจะมีคนนินทา

ฉินจุนหรันแต่งกายด้วยชุดยาวสีฟ้า และมัดผมด้วยที่คาดผมสีเดียวกัน แสดงถึงความเป็นคนอารมณ์ดี

ฉินอี้เสียนแต่งกายด้วยชุดสีขาว ในมือถือพัด ผมสีดำกวานสีหยก มีคุณธรรมอันสูงส่ง

ทั้งสองคนเป็นเทพในร่างมนุษย์ ทำให้ผู้คนเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะมองอย่างไม่ละสายตา