บทที่ 137 หลินเมิ่งหวัน เจ้ามียางอายหน่อยเถอะ!

“ตึง~”

เสียงระฆังดังขึ้น หลินเมิ่งหวันวางพู่กันในมือลงอย่างใจเย็น และยกมือซ้ายขึ้นมาถูข้อมือขวาเล็กๆ อันขาวผ่องในทันที

การวาดภาพนี่ช่างเหนื่อยจริงๆ ข้อมือของนางใกล้จะหักแล้ว

แขนเสื้อหลุดเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวของนาง เผยให้เห็นกำไลหยกแวววาวคู่หนึ่ง

ฉู่โม่หยวนกะพริบตาเล็กน้อย และรอยยิ้มที่ดูหลงใหลก็ปรากฏขึ้นในทันที

“การแข่งขันจบลงแล้ว คุณหนูทุกท่านได้โปรดวางพู่กันลง” ฉินจุนหรันขึ้นมาบนเวทีและเอ่ยปาก คนรับใช้หลายคน เดินไปข้างหน้าผู้เข้าแข่งขันทุกท่านในทันที และนำภาพวาดที่อยู่ข้างหน้าพวกนางออกไป

หนานมู่ชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย วางพู่กันลงอย่างไม่เต็มใจ และมองไปที่หลินเมิ่งหวันในทันที

สีหน้าของหลินเป้ยเหยาซีดขาวเล็กน้อย แต่ก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก นัยน์ตาดูภาคภูมิใจอย่างไม่สามารถปกปิดได้

การแข่งขันในรอบนี้ นางชนะอย่างแน่นอน!

ไม่นาน คนรับใช้ก็แขวนภาพวาดของผู้เข้าแข่งขันหลายสิบคนไว้บนชั้นวาง

ท่ามกลางฝูงชน ทันใดนั้นการวิพากษ์วิจารณ์ก็ปะทุขึ้น

“โอ้สวรรค์ ภาพวาดนั้นช่างสวยงามเหลือเกิน! ดอกไม้นานาชนิดผลิบาน ประชันความสวยงาม!”

“ภาพวาดนี้คืออะไร? มีแค่สีน้ำหมึก? แต่สิ่งที่วาดคือ......คือดอกบัว? นี่เป็นภาพวาดสระบัวที่อยู่ข้างหน้าไม่ใช่หรือ?”

“นั่นเป็นภาพวาดของหลินเมิ่งหวันหรือ? นางวาดภาพเป็นจริงๆ !”

“ไม่คิดเลยว่านางจะวาดภาพเป็นจริงๆ สิ่งที่นางวาดคือดอกโบตั๋นใช่หรือไม่? วาดได้ไม่เลวเลยจริงๆ สมกับที่เป็นน้องสาวของคุณชายสี่ตระกูลฉิน!”

“เฮ้......นานขนาดนี้ วาดได้แค่ดอกไม้ดอกเดียว ชื่นชมอะไรกัน?”

......

เหล่าผู้ชมต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ และแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับภาพวาดหลายสิบภาพบนเวที

สีหน้าของฉู่โม่หยวนสงบนิ่ง แต่มือของเขาจับที่วางแขนของที่นั่งไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

ในเวลาหนึ่งก้านธูป หลินเมิ่งหวันวาดแค่ดอกโบตั๋นเพียงดอกเดียว

ฉู่โม่หยวนรู้สึกประหลาดใจ เพราะดอกโบตั๋นดอกนั้นถูกวาดได้อย่างประณีตมาก ใบก็แผ่ขยายออก กลีบดอกก็อ่อนช้อย แม้ว่าจะเป็นดอกไม้เพียงดอกเดียว ก็สามารถมองเห็นได้หลากหลายรูปแบบ

แต่ด้านข้างภาพวาดนั้น ทางด้านซ้ายคือ “ภาพดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่ง” ของหลินเป้ยเหยา และทางด้านขวาคือสระบัวน้ำหมึกที่วาดโดยหนานมู่ชิง

ใน “ภาพดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่ง” มีดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่ง หลากสีสัน และแต่ละดอกก็มีลักษณะต่างกัน เมื่อมองไปที่ภาพวาดนั้น ฉู่โม่หยวนก็ตกอยู่ในภวังค์และได้กลิ่นหอมหวานของดอกไม้!

เมื่อเทียบกับ “ภาพดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่ง” ของหลินเมิ่งหวันแล้ว ภาพดอกโบตั๋นของหลินเมิ่งหวันนั้นด้อยกว่าจริงๆ

และภาพวาดนั้นของหนานมู่ชิง มองแวบแรกจะเห็นเพียงแค่สีน้ำหมึก แต่สายตาของฉู่โม่หยวนนั้นยอดเยี่ยม และค้นพบความลึกลับของภาพวาด

การแข่งขันครั้งนี้ เกรงว่าหลินเมิ่งหวันจะไม่สามารถเอาชนะได้

เขาไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับการให้หลินเมิ่งหวันได้รับชนะ แต่หลินเมิ่งหวันแบกความหวังไว้มากขนาดนี้ หากไม่สามารถเอาชนะได้ เกรงว่าหลินเมิ่งหวันจะเสียใจมากใช่หรือไม่?

ในความตึงเครียด ทันใดนั้นก็มีสีสันต่างๆ แวบเข้ามาในดวงตาของฉู่โม่หยวน

เขาตกตะลึง หันหน้าไปโดยไม่รู้ตัว และพบว่ามีผีเสื้อจำนวนมากบินตรงไปที่เวที

“ผีเสื้อ? ทำไมจู่ๆ ถึงมีผีเสื้อมากมายเช่นนี้?”

“โถ่......บินขึ้นไปบนเวที? เป็นไปได้ไหมว่าดอกไม้ใน “ภาพดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่ง” เหมือนจริงมากเกินไป ผีเสื้อจึงไปดูดน้ำหวาน? ฮ่าๆๆๆ......แคกๆๆ...... ”

ชายสวมชุดขาวอย่างขบขัน แต่เสียงหัวเราะของเขาก็หยุดลงกะทันหัน และกลายเป็นเสียงไออย่างฉุกละหุก

เป็นเพราะเขาพบว่าผีเสื้อเหล่านั้นบินตรงไปยังภาพวาดของหลินเป้ยเหยาอย่างที่เขาพูดจริงๆ !

ดวงตาของหลินเป้ยเหยาเบิกกว้างด้วยความดีใจแทบบ้า นางกำมือทั้งสองข้างไว้แน่น และระงับความตื่นตระหนก

“โอ้สวรรค์ ไปดูดน้ำหวานจริงๆ หรือ?” มีคนอุทานออกมา