ตอนที่ 138
บทที่ 138 ชีวิตนี้ของนาง พังทลายจนหมดสิ้นแล้ว!!
October 22, 2026
ทันใดนั้นสีหน้าของหลินเป้ยเหยาก็ซีดขาว ราวกับว่าถูกฟ้าผ่า
เป็นไปได้อย่างไร?
ทำไมผีเสื้อเหล่านี้ถึงไล่ตามภาพวาดของหลินเมิ่งหวัน?
เห็นได้ชัดว่าผีเสื้อเหล่านี้ควรเกาะบน “ภาพดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่ง” ของนางถึงจะถูก!
หลินเมิ่งหวันยิ้มตาหยีและมองไปที่หลินเป้ยเหยา “จะทำอย่างไรดี? ดูเหมือนว่าผีเสื้อเหล่านี้จะมุ่งเป้าไปที่ภาพวาดของข้าจริงๆ”
หรือว่าหลินเมิ่งหวันจะใช้เล่ห์เหลี่ยม? !
ทันใดนั้นความคิดนี้ก็ปรากฏขึ้นในหัวของหลินเป้ยเหยา ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงในทันที
เพื่อให้ได้เป็นอันดับหนึ่งในการแข่งขันวาดภาพของเทศกาลดอกไม้ หลินเป้ยเหยาจึงเตรียมการมาเป็นอย่างดี
เดิมทีนางเก่งในการวาดภาพ และเดาได้ว่าหัวข้อในเทศกาลดอกไม้ต้องเป็น “ดอกไม้” ดังนั้นนางจึงฝึกฝน “ภาพดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่ง” นี้มาเป็นเวลานานแล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น หลินเป้ยเหยายังเตรียมท่าไม้ตายมาด้วย นั่นก็คือสีพิเศษที่นางพยายามคิดค้นอย่างยากลำบาก!
นางใช้สีที่มีราคาแพง ใช้แร่ธาตุคุณภาพสูง และสีสันสวยงามมาก สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสีนี้ผสมกับน้ำหวานของดอกไม้นานาชนิดพิเศษ!
น้ำหวานของดอกไม้นานาชนิดมีรสหวาน และเป็นที่ชื่นชอบของผีเสื้อมากที่สุด
หลินเป้ยเหยามั่นใจว่าขอเพียงภาพวาดของนางปรากฏออกมา จะต้องทำให้ผู้ชมตกตะลึงอย่างแน่นอน!
แต่ตอนนี้ ทำไมผีเสื้อถึงมุ่งหน้าไปยังภาพวาดของหลินเมิ่งหวัน?
หลินเมิ่งหวันทำอะไรกันแน่? !
“ไม่ต้องกังวล ยังมีการแสดงดีๆ อีก”
หลินเมิ่งหวันมองไปที่หลินเป้ยเหยาด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน และพูดคำเหล่านี้อย่างเงียบๆ
หลินเมิ่งหวันชะงักงัน ดวงตาทั้งคู่เบิกตากว้างอย่างไม่สบายใจ
หลินเมิ่งหวันจะทำอะไรอีก?
ในชั่วพริบตาต่อมา ทันใดนั้นก็มีเสียงอุทานดังขึ้นในหมู่ผู้ชม!
“โอ้สวรรค์ นี่......นี่มันอะไรกัน?”
“แมลงวันมากมายขนาดนี้มาจากไหน! แหวะ...... ”
ตามมาด้วยเสียง “หึ่งๆๆๆ” แมลงวันกลุ่มใหญ่บินไปที่เวที
หลินเป้ยเหยาใจเต้นระรัว และสีหน้าซีดขาวในทันที
แมลงวัน?
แมลงวันเหล่านี้คงจะไม่!
ไม่รอให้หลินเป้ยเหยาคิดลึก แมลงวันเหล่านี้ดูเหมือนจะถูกเรียก และพากันบินไปที่ “ภาพดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่ง” ของหลินเป้ยเหยา
“โอ้สวรรค์! ทำไมแมลงวันถึงมุ่งหน้าไปที่ภาพวาดของหลินเป้ยเหยา!”
หลี่เล่อหย่าอุทานด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ
มุมปากของหลินเมิ่งหวันยกขึ้น และเหลือบมองไปที่หลี่เล่อหย่าด้วยความพึงพอใจ
คำพูดของหลี่เล่อหย่า พูดได้ถูกจังหวะ หลินเมิ่งหวันไม่เคย “ชอบ” หลี่เล่อหย่ามากเท่าตอนนี้มาก่อน
สีหน้าของหลินเป้ยเหยาซีดขาว มองไปที่ภาพวาดของตนเอง และพยายามจะไล่แมลงวันออกไป
แต่ “ภาพดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่ง” ดูเหมือนจะมีแรงดึงดูดที่อันตรายถึงชีวิต แมลงวันก็ยังคงวนเวียนอยู่ตลอด
หลินเป้ยเหยาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ชี้ไปที่หลินเมิ่งหวันและตะโกนด้วยความโกรธ “เจ้าเป็นคนทำ! เจ้าเป็นคนทำใช่หรือไม่! ”
ต้องเป็นหลินเมิ่งหวันแน่ๆ!
นี่คือสิ่งที่หลินเมิ่งหวันบอกว่า “การแสดงดีๆ”!
ผู้เข้าแข่งขันการวาดภาพล้วนเป็นหญิงสูงศักดิ์ในเมืองหลวง โดยปกติอาหารและชีวิตประจำวันล้วนได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ทุกอย่างประณีต เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน?
สักพัก บนเวทีกรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า บรรดาหญิงสูงศักดิ์ต่างพากันปิดหน้า หนีเตลิด และกลัวว่าถูกแมลงวันเหล่านั้นเกาะ
หญิงสูงศักดิ์ผู้นั้นที่อยู่ใกล้ผลงานการวาดภาพและ “ภาพดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่ง”ของหลินเป้ยเหยา เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
นางอุทาน “เร็วเข้า! รีบนำภาพวาดของนางโยนออกไป!”
นางไม่อยากเกี่ยวข้องกับหลินเป้ยเหยา!
หากแมลงวันเหล่านี้ไม่ดูตาม้าตาเรือ แล้วมาเกาะบนภาพวาดของนาง นางคงจะขายหน้าแย่!
ฉินจุนหรันก็ไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเช่นกัน เมื่อเห็นความโกลาหลบนเวที เขาก็ถอนหายใจในใจ และหยิบ “ภาพดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่ง” ของหลินเป้ยเหยาโยนลงไปด้านล่างเวทีโดยตรง
“อย่า!” หลินเป้ยเหยาอุทานอย่างรีบร้อน และโผเข้าไปขัดขวาง