บทที่ 139 ข้าชมแค่สามีของตนเองเท่านั้น!

“จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย เรื่องในวันนี้แปลกๆ ท่านได้โปรดตรวจสอบเรื่องนี้ให้กระจ่าง และให้เป็นธรรมกับหลินเป้ยเหยาด้วย!”

หนานมู่ชิงกำผ้าเช้หน้าไว้แน่น และเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

นางไม่เคยเป็นคนเรื่องมาก แต่วันนี้หลินเป้ยเหยากล่าวหาว่าหลินเมิ่งหวันใช้เล่ห์เหลี่ยมอยู่ตลอด หนานมู่ชิงจะปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร?

ใส่ร้ายพี่สาวที่เป็นลูกอนุภรรยา หากข้อกล่าวหานี้สามารถพิสูจน์ได้ หลินเมิ่งหวันไม่มีทางได้แต่งงานกับฉู่โม่หยวนอย่างแน่นอน!

ฉู่โม่หยวนก้มลงไปมองหนานมู่ชิงโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลินเมิ่งหวันเหลือบมองหนานมู่ชิง เม้มริมฝีปากอย่างเยาะเย้ย และจับมือของฉู่โม่หยวนโดยตรง

“จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยช่างฝีมือดีจริงๆ ท่าทางของท่านที่ปกป้องเมิ่งหวันก็ยิ่งดูสง่างาม สง่าผ่าเผย และมีสติปัญญาเป็นเลิศ!”

หลินเมิ่งหวันเงยหน้าขึ้นไปมองฉู่โม่หยวน ในดวงตาสีขาวดำเต็มไปด้วยความชื่นชมและความดีใจ

หากตาของฉู่โม่หยวนกระตุกเล็กน้อย และรู้สึกไม่สบายใจ

เมื่อพี่ชายทุกท่านมาถึงข้างๆ หลินเมิ่งหวันแล้ว พวกเขาก็ได้ยินสิ่งที่หลินเมิ่งหวันพูดอย่างชัดเจน และยิ่งแสดงออกสีหน้าต่างๆ

ฉินอี้เสียนกลอกตา “อ่านหนังสือเยอะๆ หน่อย ไม่ควรใช้สำนวนเช่นนี้”

ฉินจุนหรันยิ้มและมองไปที่หลินเมิ่งหวัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

แต่ฉินจิ้งเจาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ มองไปที่หลินเมิ่งหวันและกล่าวว่า “น้องเมิ่งหวัน เจ้าไม่เคยชมข้าเช่นนี้เลย”

หลินเมิ่งหวันมองไปที่ฉินจิ้งเจาอย่างเมินเฉยและกล่าวว่า “อยากได้รับคำชม เช่นนั้นก็รีบหาพี่สะใภ้ให้ข้าสิ ข้าชมแค่สามีในอนาคตของตนเองเท่านั้น! ”

หลินเมิ่งหวันพูดคำเหล่านี้อย่างเต็มปากเต็มคำ โดยไม่มีความเขินอายใดๆ แต่คำพูดไร้สาระของนาง ทำให้ฉินจิ้งเจาหน้าแดงมาก

ฉู่โม่หยวนใจเต้นแรงอยู่ครู่หนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะยกริมฝีปากขึ้น

หลินเมิ่งหวันแอบยิ้มในใจ เมื่อรู้ว่าฉู่โม่หยวนชอบฟัง นางก็พยายามอย่างไม่ลดละ

นางมองไปที่ฉู่โม่หยวนและยิ้มตาหยี ขนตาของนางกะพริบราวกับปีกของผีเสื้อ และในที่สุดก็กระทืบเท้าอย่างเขินอาย

“ทำอย่างไรดี? ข้ายิ่งมองจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ยก็ยิ่งรู้สึกชอบ และไม่อยากละสายตา”

ผู้คนตกตะลึง ใบหน้าร้อนรุ่มอยู่ครู่หนึ่ง และไม่เงี่ยหูฟังอีก

ฉินอี้เสียนเหวี่ยงโบกพัดอย่างแรง และทำท่าทางสะอิดสะเอียน

ฉินจุนหรันแก้มแดงก่ำ เหลือบมองฉู่โม่หยวนอย่างไม่สบายใจ และอดไม่ได้ที่จะเหงื่อตกแทนหลินเมิ่งหวัน

ฉินจิ้งเจากุมหน้าผากอย่างไร้เรี่ยวแรง “น้องเมิ่งหวัน เจ้านี่......ไม่สำรวมเกินไปแล้ว?"

“การบอกรักสามีในอนาคตของตนเอง ไม่ใช่ว่าสมควรจะเป็นเช่นนั้นหรือ? ทำไมข้าต้องสำรวมด้วย?” หลินเมิ่งหวันถามกลับ เงยหน้าขึ้นมองฉู่โม่หยวนอีกครั้ง และยิ้มอย่างสดใส

หนานมู่ชิงที่ถูกเพิกเฉยอยู่ข้างๆ กำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น แก้มแดงก่ำ และในใจรู้สึกเกลียดชังอย่างมาก

หลินเมิ่งหวันต้องจงใจพูดเช่นนี้ต่อหน้านางแน่ๆ !

หลินเมิ่งหวันช่างไร้ยางอายจริงๆ !

“จิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย!” หนานมู่ชิงขึ้นเสียงและมองไปที่ฉู่โม่หยวนอย่างเคร่งขรึม “ท่านได้โปรดตัดสินใจแทนหลินเป้ยเหยาด้วย”

นางจะต้องสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง และทำให้หลินเมิ่งหวันถูกลงโทษอย่างรุนแรง!

ขอแค่การแต่งงานของหลินเมิ่งหวันกับฉู่โม่หยวนถูกยกเลิก ในตอนนี้หลินเมิ่งหวันภูมิใจมากเพียงใด ต่อไปก็จะตกที่นั่งลำบากมากเท่านั้น!