บทที่ 151

“เสด็จแม่!” ฉู่โม่หยวนสีหน้านิ่ง และตะโกนด้วยความโกรธ

ฮองเฮาไม่รอให้ฉู่โม่หยวนเอ่ยปาก และกล่าวอย่างเผด็จการว่า “หลินซ่างซูขี้ขลาด ไม่ใช่คนที่สามารถพึ่งพาได้ แม้ว่าเจ้าจะแต่งงานกับหลินเมิ่งหวันแล้ว นางก็ไม่สามารถให้ความช่วยเหลือใดแก่เจ้าได้ ! ”

“ลูกไม่ต้องการความช่วยเหลือจากผู้อื่น” ฉู่โม่หยวนกัดฟันพูด

เมื่อเห็นท่าทางที่โกรธเคืองของฉู่โม่หยวน ฮองเฮาก็จนปัญญาอย่างมาก

นางรู้ว่าบุตรชายผู้นี้ของตนเองมีข้อคิดเห็นมาตั้งแต่เด็ก และยิ่งมีความสามารถ ฮองเฮาก็ไม่ต้องการให้ฉู่โม่หยวนอาศัยการแต่งงานเพื่อสั่งสมอำนาจ แต่บางครั้งความจริงก็ช่วยอะไรไม่ได้

“แม่รู้ว่าเจ้าชอบหลินเมิ่งหวัน แล้วก็รู้ว่าเจ้าไม่เคยคิดอะไรกับหนานมู่ชิง แม่ไม่อยากบังคับเจ้า เจ้าอยากแต่งงานกับหลินเมิ่งหวัน แม่ก็แล้วแต่เจ้า แต่เจ้าก็ต้องแต่งหนานมู่ชิงเข้ามาในจวนด้วย” เสียงของฮองเฮาอ่อนโยนเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมให้ปฏิเสธ

“เสด็จแม่...... ”

ฮองเฮาซักถามว่า “หยวนเอ๋อร์ เจ้าเป็นองค์ชาย! แม้แต่ขุนนางธรรมดาหรือเหล่าคุณชายที่มั่งคั่งก็ยังมากชู้หลายเมีย หรือว่าเจ้าจะมีเพียงหลินเมิ่งหวันคนเดียวไปตลอดชีวิต? ”

ฉู่โม่หยวนพูดด้วยเสียงทุ้มว่า “เสด็จแม่ตรัสได้ถูกต้อง”

ฮองเฮารู้สึกดีใจ และคิดว่าฉู่โม่หยวนคิดได้แล้ว

แต่ในชั่วพริบตาต่อมา นางก็ได้ยินฉู่โม่หยวนกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “ลูกต้องการมีเพียงหลินเมิ่งหวันไปตลอดชีวิต”

ฮองเฮาสีหน้าเขียว ราวกับถูกฟ้าผ่า

นางอ้าปากจะตำหนิ แต่ฉู่โม่หยวนกล่าวโดยตรงว่า “หากหลินเมิ่งหวันไม่ได้เป็นภรรยาของลูก ลูกยอมที่จะอยู่อย่างโดดเดี่ยว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฮองเฮาก็กัดฟันอย่างโกรธจัด และสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง

หรือว่าหลินเมิ่งหวันจะทำคุณไสยใส่ฉู่โม่หยวน!

ทำให้ฉู่โม่หยวนกล่าวเช่นนี้ออกมา!

เดิมทีฮองเฮาคิดว่าจะยอมให้หลินเมิ่งวานเข้ามาในจวน แต่หลินเมิ่งวานทำให้ฉู่โม่หยวนเสียสติเช่นนี้ ในตอนนี้นางรับไม่ได้

ไม่ว่าอย่างไรฉู่โม่หยวนก็ใจแข็ง หากไม่ใช่หลินเมิ่งหวัน นางก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

หลายวันต่อมา ฉู่โม่หยวนออกจากวัง และตรงไปยังจวนหลิน

หลินเมิ่งหวันกำลังทานอาหารเช้า บรรดาพี่ชายรายล้อมนาง เหมือนกับว่าดาวล้อมเดือน

เมื่อเห็นฉู่โม่หยวน ทุกคนก็ลุกขึ้นคำนับในทันที

ฉู่โม่หยวนยังไม่ทันเอ่ยปาก พ่อบ้านของจวนหลินก็เข้ามาอย่างรีบร้อน

พ่อบ้านคำนับทุกคน “คารวะจิ่งอ๋องเตี้ยนเซี่ย คุณชายทุกท่าน คุณหนู พระราชโองการมาถึงแล้ว เชิญทุกท่านออกไปรับพระราชโองการขอรับ”

สีหน้าของฉู่โม่หยวนเปลี่ยนไปในทันที ความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นในใจ และคว้าข้อมือของหลินเมิ่งหวันโดยไม่รู้ตัว

หลินเมิ่งหวันตกตะลึง นางเงยหน้าขึ้นมองฉู่โม่หยวนและรู้สึกแปลกๆ ในใจ

เพียงแต่พระราชโองการอยู่ตรงหน้า แน่นอนว่าไม่อาจล่าช้าได้

ฉู่โม่หยวนไม่มีโอกาสที่จะพูดอะไรกับหลินเมิ่งหวันมากนัก จึงตามหลินเมิ่งหวันและทุกคนในจวนหลินไปรับพระราชโองการที่ห้องโถงด้านหน้าพร้อมกัน

แต่หลังจากที่ขันทีอ่านพระราชโองการจบ ทุกคนต่างก็ไม่คาดคิดว่าพระราชโองการจะค่อนข้างยกย่องหลินเมิ่งหวันอย่างเป็นทางการ เพื่อเห็นแก่ฉู่โม่หยวนและหลินเมิ่งหวันที่รักกันอย่างลึกซึ้ง จึงให้พวกเขาแต่งงานกันโดยเร็วที่สุด และยังกำหนดวันแต่งงานให้พวกเขาด้วย

ขันทีที่ประกาศพระราชโองการก้มลงไปมองหลินเมิ่งหวัน และกล่าวว่า “คุณหนูหลิน รับพระราชโองการเถิด”

หลินเมิ่งหวันรับพระราชโองการด้วยรอยยิ้ม และกล่าวว่า “เมิ่งหวันรับพระราชโองการ ฝ่าบาท ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นๆ ปี”

พูดจบ หลินเมิ่งหวันก็สั่งให้คนรับใช้นำเงินรางวัลไปให้ขันทีที่ประกาศพระราชโองการ จากนั้นขันทีที่ประกาศพระราชโองการก็จากไปด้วยความดีใจ

หลังจากขันทีที่ประกาศพระราชโองการจากไป ผู้คนที่รายล้อมหลินเมิ่งหวันก็เข้ามาล้อมอีกครั้ง จากนั้นก็พากันแสดงความยินดีกับนางและฉู่โม่หยวน

ฉู่โม่หยวนไม่วางใจมากนัก และเพื่อป้องกันไม่ให้ฮองเฮาขัดขวางเรื่องนี้ จึงออกจากจวนหลิน และเขาไปในวังเพื่อยืนยันในทันที

ฮองเฮาส่งเสียงฮึอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “เจ้ายอมที่จะอยู่อย่างโดดเดี่ยว ดีกว่าแต่งงานกับหนานมู่ชิง แล้วข้าจะบังคับเจ้าได้อย่างไร? นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะสงสัยในตัวข้า เจ้ามีเวลาว่างเช่นนี้ มิสู้ไปเตรียมการแต่งงานของเจ้าจะดีกว่า”

เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉู่โม่หยวนก็วางใจ

--